ΑΜΡΑ - Αυθεντική Μυστικιστική Ροδοσταυρική Αδελφότητα
Συζητήσεις: Θέματα Ροδοσταυρισμού, Φιλοσοφίας και Εσωτερισμού => Αποσυμβολισμός => Μήνυμα ξεκίνησε από: Avaris στις Αυγούστου 09, 2007, 14:08:49
-
".....Τον φοβάσαι?......."
-
Τον χρειάζομαι...
Αλλά όχι τώρα, όταν πρέπει... ;)
-
"....Χίλιες φορές μ' αγκάλιασες,
............ χίλιες φορές με αρνήθηκες...."
....Το "Γιατί" όμως ποτέ σου δεν μου τόπες......
-
Ξεκινάει με πονοκέφαλο....
κάνεις εξετάσεις και η διάγνωση δείχνει κακοήθη όγκο στον εγκέφαλο....
σου μένουν έξι μήνες ζωής.........
".............Ποιές σκέψεις κυριαρχούν το είναι σου?......"
-
Ξεκινάει με πονοκέφαλο....
κάνεις εξετάσεις και η διάγνωση δείχνει κακοήθη όγκο στον εγκέφαλο....
σου μένουν έξι μήνες ζωής.........
".............Ποιές σκέψεις κυριαρχούν το είναι σου?......"
Προφανώς πολύ δυσάρεστες σκέψεις.
Κάποιος που έχει τέτοιο μη ιάσιμο σωματικό πρόβλημα, αν υποθέσουμε ότι όλα αυτά είναι ψυχοσωματικά, σίγουρα πάσχει από βαθειά ψυχικά προβλήματα.
-
Ξεκινάει με πονοκέφαλο....
κάνεις εξετάσεις και η διάγνωση δείχνει κακοήθη όγκο στον εγκέφαλο....
σου μένουν έξι μήνες ζωής.........
".............Ποιές σκέψεις κυριαρχούν το είναι σου?......"
Προφανώς πολύ δυσάρεστες σκέψεις.
Κάποιος που έχει τέτοιο μη ιάσιμο σωματικό πρόβλημα, αν υποθέσουμε ότι όλα αυτά είναι ψυχοσωματικά, σίγουρα πάσχει από βαθειά ψυχικά προβλήματα.
Άρα, η εντρύφηση επάνω στον "Θάνατο" και στο "Μετά Θάνατο Άγνωστο" θα μπορούσε να είναι η σωτηρία του ανθρώπου. Να εντοπίσει δηλαδή "τι αξίζει" και τι "δεν αξίζει".
Ίσως λοιπόν, η ίδια η Φύση του Κοσμικού να επιμένει να μας δείχνει την Σκληρότητα του προσώπου του Θανάτου γύρω μας δίνοντάς μας διαρκώς ευκαιρίες να "ξυπνήσουμε".
Κι όσο γινόμαστε "χοντρόπετσοι" και δεν "σοκαριζόμαστε" απο τον θάνατο, τόσο μας δίνει ισχυρότερες δόσεις μπας και σοκαριστούμε επιτέλους.
Άλλωστε, μην ξεχνάμε πως το "Σοκ" είναι "εκ των ων ουκ άνευ" για την "Μύηση".
Χωρίς "Σοκ" δεν υπάρχει "Μύηση".
Συνεπώς, όσο ο άνθρωπος αποδεικνύεται "ανεπίδεκτος μαθήσεως" , μάλλον θα πρέπει να περιμένουμε με μαθηματική ακρίβεια όλο και ισχυρότερες δόσεις θανάτου στην ζωή μας.
Οι οποίες θα σταματήσουν λογικά αμέσως μόλις αποδείξουμε - ως κοινωνία - ότι πήραμε το μάθημά μας.
-
θελω να ειμαι ελευθερος απο τον θανατο και αυτο που θα με κανει ελευθερο ειναι να παψω να τον φοβαμαι αλλωστε αν τον δουμε σαν περασμα σαν εξελιξη αλλα πραγματικα να τον δουμε ετσι και οχι απλα για να εξαλειψουμε ενδομυχους φοβους του οτι οθανατος ειναι οριστικο τελμα
-
Η οπτική μας και η προσέγγισή μας στον θάνατο, είναι άμεσα και καθοριστικά συνδεδεμένη με το μεταφυσικό μας προφίλ. Η δική μου άποψη είναι πως οι άνθρωποι που θεωρούν πως μετά τον θάνατο δεν υπάρχει τίποτε και πως ό,τι είμαστε και ό,τι κάνουμε κάποτε τελειώνει αργά ή γρήγορα εδώ, είναι σίγουρο πως δίνουν στον θάνατο μία λανθασμένη αξία και υπόσταση. Θεωρώ πως δεν προάγει την εξελιξιμότητά μας το να βάζουμε ημερομηνία λήξης στην ατομικότητά μας.
Δεν παύω όμως να αναλογίζομαι πως η αποδοχή του τέλους (με τον θάνατο), χωρίζει τους υιοθετούντες αυτή την άποψη σε δύο στρατόπεδα βιοπορισμού. Το ένα στρατόπεδο είναι αυτό των ανθρώπων που η έννοια του θανάτου του κάνει να χάνουν την όρεξη για ζωή, για προσπάθεια, για εξέλιξη, για δημιουργία. Τα βλέπουν όλα μάταια και σπανίως κάνουν μεγαλεπίβολα όνειρα για το μέλλον...
Από την άλλη πλευρά όμως, υπάρχουν και άνθρωποι που αν και αποδέχονται πως ο θάνατος όντως είναι το τέλος, δεν παύουν να βλέπουν αυτή τη δεδομένη κατάσταση ως ένα στοίχημα με τον εαυτό τους. Τους γεννάται η επιθυμία να εξελιχθούν, βρίσκονται διαρκώς σε έναν "οργασμό" δημιουργικότητας και επενδύουν τόσο στην ποιότητα, όσο και στην ποσότητα των ενασχολήσεων για όσο θα ζουν. Πραγματικά θα έλεγε κανείς πως "τρώνε τη ζωή με το κουτάλι"...
Σε εντελώς διαφορετική οπτική κινείται η πλευρά των ανθρώπων που θεωρούν πως ο θάνατος δεν είναι τίποτε άλλο από ένα μεταβατικό στάδιο, ένα "πέρασμα" από μία κατάσταση συνειδητότητας σε κάποια άλλη. Και σε αυτή την οπτική είναι λογικό να αποδεχόμαστε πολλούς θανάτους, βιολογικούς και μη.
Επίσης, σχετικά με διαφόρους ορισμούς όπως "επιθανάτιες εμπειρίες", έχω να πω ότι σωστά ορίζουμε ως μεταθανάτιες τις εμπειρίες που συμβαίνουν μετά τον θάνατο αλλά τελικά δεν υπάρχουν επιθανάτιες εμπειρίες αλλά μόνον προθανάτιες...
Ο θάνατος δεν αποτελεί συμβάν με διάρκεια αλλά μία στιγμιαία αλλαγή συνειδησιακών καταστάσεων. Από το "πριν" του θανάτου, περνάμε άμεσα στο "μετά". Δεν ξεχνώ ποτέ τη φράση του Επίκουρου, ο οποίος σχετικά με τον θάνατο είχε πει το εξής:
...τελικά ο θάνατος, το μεγαλύτερο από όλα τα κακά, δεν έχει καμμία σημασία για εμάς, γιατί όταν εμείς είμαστε ζωντανοί, ο θάνατος απουσιάζει και όταν έρχεται ο θάνατος, εμείς δεν είμαστε πλέον εκεί...
Τι να προσθέσει κανείς σε αυτόν τον φιλοσοφικό θησαυρό... ::)
*όσο για τον φόβο περί θανάτου, νομίζω πως τα Ελευσίνεια Μυστήρια ήταν η καλύτερη θεραπεία από αυτή τη φοβία...
-
Αν πιστευεις σε κατι μετα θανατον δεν τον φοβασαι πολυ.Απλα αναρωτιεσαι με ποιο τροπο τελικα θα φθασει το τελος σου,Εγω προσωικα μισω τα τροχαια
-
Εντάξει, μην ανησυχείς. Όταν θα συμβεί το μοιραίο, εσύ δεν θα είσαι πλέον εκεί...
black humor...
-
ελπιζω να μην εισαι σαββατογεννημενος
-
Και όμως ΕΙΜΑΙ! :o
δεν κάνω πλάκα...
-
Τον μισώ! :D
-
θανατος ειναι οι καργιες που χτυπιουνται στους μαυρους τοιχους και στα κεραμυδια...
θανατος οι γυναικες που αγαπιουνται καθως να καθαριζανε κρεμμυδια...
θανατος οι μιαροι και ασημαντοι δρομοι με τα μεγαλα ονοματα τους...
στιχοι ενος ποητη που αντιλαμβανοταν την θανατιλα που μας εχουν επιβαλλει....
εδω ειναι το χειροτερο...οχι ο φοβος του μετα....αλλα το γαμωτο που δεν ζεις...
αραγε ο εσωτεριστης τι φοβαται...??
εχετε σκεφτει ποτε τα συνθετικα της λεξης χαροκοπος...
σιγουρα θα πρεπε να ειναι ιδιοτητα ενος εσωτεριστη....
-
Ο θάνατος είναι ψευδέσθηση. :D
-
Βιντεο ντοκουμεντο-αποδειξη αναστασης σε ομαδικη επικληση!!
http://www.youtube.com/watch?v=f4M3Nw8B2qg
+n-
-
να σαι καλα!!
τηλεσκουπιδια....
αλλα πολυ γελιο...
-
Βιντεο ντοκουμεντο-αποδειξη αναστασης σε ομαδικη επικληση!!
Αληθώς Ανέστη! O 'Ερωτας είναι ο πραγματικός Θεός! :D
-
πως οριζει ο εσωτεριστης τον ερωτα?
-
να ενα ωραιο θεμα...
ερωτας και αρχαια ελλαδα....
αχ...
με το ζορι κρατιεμαι να μην αρχισω να κραζω παλι τους τσοπαναραιους...
που ποινικοποιησαν ακομη και τον ερωτα....
να νιωθουμε ενοχες θελουν οι σκορδοπιστοι καθε φορα που νιωθουμε τα φυσιολογικως ανθρωπινα συναισθηματα....
οχι προγαμιαιες σχεσεις....αμαρτια....
για να μην ξεφυγουμε απο το θεμα της συγκεκριμενης αναρτησης....
το θανατο τον φοβαται αυτος που δεν ερωτευτηκε την ζωη...
-
να ενα ωραιο θεμα...
ερωτας και αρχαια ελλαδα....
Ο Αναστασάκης έκανε πολύ καλή δουλειά πάνω σε αυτό το θέμα...
http://www.amra.gr/forum/index.php/topic,1315.0.html
-
Τον φοβάμαι σε όλες του τις μορφές!
Φοβάμαι να χάσω αυτούς που αγαπάω και λυπάμαι πραγματικά για όσους χάνουν αυτούς που αγαπάνε.
Φοβάμαι πως θα κάνω αυτούς που με αγαπούν να πονέσουν πολύ.
Φοβάμαι πως η μνήμη μου θα ξεχαστεί, λες και δεν υπηρξα ποτέ.
Παρόλαυτά, λίγα πράγματα είναι τόσο πολύτιμα στον κόσμο όσο ο θάνατος.
Χωρίς αυτόν δεν θα είχε αξία η ζωή.
Ο Φρόυντ έλεγε πως ο θάνατος και ο έρωτας είναι αντίθετα.
Εγώ πιστεύω πως είναι συμπληρωματικά και πως δεν μπορεί υπάρχει το ένα χωρίς το άλλο.
Γιατί κάτι το αγαπάμε περισσότερο όταν νοιώθουμε ότι θα το χάσουμε;
Πως θα αγαπούσε η Ψυχή τον Έρωτα (και πως θα μεταμορφωνόταν) αν δεν τον είχε πρώτα χάσει ;
Τον φοβάμαι και τον αγαπώ ταυτόχρονα, γιατί δίνει νόημα σε ότι έχω και με ωθεί να συνεχίσω.
-
«Κάθε φορά που ερωτεύονται δύο άνθρωποι, γεννιέται το σύμπαν. Η, για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που ερωτεύουνται δύο άνθρωποι γεννιέται ένας αστέρας με όλους τους πρωτοπλανήτες του. Και κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος, πεθαίνει το σύμπαν. Η, για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος στη γη, στον ουρανό εκρήγνυται ένας αστέρας supernova.
Έτσι , από την άποψη της ουσίας ο έρωτας και ο θάνατος δεν είναι απλώς στοιχεία υποβάθρου. Δεν είναι δύο απλές καταθέσεις της ενόργανης ζωής. Πιο πλατιά, και πιο μακρυά, και πιο βαθιά, ο έρωτας και ο θάνατος είναι δύο πανεπίσκοποι νόμοι ανάμεσα στους οποίους ξεδιπλώνεται η διαλεκτική του σύμπαντος. Το δραστικό προτσές δηλαδή ολόκληρης της ανόργανης και της ενόργανης ύλης. Είναι το Α και το ω του σύμπαντος κόσμου και του σύμπαντος θεού. Είναι το είναι και το μηδέν του όντος. Τα δύο μισά και αδελφά συστατικά του.
Έξω από τον έρωτα και το θάνατο πρωταρχικό δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Αλλά ούτε είναι και νοητό να υπάρχει. Τα ενενήντα δύο στοιχεία της ύλης εγίνανε, για να υπηρετήσουν τον έρωτα και το θάνατο. Και οι τέσσερες θεμελιώδεις δυνάμεις της φύσης, ηλεκτρομαγνητική, ασθενής, ισχυρή, βαρυτική, λειτουργούν για να υπηρετήσουν τον έρωτα και το θάνατο. Όλα τα όντα, τα φαινόμενα, και οι δράσεις του κόσμου είναι εκφράσεις, σαρκώσεις, μερικότητες, συντελεσμοί, εντελέχειες του έρωτα και του θανάτου. Γι αυτό ο έρωτας και ο θάνατος είναι αδελφοί κα ομοιότητες, είναι συμπληρώματα, και οι δύο όψεις του ιδίου προσώπου.»
“Γκέμμα” Λιαντίνης
-
Στο θάνατο όλοι είναι ίσοι, πλούσιοι , φτωχοί, βασιλάδες, υπηρέτες, φιλόσοφοι, πιστοί, άνθρωποι, υπόλοιπο ζωικό βασίλειο, φυτά, αστέρες, γαλαξίες, πλανήτες. Αυτό που φοβόμαστε να χάσουμε είναι το εγώ μας. Αυτό χάνετε , αποροφάτε πάλι από την πηγή. Αλλά το χειρότερο που μπορεί να συμβεί στα όντα είναι ο θάνατος πριν τον θάνατο, Όταν φοβούνται να ζήσουν, και να απολαύσουν αυτό που γενήθηκαν να είναι.
Ο έρωτας είναι η Ζωή και ζωή είναι η κίνηση, ο έρωτας είναι σύζυγος της ζωής, έρωτας είναι να βιώνεις την ζωή συνειδητά (να αποκρυπτογραφούμε τις στιγμές της μνήμης). Όταν από τον έρωτα λείπει η συζυγός του στρέφετε στον ερωμένο του, και αδελφό του, τον θάνατο.
-
Death the Leveller
By James Shirley
1596-1666
THE glories of our blood and state
Are shadows, not substantial things;
There is no armour against Fate;
Death lays his icy hand on kings:
Sceptre and Crown
Must tumble down,
And in the dust be equal made
With the poor crooked scythe and spade.
Some men with swords may reap the field,
And plant fresh laurels where they kill:
But their strong nerves at last must yield;
They tame but one another still:
Early or late
They stoop to fate,
And must give up their murmuring breath
When they, pale captives, creep to death.
The garlands wither on your brow,
Then boast no more your mighty deeds!
Upon Death's purple altar now
See where the victor-victim bleeds.
Your heads must come
To the cold tomb:
Only the actions of the just
Smell sweet and blossom in their dust.
-
".....Τον φοβάσαι?......."
Όπως έλεγε και ο σοφότερος των ανθρώπων(σύμφωνα με τον χρησμό των Δελφών) Σωκράτης, είναι ανόητο να φοβάσαι κάτι το οποίο δεν ξέρεις τι πραγματικά είναι και μπορεί εν τελικοίς να είναι κάτι καλό...
Ουσιαστικά, ο θάνατος για τον ανθρώπινο επίπεδο είναι απώλεια αισθήσεων και συνήθως ισχυροί πόνοι...
Δεν θα πρέπει να λησμονούμε όμως ότι ο πόνος είναι κάθαρση...Και ουσιαστικά αυτός είναι ο μέγας εξαγνιστής...Οπότε, θα πρέπει να φροντίσουμε τον πόνο να τον μεταστοιχειώνουμε σε...Ηδονή...
Τον θάνατο δεν θα πρέπει να τον φοβόμαστε αλλά μάλλον να τον καλωσορίζουμε, ακόμη και αν αυτός χτυπήσει αιφνιδίως την πόρτα μας( όπου συνήθως έτσι συμπεριφέρεται)...
-
Τι είναι ο Θάνατος... Μία Ιδέα1 είναι...
Κάποιους όμως, μπορεί να μας σκοτώσει πριν την ώρα μας2...
Πόσοι από εμάς, λένε, κάποια στιγμή, κατακουρασμένοι, από ένα συνεχόμενο Δυτικό τρέξιμο, αλλά και έσχατη ταλαιπωρία...
Αχ!, τι καλά, να κοιμηθώ, και να μην ξανασηκωθώ3...
Και όμως...
κάτι γνώριζαν καλύτερα4 από εμάς, οι Αρχαίοι Ημών Πρόγονοι...
Αυτά είναι τα Μεγάλα Μυστήρια της Ζωής και του Θανάτου, που χρειάζεται να κατανοήσουμε και να μην ξεχάσουμε ΠΟΤΕ! Κάποιοι θυσιάστηκαν πριν από εμάς, για να μας προσφέρουν αυτήν, την 'Υψιστη Σοφία και την Κατανόηση... Ας μην τους Απογοητεύσουμε5....
_________________________________________________________________________________
1 http://www.amra.gr/forum/index.php?topic=3177.0
Δημήτρης Λιαντίνης - "Η Φιλοσοφική Θεώρηση του Θανάτου"
http://www.youtube.com/watch?v=FtOdw4oDhTA&feature=relmfu
Λιαντίνης - Φιλοσοφική θεώρηση της αυτοκτονίας
http://www.youtube.com/watch?v=BxEd5ysoxNQ
2 Η μάνα του Λιαντίνη 1
http://www.youtube.com/watch?v=hpLrJ8zowCI&feature=related
Η μάνα του Λιαντίνη 2
http://www.youtube.com/watch?v=S-rqIwIfi7o&feature=relmfu
Λιαντίνης - Απελπίζεται και κλαίει και περιγράφει.
http://www.youtube.com/watch?v=-eHuDZpixuc&feature=relmfu
3 Οι επικίνδυνες και μαγευτικές σειρήνες της Αστρικής Αβύσσου...
Λιαντίνης - Το τελευταίο μάθημα.
http://www.youtube.com/watch?v=NNpGZ0-rQNY&feature=plcp
4 http://www.amra.gr/forum/index.php/topic,3143.msg17318.html#msg17318
ο Οδυσσέας κατεβαίνει στον Άδη για να βρει το δρόμο του γυρισμού στην πατρίδα. Συγκλονισμένος συναντά τη μητέρα του, που πέθανε μέσα στα χρόνια της ατέλειωτης αναμονής του γιου της, και ακούει τα λόγια της: “Γύρεψε, παιδί μου, όσο πιο γρήγορα μπορείς το φως του ήλιου, ξαναγύρνα στον κόσμο των ζώντων…”. Κι ο Αχιλλέας ομολογεί “καλύτερα δούλος και να βλέπω το φως του ήλιου, παρά Βασιλιάς των νεκρών στον Άδη”.
5 Αυτοκτονίες και θάνατοι λόγω χρεών
http://www.amra.gr/forum/index.php/topic,2158.0.html