ΑΜΡΑ - Αυθεντική Μυστικιστική Ροδοσταυρική Αδελφότητα
Συζητήσεις: Θέματα Ροδοσταυρισμού, Φιλοσοφίας και Εσωτερισμού => Φιλοσοφικά κινήματα και σχολές της Αρχαιότητας => Μήνυμα ξεκίνησε από: Avaris στις Φεβρουαρίου 17, 2007, 13:19:33
-
"Ένας άνθρωπος παίρνει το Δρόμο της Γνώσης όπως ακριβώς πηγαίνει και στον Πόλεμο, με "πλήρη συνείδηση", "γεμάτος φόβο", "σεβασμό" και "απόλυτη αυτοπεποίθηση".
Το να βαδίζεις προς τη Γνώση ή να πηγαίνεις στον πόλεμο με οποιονδήποτε άλλο τρόπο είναι σφάλμα κι όποιος το κάνει, μετανοιώνει για το Δρόμο που ακολούθησε".
"Η Διδασκαλία του Δον Χουάν", Κάρλος Καστανέντα.
Σχόλια?
-
Αγαπητέ Avaris,
o δρόμος της Γνώσης εξελίσσεται καθημερινά είτε τον επιλέξουμε είτε όχι...
Η συνειδητή επιλογή απλά επιταχύνει την διαδικασία μάθησης...
αλλά ο κάθε σπουδαστής μπορεί να βιώσει διαφορετικά την προσωπική οδό της σωτηρίας του...
Με τις καλύτερες ευχές για Βαθιά Γαλήνη
-
...ο κάθε σπουδαστής μπορεί να βιώσει διαφορετικά την προσωπική οδό της σωτηρίας του...
Rose_777
Όμορφα μας τάπε ο Καστανέντα, αλλά, όπως δείχνει και η παράθεση της Rose_777, ο δρόμος της γνώσης δεν είναι απαραίτητα ο δρόμος του πολεμιστή. Κάλλιστα θα μπορούσε νάναι και ο δρόμος του ειρηνιστή !
Στον δυτικό εσωτερισμό, έγιναν διακριτοί δύο διαφορετικοί δρόμοι γνώσης, ο αποκρυφισμός και ο μυστικισμός, παράλληλοι και ισοδύναμοι και το μόνο που συμβούλευαν οι πραγματικοί δάσκαλοι, ήταν, προτού ακολουθήσει τον δρόμο του ο αναζητητής, τον δρόμο για τον οποίο είχε την έφεση και τα ταλέντα, να ασκηθεί πρωταρχικά στον πολικά αντίθετο μονοπάτι αναζήτησης. Τον φύσει μυστικιστή τον συμβούλευαν στην αρχή να μελετήσει αποκρυφισμό και τον φύσει αποκρυφιστή να ασκηθεί πρωταρχικά στον μυστικισμό...
Σοφή διδαχή !!!
Ακόμα όμως και αυτός ο καταμερισμός είναι ελλειπής και δεν ανταποκρίνεται σε όλους τους τύπους των ανθρώπων.
Από την εποχή του Πλάτωνα ήτανε γνωστό ότι ο δρόμος της γνώσης δεν είναι μοναδικός και ήταν διακριτοί οι ρόλοι -αλλά και η εκπαίδευση- π.χ. της Πυθίας και του Ιεροφάντη, κάτι που στην πλειοψηφία τους οι αρχαίοι λαοί τηρούσαν ευλαβικά. Δυστυχώς μερικοί σημητικοί λαοί σατανοποίησαν την θηλυκή φύση και ενέργεια και στη συνέχεια μας την επέβαλαν με τους γνωστους ιστορικούς τρόπους, πτωχαίνοντας και ανισορροπώντας εν γένει την εξελικτική πορεία της ανθρωπότητας.
Για τον Πλάτωνα, οι βασικές ιδιοσυγκρασίες των ανθρώπων είναι τέσσερις:
1.Οι της νοημοσύνης, λογικής, του καθαρού λόγου.
2.Οι της γνώμης, πίστης, της πεποίθησης.
3.Οι της φαντασίας, της εικασίας.
4.Οι της απόδειξης, κατανόησης.
Με τον καταμερισμό αυτόν, χρειάζονται τέσσερις διακριτοί δρόμοι γνώσης που να ικανοιποιοπούν και τους τέσσερις γενικούς διακριτούς τύπους ανθρώπων.
Ερμηνεία και σύγχρονη παρουσίαση των τεσσάρων τύπων ανθρώπων, μας έδωσε ο Γιουνγκ.Κατά τον μεγάλο αυτόν ερευνητή, οι τύποι είναι οι παρακάτω τέσσερις, πλήρως αντιστοιχούντες στον καταμερισμό του Πλάτωνα και διακρίνονται αναλογα με την κυρίαρχη λειτουργία τους:
1.Με έντονη λειτουργία σκέψης.
2.Με έντονη λειτουργία συναισθήματος.
3.Με έντονη λειτουργία Διαίσθησης.
4.Με έντονη λειτουργία των αισθήσεων.
Αν παρατηρήσουμε τους τέσσερις τύπους ανθρώπων, οι μεν 1 και 4 είναι εξωστρεφείς, οι δε 2, και 3 εσωστρεφείς, γεγονός ίσως που δικαιολογεί εν μέρει τον διαχωρισμό των ατραπών σε αποκρυφιστική και μυστικιστική ατραπό. Περαιτέρω όμως συμπύκνωση των διακριτών δρόμων, δεν είναι δυνατόν να επέλθει. Κατ΄επέκταση, ένας και μοναδικός δρόμος γνώσης είναι ελλειματικός και άδικος για μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων και το χειρότερο, μπορεί πολύ εύκολα να οδηγήσει σε αντιπαράθεση με τους οδοιπόρους άλλων δρόμων και να καταλήξει σε δογματικούς αφορισμούς.
Δυστυχώς, η χριστιανική μας παιδεία μας μόλυνε με την δογματική πεποίθηση της μίας και μοναδικής αυθεντικής αλήθειας και έτσι είμαστε πολύ επιρρεπείς στο να γινόμαστε οπαδοί μιας και πολέμιοι όλων των άλλων δρόμων.
Τα χαρακτηριστικά που διακρίνουν τον οδοιπόρο της ατραπού, είναι ανάλογα της ατραπού που ακολουθεί και της ιδισυγκρασίας του οδοιπόρου και σίγουρα δεν μπορούν να περιοριστούν σε αυτά που περιέγραψε ο Καστανέντα, παρότι θα ταίριαζαν σε έναν συγκεκριμένο τύπο αναζητητή, αλλά μόνο σε αυτόν...
Έρρωσθε...
-
Avaris
Όταν ξεκίνησα τη συνειδητή εντατική αναζήτηση και εκπαίδευση στον εσωτερισμό είχα μία γενική ιδέα τι θα αντιμετωπίσω, αλλά αυτά που γνώρισα με εξέπληξαν. Δεν είχα καθόλου φόβο. Είχα σεβασμό. Δεν είχα καθόλου αυτοπεποίθηση, νόμιζα ότι ποτέ δε θα γίνω αρκετά ευαίσθητος και δυνατός ώστε να χειρίζομαι τις ενέργειες του σώματος και να επικοινωνώ με το υποσυνείδητο. Ποτέ δε μετάνιωσα για το δρόμο που ακολούθησα.
Ορφέα. Όσο μαθαίνω, τόσο διαπιστώνω την τεράστια άγνοιά μου. Μα εδώ δε ξέρω τη διαφορά μυστικισμό από αποκρυφισμό. Στάσιμος.
-
Ορφέα. Όσο μαθαίνω, τόσο διαπιστώνω την τεράστια άγνοιά μου. Μα εδώ δε ξέρω τη διαφορά μυστικισμό από αποκρυφισμό. Στάσιμος.
Κανένας
Στάσιμος ;;;
Λάθος !!!
Ακριβώς το αντίθετο ... Προαγώγιμος και με καλό βαθμό μάλλιστα ...
Η αναγνώριση και η παραδοχή της άγνοιας για κάποια θέματα, είναι το πιο ασφαλές κριτήριο για προαγωγή και εισδοχή στην τάξη όπου αυτά διδάσκονται.
Τα μαθήματα στα οποία μαθητεύουμε, είναι αυτά για τα οποία αναγνωρίσαμε την άγνοιά μας και αναρωτηθήκαμε.
Υ.Γ. Ας πρόσεχες να μην ήσουν ...περίεργος !!!
-
...δεν είναι απαραίτητα ο δρόμος του πολεμιστή. Κάλλιστα θα μπορούσε νάναι και ο δρόμος του ειρηνιστή !
Αγαπητέ Ορφέα,
συμφωνώ μαζί σου... Ο δρόμος προς την θέωση είναι η Αρμονία... ο Ειρηνιστής και ο Πολεμιστής χρειάζεται να συνεργαστούν έτσι ώστε να επιφέρουν ένα υγιή αποτέλεσμα είτε στον εσωτερικό μας κόσμο, είτε στην κοινωνία μας...
Και στην Καμπάλα, ο Άρης χρειάζεται να εναρμονιστεί με τον Δία, το σπαθί με το έλεος, ο Στρατηγός με τον Ιερέα, ο Νους με την Καρδιά, έτσι ώστε να γεννήσουν τον 'Ηλιο, τον 'Ηρωα...
Η ψυχική δύναμη, η γνώση, και η δράση, για να είναι δημιουργική και όχι καταστροφική, χρειάζεται να έχει πάντα αποτέλεσμα την Ειρήνη... όμως για να υπάρχει δημιουργικότητα χρειαζόμαστε την πολικότητα, γιατί μέσω της πολικότητας γεννιέται το Νέο (9), και συνεχίζεται η Πρόοδος...
Με τις καλύτερες ευχές για Βαθιά Γαλήνη...
-
"Ένας άνθρωπος παίρνει το Δρόμο της Γνώσης όπως ακριβώς πηγαίνει και στον Πόλεμο, με "πλήρη συνείδηση", "γεμάτος φόβο", "σεβασμό" και "απόλυτη αυτοπεποίθηση".
Το να βαδίζεις προς τη Γνώση ή να πηγαίνεις στον πόλεμο με οποιονδήποτε άλλο τρόπο είναι σφάλμα κι όποιος το κάνει, μετανοιώνει για το Δρόμο που ακολούθησε".
Άραγε η απόφαση να "Βαδίσεις την Ατραπό" δεν πρέπει να παίρνεται "εν πλήρει συνειδήσει" και όχι "ελαφρά τη καρδία"?
Άραγε η "Αποκρυφιστική" και η "Μυστικιστική" δραστηριότητα δεν περιέχει "κινδύνους" ? Εδώ ένας απλός διαλογισμός (βλ. topic περί Διαλογισμού) και δημιουργεί ενίοτε "προβλήματα" εαν δεν υπάρχει "οδηγός" να σε βοηθήσει. Δεν πρέπει να φοβόμαστε αυτούς τους κινδύνους ώστε να τους πάρουμε στα "σοβαρά" και όχι "αψήφιστα"?
Μήπως ο "Φόβος" δεν είναι η ίδια η "προστασία" μας?
Κι αυτή η "προστασία" (ελέω Φόβου) πως μεθερμηνεύεται?
Σημαίνει να "σεβαστούμε" αυτή την "Δυνητικά Ακανθώδη Εσωτερική Διαδρομή". Διαφορετικά, χωρίς σεβασμό, ή θα κάνουμε μια τρύπα στο νερό ή θα κινδυνεύσουμε σοβαρά (εφόσον ο Εσωτερισμός - ανεξαρτήτως Μονοπατιού - δεν είναι αθώο παιγνίδι).
Άραγε, τέλος, χωρίς "αυτοπεποίθηση" (πίστη δηλ. στον εαυτό μας και τις δυνατότητές του που έρχεται μέσα απο την εμπειριωμένη Γνώση) είναι δυνατόν να ασχοληθούμε σοβαρά με τον Εσωτερισμό και δη την Απαιτητική Βάδιση της Ατραπού?
Φιλικά
-
Εστάλη στις: Απρίλιος 07, 2007, 11:09:53 από: Avaris
"Ένας άνθρωπος παίρνει το Δρόμο της Γνώσης όπως ακριβώς πηγαίνει και στον Πόλεμο, με "πλήρη συνείδηση", "γεμάτος φόβο", "σεβασμό" και "απόλυτη αυτοπεποίθηση".
Πολλάκις αναρρωτιέμαι, αφού το έπαθλο στο τέλος του δρόμου της Γνώσης είναι "η πλήρης συνείδηση", πως γίνεται να θέτουμε σαν προαπαιτούμενο για το ξεκίνημα το ζητούμενο αποτέλεσμα;
Όχι μόνον δεν ξεκινάμε τον δρόμο με πλήρη συνείδηση, αλλά τουναντίον, με ΑΠΟΛΥΤΗ ασυνειδησία !!!
Το ξεκίνημα του δρόμου αρχίζει μετά από μία χαρακτηριστική φάση στη ζωή μας, μια περίοδο πλήρους σύγχισης και εγκατάλειψης, μια στιγμή βαθιάς κατάθλιψης που έχουμε αφεθεί ολωκληρωτικά πλέον και κάθε ίχνος συνείδησης έχει εκλείψει.
Είναι χαρακτηριστική αυτή η φάση και μπορεί να εκληφθεί και ως το κλητήριο κάλεσμα που ενεργοποιεί τον υποψήφιο ζηλωτή.
Τότε όμως, το μόνο που λειτουργεί και μας καθοδηγεί, είναι η ίδια η ορμή της ζωής, σε αυτήν επαφιόμαστε και αυτή μας καθοδηγεί την κρίσιμη αυτή στιγμή.
Γιαυτό και σε οποιονδήποτε μελλοντικό αναζητητή, το μόνο που έχουμε να συμβουλέψουμε για το ποιο δρόμο πρέπει να ακολουθήσει, είναι να του υποδείξουμε ότι χρειάζεται να αφουγκραστεί και να ακολουθήσει το ένστικτό του και μόνον αυτό.
"Γεμάτος φόβο".
Αλίμονο !!!
Αλίμονο αν ξεκινάμε γεμάτοι φόβο, γιατί αυτό που έχουμε να αντιμετωπίσουμε στην αρχή, τρέφεται και γιγαντώνεται από τον φόβο μας...
Θα επεκταθούμε σε πιο επίκαιρη στιγμή σ' αυτό
και προς ώρας ας μείνουμε μόνον στην αναφορά που κάνει ο Sun Tzu στην "Τέχνη του πολέμου", όπου εμφαντικά τονίζει ότι ο φόβος για τον στρατηγό που προετοιμάζεται για πόλεμο, είναι ένα από τα πέντε θανάσιμα ελαττώματά του.
"Σεβασμό".
Η ίδια η ετυμολογία της λέξης μας αποκαλύπτει ότι η ρίζα που προέρχεται σημαίνει "κάνω πίσω",
γεγονός που μας υποδεικνύει σαφέστατα ότι, όχι μόνον δεν είναι χρήσιμη ιδιότητα για το ξεκίνημα, αλλά απεναντίας είναι σοβαρό μειονέκτημα για τον φιλόδοξο ζηλωτή - πολεμιστή.
Γνωρίζουμε φυσικά ότι εννοιολογικά ο σεβασμός υποδηλώνει και τον μεταφυσικό φόβο...
"Απόλυτη αυτοπεποίθηση".
Ένα από τα λαμπρά επιτεύγματα και αποτελέσματα της διαδρομής, είναι και η αυτοπεποίθηση.
Δεν υπάρχει από την αρχή -πως άλλωστε θα ήταν δυνατόν- αλλά κατακτάται στη διάρκεια της πορείας και μετά από επιτυχημένα βιώματα και νικηφόρους αγώνες.
Η αυτοπεποίθηση είναι δείκτης της ωρίμανσης και συνέπεια της επιτυχημένης διαδρομής στην ατραπό και επ' ουδενί λόγω τίθεται ως προαπαιτούμενη ιδιότητα από τον υποψήφιο ζηλωτή.
Το μόνο που είναι απαραίτητο, είναι η σταθερότητα...
Έρρωσθε και ευδαιμονείτε...
-
Είναι τόσο ισχυρά, λογικά και ακαταμάχητα τα σχόλια του Ορφέα που νοιώθω πως για να είμαστε έντιμοι απέναντι στον Δον Χουάν, θα πρέπει να παραθέσω μερικά ακόμη κεντρικά τμήματα της φιλοσοφίας του για να λειτουργήσουν παραπληρωματικά ως προς το θέμα.
Πάντως, επειδή με προβλημάτισε πολύ ο Ορφέας, τόσο που δεν μπορώ να εγείρω κάποιους αντιλογισμούς στις τεκμηριώσεις του, καταλήγω μόνον σε τούτο:
ίσως, ο Δον Χουάν να αναφέρεται σε πιο "προχωρημένα στάδια" της "Εσωτερικής Μαθητείας" και όχι στον "Νεόφυτο", στον "εντελώς Αρχάριο".
Ίδωμεν.
-
"Ένας άνθρωπος παίρνει το Δρόμο της Γνώσης όπως ακριβώς πηγαίνει και στον Πόλεμο, με "πλήρη συνείδηση", "γεμάτος φόβο", "σεβασμό" και "απόλυτη αυτοπεποίθηση".
Το να βαδίζεις προς τη Γνώση ή να πηγαίνεις στον πόλεμο με οποιονδήποτε άλλο τρόπο είναι σφάλμα κι όποιος το κάνει, μετανοιώνει για το Δρόμο που ακολούθησε".
"Η Διδασκαλία του Δον Χουάν", Κάρλος Καστανέντα.
Σχόλια?
"Κ.ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ : Τον ρώτησα γιατί συμβαίνει κάτι τέτοιο και μου είπε (ο Δον Χουάν) πως όταν ένας άνθρωπος εκπληρώνει αυτές τις τέσσερις αναγκαίες προϋποθέσεις, δεν υπάρχουν λάθη για τα οποία πρέπει να λογοδοτήσει. Κάτω απ' αυτές τις συνθήκες οι πράξεις του χάνουν τον επιπόλαιο χαρακτήρα των πράξεων ενός ανόητου. Αν ένας τέτοιος άνθρωπος αποτύχει ή νικηθεί, το μόνο που θα έχει χάσει είναι μια μάχη και δε θα μετανοιώσει πικρά γι' αυτό που έκανε...."
"Η Διδασκαλία του Δον Χουάν", Κ. Καστανέντα, σ. 57
-
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ: «Άνθρωπος της Γνώσης» είναι εκείνος που έχει ακολουθήσει με συνέπεια το δύσκολο δρόμο της Μάθησης. Ένας άνθρωπος που χωρίς να βιάζεται αλλά και χωρίς να ξεστρατίζει έχει προχωρήσει όσο μπορεί στο ξεδιάλυμα των μυστικών της Δύναμης και της Γνώσης».
ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ: «Τι πρέπει να κάνει ένας άνθρωπος για να γίνει άνθρωπος της Γνώσης»?
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : « Πρέπει να προκαλέσει σε αναμέτρηση και να νικήσει τους τέσσερις φυσικούς εχθρούς του»…… «….οι εχθροί που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος στο δρόμο της Μάθησης για να γίνει άνθρωπος της Γνώσης, είναι στ' αλήθεια φοβεροί. Οι περισσότεροι άνθρωποι υποκύπτουν»…..
ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ: «Τι είδους εχθροί είναι αυτοί Δον Χουάν»?
Ο Δον Χουάν, αρνήθηκε να μιλήσει γι' αυτούς. Είπε πως θα έπρεπε να περάσει πολύς καιρός για να καταλάβω αυτό το θέμα……..
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ: «….Όταν κάποιος αρχίζει να μαθαίνει, ποτέ δεν έχει ξεκαθαρισμένους στόχους. Οι επιδιώξεις του είναι λαθεμένες, οι προθέσεις του ακαθόριστες. Ελπίζει σε ανταμοιβές που ποτέ δεν θα υλοποιηθούν κι αυτό γιατί δεν ξέρει τιποτε από τις ταλαιπωρίες της Μάθησης.
..»Σιγά σιγά, αρχίζει να μαθαίνει. Λίγο λίγο στην αρχή κι έπειτα όλο και περισσότερο. Και οι σκέψεις του αλληλοσυγκρούονται. Τα πράγματα που μαθαίνει δεν είναι ποτέ αυτά που είχε στο νου του ή αυτά που φανταζόταν κι έτσι αρχίζει να φοβάται. Η Μάθηση ποτέ δεν είναι αυτό που περιμένεις. Κάθε βήμα της Μάθησης είναι ένας νέος άθλος και ο «Φόβος» που νοιώθει αρχίζει να μεγαλώνει ανελέητα και πεισματικά. Ο σκοπός του μετατρέπεται σε πεδίο μάχης.
..» Κι έτσι, έχει συναντήσει τον πρώτο από τους φυσικούς του εχθρούς. Το «Φόβο». Έναν εχθρό τρομακτικό, ύπουλο και δυσκολοκατάκτητο. Παραφυλάει κρυμμένος σε κάθε στροφή του δρόμου, ενεδρεύοντας, περιμένοντας. Και αν ο άνθρωπος, τρομοκρατημένος από την παρουσία του το βάλει στα πόδια, ο εχθρός του θα έχει βάλει ένα τέλος στην αναζήτησή του….»
ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ: «Τι συμβαίνει στον άνθρωπο που τα παρατάει από το φόβο του»?
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : «Δεν παθαίνει τίποτα εκτός του ότι ποτέ δεν θα μάθει. Ποτέ δεν θα γίνει άνθρωπος της Γνώσης. Θα καταντήσει πιθανόν ένας θρασύδειλος ή ένας άκακος, φοβισμένος άνθρωπος. Όπως και να καταλήξει όμως ο άνθρωπος αυτός θα είναι νικημένος. Ο πρώτος του εχθρός θα έχει βάλει μια για πάντα ένα τέλος στους πόθους του».
ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ: «Και τι πρέπει να κάνει για να ξεπεράσει το φόβο του»?
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : «Η απάντηση είναι πολύ απλή. Δεν πρέπει να τα παρατήσει. Πρέπει ν' αψηφήσει το φόβο του και ενάντια σ' αυτόν να συνεχίζει να προχωράει ολοένα και πιο μπροστά. Να είναι εντελώς φοβισμένος και παρ' όλα αυτά να μη σταματήσει. Αυτός είναι ο κανόνας! Και θα' ρθει η στιγμή που ο πρώτος εχθρός θα υποχωρήσει. Ο άνθρωπος αρχίζει να αισθάνεται σίγουρος για τον εαυτό του. Ο σκοπός του γίνεται πιο σταθερός. Η Μάθηση παύει να είναι κάτι το τρομακτικό.
…» Όταν φτάσει η χαρούμενη αυτή στιγμή μπορεί ο άνθρωπος να πει χωρίς δισταγμό πως νίκησε τον πρώτο φυσικό του εχθρό».
ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ: «Ναι, αλλά δεν θα ξανανοιώσει φόβο ο άνθρωπος αν του συμβεί κάτι το καινούριο»?
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ: «Όχι. Απ' τη στιγμή που ο άνθρωπος θα κατανικήσει το φόβο ελευθερώνεται απ' αυτόν για την υπόλοιπη ζωή του, γιατί στη θέση του φόβου αποκτά τη «Διαύγεια», μια καθαρότητα σκέψης που σβήνει το Φόβο. Τότε πλέον ο άνθρωπος γνωρίζει τις επιθυμίες του. Τότε ξέρει να ικανοποιήσει αυτές τις επιθυμίες του. Μπορεί να προβλέπει τα επόμενα βήματα της Μάθησης και καταλαβαίνει το κάθετι ξεκάθαρα. Τότε ο άνθρωπος νοιώθει πως τίποτε δεν είναι κρυφό.
..»Και να που συναντά το δεύτερο εχθρό του: Τη Διαύγεια! ……»……
«Η Διδασκαλία του Δον Χουάν», Κ. Καστανέντα (σ. 92)
-
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ: «….Και να που συναντά το δεύτερο εχθρό του: Τη Διαύγεια! Η «Διαύγεια» της σκέψης, η τόσο δύσκολο ν' αποκτηθεί, μπορεί να εξαφανίζει το φόβο αλλά σε δεσμεύει…
…»Υποχρεώνει τον άνθρωπο να μην αμφιβάλλει ποτέ για τον εαυτό του. Του δίνει τη βεβαιότητα πως μπορεί να κάνει ότι θέλει γιατί διακρίνει ξεκάθαρα το κάθετί. Και είναι άφοβος γιατί είναι βέβαιος. Τίποτα δεν τον σταματάει γιατί είναι ξεκάθαρος. Αλλά όλ' αυτά είναι λάθος. Λες και κάτι λείπει. Αν υποχωρήσει σ' αυτή την απατηλή δύναμη, έχει υποταχτεί στο δεύτερο εχθρό του και έχει χειριστεί άσχημα τη Μάθηση. Θα βιάζεται εκεί που πρέπει να δείχνει υπομονή ή θα αργοπορεί περιμένοντας εκεί που πρέπει να βιαστεί. Κι έτσι θ' ασχολείται αδέξια με τη Μάθηση μέχρι να καταλήξει ανήμπορος να «Μάθει» οτιδήποτε άλλο».
Κ. ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ: «Τι γίνεται ο άνθρωπος που νικιέται μ' αυτό τον τρόπο, Δον Χουάν? Πεθαίνει?»
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : « Όχι, δεν πεθαίνει. Ο δεύτερος εχθρός του έχει βάλει τέρμα στην προσπάθειά του να γίνει ένας άνθρωπος της Γνώσης. Αντί γι' αυτό ο άνθρωπος μπορεί να γίνει ένας ζωηρός πολεμιστής ή γελωτοποιός. Κι όμως η Διαύγεια που τόσο ακριβά πλήρωσε ποτέ δε θα μετατραπεί σε «Φόβο» και ασάφεια. Όσο ζει, το μυαλό του θα είναι ξεκάθαρο, αλλά δε θα μάθει κι ούτε ποτέ θα ποθήσει κατιτί».
Κ. ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ: «Ναι, αλλά τι πρέπει να κάνει για ν' αποφύγει την ήττα?»
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : «Πρέπει να κάνει ότι ακριβώς έκανε και με το «Φόβο». Πρέπει ν' αψηφίσει τη Διαύγεια της σκέψης του και να τη χρησιμοποιήσει μόνο για ν' αντιλαμβάνεται τα πράγματα. Πρέπει να περιμένει υπομονετικά και να υπολογίζει με προσοχή από πριν, κάθε καινούρια κίνηση. Και πάνω απ' όλα πρέπει να έχει πάντα στο μυαλό του πως αυτή η καθαρότητα είναι σχεδόν λάθος. Και θα' ρθει κάποια στιγμή που θα καταλάβει πια πως η Διαύγεια αυτή δεν ήταν παρά μια κηλίδα μπρος στα μάτια του. Έτσι, θα έχει νικήσει το δεύτερο εχθρό του και θα έχει φτάσει εκεί που τίποτα δε μπορεί να τον βλάψει πια. Δε θα έχει κάνει λάθος. Αυτή θα είναι η «πραγματική Δύναμη».
…»Σ' αυτό το σημείο θα ξέρει πως η Δύναμη που επιζητούσε τόσο καιρό είναι επιτέλους δική του. Μ' αυτή μπορεί να κάνει ότι θέλει. Ο "Σύμμαχός" του (βλ. ας την ονομάσουμε χονδρικά ως κάποια Προστατευτική Οντότητα) είναι κάτω απ' την κυριαρχία του. Η Θέλησή του είναι Νόμος. Καταλαβαίνει τα πάντα γύρω του. Αλλά συνάντησε κιόλας τον τρίτο εχθρό του: Τη Δύναμη!»
" Η Διδασκαλία του Δον Χουάν", Κ. Καστανέντα (σ. 95)
-
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : «……Αλλά συνάντησε κιόλας τον τρίτο εχθρό του: Τη Δύναμη!.......
…» Η Δύναμη είναι ο πιο ισχυρός απ’ τους εχθρούς του. Και φυσικά το πιο εύκολο πράγμα είναι να της παραδοθεί. Γιατί πέρα απ’ όλα αυτά ο άνθρωπος είναι στ’ αλήθεια ακατανίκητος. Διατάζει. Αρχίζει με το να εκτίθεται σε υπολογισμένους κινδύνους και φτάνει στο σημείο να φτιάχνει νόμους, γιατί στ’ αλήθεια είναι πια κυρίαρχος.
…» Ένας άνθρωπος όταν έχει φτάσει σ’ αυτό το στάδιο σπάνια αντιλαμβάνεται πως ο τρίτος εχθρός του τον πλησιάζει για να του επιτεθεί. Και ξαφνικά χωρίς καν να το καταλάβει, έχει χάσει στα σίγουρα πια τη μάχη. Ο εχθρός του τον έχει μεταβάλλει σ’ ένα σκληρό και ιδιότροπο άτομο».
Κ.ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ: « Τη Δύναμή του τη χάνει?»
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : «Όχι, ποτέ δεν πρόκειται να χάσει ούτε τη «Διαύγεια» ούτε τη «Δύναμή» του».
Κ. ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ: «Τι θα τον ξεχωρίζει τότε από έναν άνθρωπο της Γνώσης»?
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : « Ένας άνθρωπος που νικιέται από τη «Δύναμη», πεθαίνει χωρίς να μάθει ποτέ πώς να τη χρησιμοποιεί. Η «Δύναμη» δεν είναι τίποτε άλλο από ένα βάρος πάνω στη μοίρα του. Ένας τέτοιος άνθρωπος δεν εξουσιάζει τη ζωή του και δεν ξέρει που και πότε να χρησιμοποιήσει τη δύναμή του».
Κ. ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ: « Είναι μια ήττα απ’ αυτούς τους εχθρούς τελειωτική»?
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : « Και βέβαια είναι τελειωτική. Απ’ τη στιγμή που ένας άνθρωπος κατανικηθεί από κάποιον απ’ αυτούς τους εχθρούς δε μπορεί να κάνει τίποτα».
Κ. ΚΑΣΤΑΝΤΕΝΤΑ: «Για παράδειγμα, είναι δυνατόν ο άνθρωπος που έχει νικηθεί από τη «Δύναμη» να μπορέσει να δει το λάθος του και να διορθώσει τη συμπεριφορά του»?
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : « Όχι. Απ’ τη στιγμή που θα υποκύψει τελείωσε μια για πάντα».
Κ. ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ : « Ναι, αλλά, τι συμβαίνει αν τυφλωθεί προσωρινά απ’ τη Δύναμη και αργότερα την απαρνηθεί»?
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : « Αυτό σημαίνει πως ο αγώνας του συνεχίζεται. Αυτό σημαίνει πως προσπαθεί ακόμα να γίνει άνθρωπος της Γνώσης. Ένας άνθρωπος είναι νικημένος μόνο όταν δεν προσπαθεί πια, μόνο όταν έχει εγκαταλείψει τον εαυτό του».
Κ. ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ : « Μα τότε Δον Χουάν είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να έχει εγκαταλείψει τον εαυτό του στο φόβο για χρόνια και τελικά να τον κατακτήσει?»
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : « Όχι, αυτό δεν μπορεί να συμβεί. Αν υποχωρήσει μπροστά στο «Φόβο» ποτέ δε θα τον νικήσει, γιατί θα στραφεί μακριά απ’ τη Μάθηση και δε θα ξαναδοκιμάσει. Αλλά αν κυκλωμένος απ’ το φόβο του, προσπαθεί επι χρόνια να μάθει, είναι αναπόφευκτο πως θα τον κατακτήσει γιατί ποτέ δε θα έχει εγκαταλείψει τον εαυτό του στο Φόβο».
Κ. ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ : « Πως μπορεί να νικήσει τον τρίτο του εχθρό, Δον Χουάν»?
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : « Πρέπει προμελετημένα να τον προκαλέσει ανοιχτά. Πρέπει να φτάσει στο σημείο να συνειδητοποιήσει πως η «Δύναμη» που φαινομενικά κατέκτησε δεν είναι στην πραγματικότητα ποτέ κτήμα του. Πρέπει πάντοτε να κινείται μέσα στα όριά του και να καταλάβει πως η «Διαύγεια» της σκέψης του και η «Δύναμη», χωρίς τον έλεγχο πάνω στον εαυτό του, είναι κάτι παραπάνω από λάθος. Θα φτάσει σ’ ένα σημείο που όλα θα βρίσκονται υπό έλεγχο. Τότε θα ξέρει πως και πότε θα χρησιμοποιήσει τη Δύναμή του. Και έτσι, θα έχει νικήσει τον Τρίτο Εχθρό του…..
….» Τότε ο άνθρωπος θα βρίσκεται πια στο τέλος του ταξιδιού του για τη Γνώση κι έτσι στα ξαφνικά χωρίς καμιά προειδοποίηση θα συναντήσει τον τελευταίο από τους εχθρούς του. Τα Γηρατειά!....»
« Η Διδασκαλία του Δον Χουάν», Κ. Καστανέντα (σ. 95)
-
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ: ….» Τότε ο άνθρωπος θα βρίσκεται πια στο τέλος του ταξιδιού του για τη Γνώση κι έτσι στα ξαφνικά χωρίς καμιά προειδοποίηση θα συναντήσει τον τελευταίο από τους εχθρούς του. Τα Γηρατειά! Αυτός ο αντίπαλος είναι ο πιο σκληρός απ’ όλους. Είναι αυτός ο αντίπαλος που ποτέ δε θα μπορέσει να νικήσει απόλυτα αλλά μόνο να τον απωθήσει για λίγο.
…» Αυτή είναι η στιγμή που ένας άνθρωπος δεν έχει πια άλλους φόβους, ούτε αυτή την ανυπόμονη καθαρότητα της σκέψης. Αυτή είναι η στιγμή που όλη η Δύναμή του ελέγχεται απόλυτα αλλά όμως αυτή είναι και η στιγμή που νοιώθει μια ακατανίκητη επιθυμία να ξεκουραστεί. Αν παραδοθεί εντελώς σ’ αυτή του την επιθυμία να αναπαυτεί και να ξεχάσει, αν παραδοθεί στην κούραση θα έχει χάσει τον τελευταίο γύρο του και ο εχθρός του θα τον έχει κατατροπώσει και θα τον καταντήσει ένα αδύναμο γέρικο πλάσμα. Η επιθυμία του να αποσυρθεί θα παραμερίσει όλη του τη Διαύγεια, τη Δύναμη και τη Γνώση.
….» Αλλά αν ο άνθρωπος πετάξει από πάνω του την κούρασή του και ζήσει ακολουθώντας μέχρι το τέλος τη μοίρα του, τότε, μπορεί να ονομαστεί Άνθρωπος της Γνώσης έστω και μόνο γι’ αυτή τη μικρή χρονική στιγμή. Τότε που θα καταφέρει να απωθήσει τον τελευταίο ανίκητο εχθρό του. Αυτή η στιγμή της Διαύγειας, της Δύναμης και της Γνώσης αρκεί».
« Η Διδασκαλία του Δον Χουάν», Κ. Καστανέντα (σ. 96)
-
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : «……Κατάλαβα πως η …… δεν ήταν για μένα όταν ακόμη μάθαινα γι’ αυτήν κι έτσι δεν ακολούθησα άλλο πια το Δρόμο της».
Κ. ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ : « Τι σ’ έκανε να πάρεις μια τέτοια απόφαση, Δον Χουάν?»
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : «…..Μια φορά έγινα τόσο άσχημα που νόμιζα πως θα πέθαινα. Κι όμως, μπορούσα να έχω αποφύγει όλους αυτούς τους πόνους».
Κ. ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ : « Γιατί, υπάρχει τρόπος ν’ αποφεύγεις τους πόνους»?
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ: «Ναι, υπάρχει ένας τρόπος».
Κ. ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ : «Είναι συνταγή ή διαδικασία ή τίποτε άλλο?»
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : « Είναι ένας τρόπος για ν’ αρπάζεσαι απ’ τα πράγματα. Για παράδειγμα, όταν μάθαινα για το …….. ήμουνα πολύ πρόθυμος. Πιανόμουν απ’ τα πράγματα όπως αρπάζουν τα παιδιά τις καραμέλες. Το…….. δεν ήταν παρά ένα από τα εκατομμύρια Μονοπάτια. Πρέπει λοιπόν να έχεις πάντα στο μυαλό σου πως ένας Δρόμος είναι ένας Δρόμος, τίποτα παραπάνω. Αν αισθάνεσαι πως δεν πρέπει να τον ακολουθήσεις, δεν πρέπει να μείνεις σ’ αυτόν ότι κι αν συμβεί. Για να έχεις όμως μια τέτοια διαύγεια πρέπει να ζεις πειθαρχημένη ζωή.
….» Μόνο τότε θα καταλάβεις πως ένας Δρόμος δεν είναι τίποτε παραπάνω από ένας Δρόμος και πως δεν προσβάλλεις ούτε τον εαυτό σου ούτε κανέναν άλλο αν τον παρατήσεις εφόσον αυτό σου λέει να κάνεις η καρδιά σου.
…» Αλλά η απόφασή σου ν’ ακολουθήσεις ή να παρατήσεις αυτό το Δρόμο δεν πρέπει να βασίζεται στο Φόβο ή στη Φιλοδοξία. Σε προειδοποιώ. Εξέταζε το κάθε Μονοπάτι με προσοχή και περίσκεψη. Δοκίμασέ τον όσες φορές νομίζεις πως χρειάζεται.
...." Κι έπειτα κάνε στον εαυτό σου και μόνο στον εαυτό σου μια ερώτηση. Είναι μια ερώτηση που μόνο ένας πολύ γέρος άνθρωπος μπορεί να κάνει. Ο ευεργέτης μου (βλ. ο Μέντοράς του) μου μίλησε γι’ αυτήν όταν ήμουν πολύ νέος. Αλλά το αίμα μου έβραζε τότε πάρα πολύ για να την καταλάβω. Τώρα όμως την καταλαβαίνω. Θα σου πω ποια είναι:
….» Έχει αυτό το Μονοπάτι Καρδιά?
….» Όλα τα Μονοπάτια είναι ίδια. Δεν οδηγούν πουθενά. Υπάρχουν Μονοπάτια που περνάνε μέσα απ’ τους θάμνους ή που οδηγούν μέσα στους θάμνους. Στη ζωή μου μπορώ να πω πως έχω διασχίσει μεγάλους, πολύ μεγάλους Δρόμους αλλά δεν βρίσκομαι πουθενά.
….» Η ερώτηση του ευεργέτη μου αποκτάει τώρα νόημα.
Έχει αυτό το Μονοπάτι καρδιά? Αν έχει, το Μονοπάτι είναι καλό. Αν όχι, είναι άχρηστο. Και οι δύο Δρόμοι δεν οδηγούν πουθενά, αλλά ο ένας έχει «Καρδιά», ο άλλος όχι. Ο ένας είναι φτιαγμένος για χαρούμενο ταξίδι. Όσο καιρό τον ακολουθείς γίνεσαι ένα μαζί του. Ο άλλος θα σε κάνει να βλαστημήσεις τη ζωή σου.
….» Ο ένας σε κάνει Δυνατό, ο άλλος σου αφαιρεί τη Δύναμη»……
( " Η Διδασκαλία του Δον Χουάν", Κ. Καστανέντα, σ. 118)
-
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : "......υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούν να τρελλάνουν έναν άνθρωπο και ειδικά όταν δεν έχει την αποφασιστικότητα και τη σαφή πρόθεση που χρειάζονται για τη Μάθηση. Αλλά όταν ένας άνθρωπος έχει μια ξεκάθαρη, αλύγιστη Πρόθεση, τα αισθήματά του, κατά κανένα τρόπο δεν είναι εμπόδια στο Δρόμο του, γιατί έχει την ικανότητα να τα ελέγχει".
(" Η Διδασκαλία του Δον Χουάν", Κ. Καστανέντα, σ. 122).
-
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : « Η …….μοιάζει με γυναίκα και σα γυναίκα κολακεύει τους άντρες. Τους στήνει παγίδες σε κάθε στροφή. Αυτό σου έκανε……..Θα προσπαθήσει να στο ξανακάνει και συ πιθανό να την πάθεις. Σε προειδοποιώ. Μην την ακολουθήσεις με πάθος, γιατί η ………δεν είναι παρά ένας από τους Δρόμους που οδηγούν στα Μυστικά του ανθρώπου της Γνώσης. Υπάρχουν κι άλλοι Δρόμοι.
Η «Παγίδα» της είναι να σε κάνει να πιστέψεις πως ο δικός της είναι ο «Μοναδικός Δρόμος». Στο λέω πως είναι άσκοπο να χαραμίσεις τη ζωή σου πάνω σ’ ένα Δρόμο, ιδιαίτερα αν αυτός ο Δρόμος δεν έχει «Καρδιά»….».
Κ. ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ : « Μα πως ξέρεις πότε ένας Δρόμος δεν έχει «Καρδιά» Δον Χουάν»?
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : « Πριν ξεκινήσεις το «Ταξίδι» σου κάνεις την ερώτηση :
….» Έχει Καρδιά αυτός ο Δρόμος?
…» Αν η απάντηση είναι αρνητική, θα το καταλάβεις και τότε πρέπει να διαλέξεις έναν άλλο Δρόμο».
Κ. ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ : Μα πως θα είμαι σίγουρος αν ένας Δρόμος έχει «Καρδιά» ή δεν έχει»?
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : «Ο οποιοσδήποτε μπορεί να το καταλάβει. Το άσχημο είναι πως κανείς δεν κάνει την ερώτηση. Κι όταν τελικά ένας άνθρωπος καταλάβει πως έχει πάρει ένα Δρόμο χωρίς Καρδιά, ο Δρόμος είναι έτοιμος να τον «Σκοτώσει». Σ’ αυτό το σημείο πολύ λίγοι μπορούν να σταματήσουν για να σκεφτούν αυτό το θέμα και να παρατήσουν το Δρόμο».
Κ. ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ : « Πως θα πρέπει να ενεργήσω για να κάνω σωστά την ερώτηση, Δον Χουάν»?
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : « Κάνε την απλώς».
Κ. ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ : « Εννοώ, μήπως υπάρχει η σωστή μέθοδος, έτσι ώστε να μην πω ψέματα στον εαυτό μου και πιστέψω πως η απάντηση είναι «Ναι» όταν στην πραγματικότητα είναι «Όχι»…»?
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : « Γιατί να πεις ψέματα»?
Κ. ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ : « Γιατί ίσως εκείνη τη στιγμή ο Δρόμος είναι ευχάριστος και απολαυστικός».
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : « Αυτά είναι βλακείες. Ποτέ δεν είναι ευχάριστος ένας Δρόμος χωρίς Καρδιά. Πρέπει, ακόμα και για ν’ αρχίσεις το Ταξίδι σου σ’ αυτόν να κοπιάσεις. Αντίθετα, ένας Δρόμος με Καρδιά είναι εύκολος, δε σε αναγκάζει να κουραστείς για να τον συμπαθήσεις».
………..
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : « Σου έχω πει πως για να διαλέξεις ένα Δρόμο πρέπει να είσαι απαλλαγμένος από το Φόβο κι από τη Φιλοδοξία…..».
Κ. ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ : «…Του έθεσα σαν επιχείρημα πως ακόμα και για ν’ αρχίσει μόνο το ταξίδι του πάνω σ’ ένα οποιοδήποτε Δρόμο χρειάζεται κανείς να έχει φιλοδοξία και πως αυτό που είπε, το ότι δηλαδή πρέπει κανείς να είναι απαλλαγμένος απ’ τη φιλοδοξία, δεν είχε κανένα νόημα. Ένας άνθρωπος χρειάζεται τη φιλοδοξία για ν’ αποκτήσει τη Γνώση».
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : « Η επιθυμία να Μάθεις, δεν είναι Φιλοδοξία. Είναι η μοίρα μας εμάς των ανθρώπων, να θέλουμε να μάθουμε, αλλά το να επιζητάς να «κατακτήσεις το …….», σημαίνει πως δίνεις τα πάντα για τη Δύναμη κι αυτό είναι Φιλοδοξία, γιατί έτσι δεν ψάχνεις για τη Γνώση. Μην αφήσεις το …….να σε τυφλώσει. …..Ξελογιάζει τους ανθρώπους και τους δίνει μια αίσθηση Δύναμης.
..." Τους κάνει να νοιώθουν πως μπορούν να κάνουν πράγματα που κανένας κοινός άνθρωπος δε μπορεί να καταφέρει. Αλλά αυτή είναι η παγίδα του. Και να που αμέσως αυτός ο χωρίς Καρδιά Δρόμος στρέφεται ενάντια στους ανθρώπους και τους καταστρέφει. Δε χρειάζεται και πολύ για να πεθάνει κανείς και το να αποζητάς το θάνατο σημαίνει πως ψάχνεις για το τίποτα».
( « Η Διδασκαλία του Δον Χουάν», Κ. Καστανέντα, σ. 177).
-
ίσως, ο Δον Χουάν να αναφέρεται σε πιο "προχωρημένα στάδια" της "Εσωτερικής Μαθητείας" και όχι στον "Νεόφυτο", στον "εντελώς Αρχάριο".
Avaris
Εγώ είμαι πρακτικός. Αν έχω ένα βιβλίο με χρήσιμες οδηγίες, αλλά δε ξέρω που αναφέρεται, τότε σε τι μου χρησιμεύουν αυτές οι οδηγίες?
Αν λοιπόν εγώ δεν ήμουνα σίγουρος σε πιο στάδιο εξέλιξης ή σε ποια διαδικασία αναφέροντε οι διδασκαλίες του Δον Χουάν, πρώτα θα το ξεκαθάριζα αυτό και μετά θα ακολουθούσα τις οδηγίες του.
-
ίσως, ο Δον Χουάν να αναφέρεται σε πιο "προχωρημένα στάδια" της "Εσωτερικής Μαθητείας" και όχι στον "Νεόφυτο", στον "εντελώς Αρχάριο".
Avaris
Εγώ είμαι πρακτικός. Αν έχω ένα βιβλίο με χρήσιμες οδηγίες, αλλά δε ξέρω που αναφέρεται, τότε σε τι μου χρησιμεύουν αυτές οι οδηγίες?
Αν λοιπόν εγώ δεν ήμουνα σίγουρος σε πιο στάδιο εξέλιξης ή σε ποια διαδικασία αναφέροντε οι διδασκαλίες του Δον Χουάν, πρώτα θα το ξεκαθάριζα αυτό και μετά θα ακολουθούσα τις οδηγίες του.
Φίλε Κανένα,
δεν νομίζω πως ο Εσωτερισμός μπορεί να λειτουργήσει με "πρακτικές μεθόδους" και "Manual χρήσης" γεμάτα με οδηγίες του στυλ "Φώτιση σε 30 μαθήματα".
Ο Εσωτερισμός είναι μια απολύτως "ρευστή κατάσταση" , με πλειάδα "παραλλαγών" που "προσαρμόζεται στον εκάστοτε Μαθητή" . Προσαρμόζεται απο τους Δασκάλους του, απο το Τάγμα του, απο τον ίδιο.
Ότι κυκλοφορούν manual Εσωτερισμού στο εμπόριο, φυσικά και κυκλοφορούν. Κάποιοι προσπαθούν να βγάλουν χρήματα απο τον εσωτερισμό. Και απευθύνονται σε όσους ξεκινάνε τον Εσωτερισμό με υλικά κίνητρα.
Τα σοβαρά βιβλία όμως Εσωτερισμού δεν είναι Manual και σίγουρα δεν έχουν καμία σχέση με την πρακτικότητα που επικαλέστηκες. Είναι έμπλεα "Συμβολισμών" και "Διφορούμενων Λογισμών".
Αντιθέτως, μονίμως ο Μαθητής θα πρέπει να βρίσκεται σε επιφυλακή για να "εντοπίσει", να "ερμηνεύσει", να "προσαρμόσει", να "τολμήσει", να "προχωρήσει", να "υποχωρήσει", να "αυτοσχεδιάσει", δηλαδή "να χαράσσει διαρκώς πορεία" προσαρμοσμένη στις εκάστοτε συνθήκες που του εμφανίζονται.
Ο βασικότερος κανόνας φίλε μου στην Φιλοσοφία - και δη την Εσωτερική - δεν είναι η "πρακτικότητα". Είναι το "ίσως". Ο Μαθητής προσπαθεί πάντα να "ερμηνεύσει" και χρησιμοποιεί πάντα το ίσως για να βρει όλες τις "πιθανές εναλλακτικές απαντήσεις".
Η Φιλοσοφία του Δον Χουάν δεν ανήκει στα Manual φίλε Κανένα. Δεν προτείνει βήματα και μεθοδολογία προς εφαρμογή. Είναι η τρίτη φορά σε 20 χρόνια που την μελετώ και διαρκώς ανακαλύπτω νέα πράγματα μέσα σε αυτήν. Πράγματα και ερμηνείες που θεωρούσα δεδομένα σε προηγούμενες αναλύσεις και προηγούμενες ηλικίες, τώρα αναθεωρώ την γνώμη μου.
Άλλωστε, γι' αυτό και τα βάζω προς συζήτηση. Για να αντιμετωπίσω "αντεπιχειρήματα" όπως αυτά του Ορφέα και να προσθέσω έτσι άλλο ένα πρίσμα, άλλη μια οπτική στην έρευνά μου.
Και είμαι έτοιμος, όταν χρειαστεί, να "αναθεωρήσω" την οπτική μου.
Και να βάλω έτσι το "ίσως" ως "Αρχή μιας πιθανής νέας οπτικής των πραγμάτων".
Όχι φίλε μου....Εγώ δεν ψάχνω καμία πρακτικότητα στον Εσωτερισμό...και ούτε ψάχνω Εγχειρίδια με οδηγίες για να εφαρμόσω....
-
Αγαπητέ Avaris.
Ναι, θα μπορούσα να αστιευτώ και να πώ ότι το βλέπω σαν manual: «Φώτιση σε 3.000.000 μαθήματα με εργαστηριακά πειράματα και εφαρμογές». Μάλλον είναι μία από τις πολλές δυνατές προσεγγίσεις για πρόοδο. Στο στάδιο που είμαι, με βοηθάει. Αργότερα ίσως οι ανάγκες και η αντιμετώπιση μου αλλάξει.
Θα πρόσεξες ότι είπα : «Αν λοιπόν εγώ δεν ήμουνα σίγουρος ....». Προφανώς βλέπουμε τα πράγματα διαφορετικά. Ίσως να φταίει που το ωροσκόπιό μου είναι Ταύρος. Δηλαδή πρακτικός και αναλυτικός.
Όσο πολύπλοκα κι αν είναι τα ζητήματα που αντιμετωπίζουμε, θεωρώ ότι εξηγούνται με μαθηματικούς και φυσικούς νόμους. Εκεί που οι άλλοι μιλάνε για συναίσθημα, εγώ υποψιάζομαι και ψάχνω να βρω ορμονικές ισορροπίες, εγκεφαλικές διεργασίες, ηλεκτρομαγνητική ενέργεια με την ανάλογη συχνότητα που εκπέμπεται από το τσάκρα της καρδιάς. Κύριο μέλημά μου όμως παραμένει το πρακτικό αποτέλεσμα. Αν αυτό που μελετάω τώρα, θα με βοηθήσει να ανέβω τα επόμενα σκαλοπάτια.
Ο βασικότερος κανόνας φίλε μου στην Φιλοσοφία - και δη την Εσωτερική - δεν είναι η "πρακτικότητα". Είναι το "ίσως". Ο Μαθητής προσπαθεί πάντα να "ερμηνεύσει" και χρησιμοποιεί πάντα το ίσως για να βρει όλες τις "πιθανές εναλλακτικές απαντήσεις".
Η πορεία μου στον εσωτερισμό είναι ακόμα μικρή και δεν άγγιξε ακόμα τη «φιλοσοφία». Δε μπορώ λοιπόν να εκφέρω γνώμη σε αυτά που λες εδώ. Ίσως λοιπόν να βιάστηκα και να μίλησα για πράγματα που δεν ξέρω. Όταν θα φτάσω εκεί, θα έχω καλύτερη γνώμη.
-
Ο βασικότερος κανόνας φίλε μου στην Φιλοσοφία - και δη την Εσωτερική - δεν είναι η "πρακτικότητα". Είναι το "ίσως". Ο Μαθητής προσπαθεί πάντα να "ερμηνεύσει" και χρησιμοποιεί πάντα το ίσως για να βρει όλες τις "πιθανές εναλλακτικές απαντήσεις".
Επάνω σε αυτή τη πρόταση φιλοσοφώντας σκέφτομαι....οτι εμείς που δεν ασχολούμεθα απλώς με την φιλοσοφία αλλά με τον εσωτερισμό, κάποτε πρέπει να κάνουμε πράξη και τρόπο ζωής αυτά που πιστεύουμε για να έρθουμε στην πολυπόθητη γαλήνη.
Avaris,νομίζω οτι η μάθηση και η γνώση απο μόνες τους είναι κάτι μαγικό και ιδιαιτέρως ελκυστικό...όπως οι υλικές απολαύσεις αναζητούνται απο το σώμα ...έτσι και το πνεύμα διακαώς επιθυμεί να μαθαίνει, να κατακτά, να κινείται.
Εχεις δίκιο σχετικά με αυτό το ''ισως'' που είναι και το βασικό έναυσμα αυτού που ψάχνει.
Πιστεύω όμως οτι απο την στιγμή που είναι αδύνατο να μάθουμε ολόκληρη μια θεωρία και ακόμα πιο ουτοπικό να γνωρίζουμε και να συνδιάσουμε πολλές...ίσως είναι προτιμώτερο να ακολουθήσουμε΄μια συγκεκριμμένη που μας εκφράζει και να δουλέψουμε επάνω εκεί όσο καλύτερα μπορούμε.
Διαφορετικά θα παλεύουμε μόνιμα με τα κύμματα της σκέψης μας και τούς αφρούς τους.
Απλώς σκεψεις απο μια θαλασσοδαρμένη... :)
-
Ο βασικότερος κανόνας φίλε μου στην Φιλοσοφία - και δη την Εσωτερική - δεν είναι η "πρακτικότητα". Είναι το "ίσως". Ο Μαθητής προσπαθεί πάντα να "ερμηνεύσει" και χρησιμοποιεί πάντα το ίσως για να βρει όλες τις "πιθανές εναλλακτικές απαντήσεις".
Επάνω σε αυτή τη πρόταση φιλοσοφώντας σκέφτομαι....οτι εμείς που δεν ασχολούμεθα απλώς με την φιλοσοφία αλλά με τον εσωτερισμό, κάποτε πρέπει να κάνουμε πράξη και τρόπο ζωής αυτά που πιστεύουμε για να έρθουμε στην πολυπόθητη γαλήνη.
Avaris,νομίζω οτι η μάθηση και η γνώση απο μόνες τους είναι κάτι μαγικό και ιδιαιτέρως ελκυστικό...όπως οι υλικές απολαύσεις αναζητούνται απο το σώμα ...έτσι και το πνεύμα διακαώς επιθυμεί να μαθαίνει, να κατακτά, να κινείται.
Εχεις δίκιο σχετικά με αυτό το ''ισως'' που είναι και το βασικό έναυσμα αυτού που ψάχνει.
Πιστεύω όμως οτι απο την στιγμή που είναι αδύνατο να μάθουμε ολόκληρη μια θεωρία και ακόμα πιο ουτοπικό να γνωρίζουμε και να συνδιάσουμε πολλές...ίσως είναι προτιμώτερο να ακολουθήσουμε΄μια συγκεκριμμένη που μας εκφράζει και να δουλέψουμε επάνω εκεί όσο καλύτερα μπορούμε.
Διαφορετικά θα παλεύουμε μόνιμα με τα κύμματα της σκέψης μας και τούς αφρούς τους.
Απλώς σκεψεις απο μια θαλασσοδαρμένη... :)
Καλή μου Try,
υπάρχει τίποτα πιο όμορφο απο το να εντοπίσεις το "Φιλοσοφικό σου Μονοπάτι" και να το ακολουθήσεις? Θα έχεις βρει πλέον το "Μονοπάτι με Καρδιά" που ταιριάζει σε σένα και θα είσαι ευτυχισμένη πλέον.
Απο την άλλη όμως, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως κι ο ίδιος ο Cr. Rosencroix, περιδιάβηκε σε διάφορα Φιλοσοφικά Μονοπάτια και Παραδόσεις μέχρις ότου συνθέσει το δικό του Φιλοσοφικό Μονοπάτι - του Ροδοσταυρισμού.
-
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : "....Το Σούρουπο - εκεί είναι η Σχισμή ανάμεσα στους Κόσμους...".....
(" Η Διδασκαλία του Δον Χουάν", Κ. Καστανέντα, σ. 127)
-
Η πρώτη «δοκιμασία» που ο Δον Χουάν επέβαλλε στον Καστανέντα, προκειμένου να κρίνει εάν θα τον δεχτεί ως Μαθητή του ή όχι, ήταν να του δείξει έναν υπαίθριο χώρο (βεράντα) και να του ζητήσει να εντοπίσει το «Σημείο» του.
ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ : « Μου τόνισε πως είχα κουραστεί να κάθομαι στο πάτωμα κι ότι αυτό που έπρεπε να κάνω ήταν να βρω ένα «σημείο» (sitio) που θα μπορούσα να κάθομαι χωρίς να κουράζομαι….
……………………..
….» …μου τόνισε κατηγορηματικά και ξεκάθαρα πως «σημείο» σημαίνει ένα μέρος στο οποίο κάποιος αισθάνεται εντελώς φυσιολογικά ευτυχισμένος και δυνατός….
………………………
….»….μου εξήγησε πως δεν είναι κάθε μέρος κατάλληλο για να κάθομαι ή να βρίσκομαι και ότι μέσα στα όρια της βεράντας υπήρχε ένα «μοναδικό σημείο», ένα σημείο στο οποίο θα αισθανόμουν όσο το δυνατόν καλύτερα. Αυτό που έπρεπε να κάνω ήταν να το ξεχωρίσω απ’ όλα τα άλλα σημεία. Ο τρόπος που θα έπρεπε να ενεργήσω ήταν να «νοιώσω» όλα τα δυνατά και προσιτά σημεία μέχρις ότου αποφασίσω χωρίς αμφιβολία ποιο ήταν το σωστό…..
……………………..
(….»διαμαρτυρήθηκα, του είπα πως δεν το έχω ξανακάνει και πως δεν ξέρω τι να κάνω, πως θα μου πάρει πολλές ώρες….)
…………………..
…»Μου είπε επίσης (ο Δον Χουάν) ότι στο δικό του κόσμο τίποτε δεν προσφερόταν σα δώρο και πως ότι υπήρχε για να μάθει κανείς έπρεπε να το μάθει με το δύσκολο τρόπο..
………………………
…»Του είπα ότι απέτυχα. Κυλιόμουνα στο πάτωμα όλη νύχτα σαν ηλίθιος κι ακόμη δεν είχα καταλάβει τίποτα από το αίνιγμά του.
Γέλασε και είπε πως αυτό δεν τον παραξένευε γιατί απλούστατα δεν είχα προχωρήσει σωστά. Δεν είχα χρησιμοποιήσει τα μάτια μου. Αυτό ήτανε σωστό βέβαια, αλλά ήμουνα σίγουρος πως μου είχε πει να «νοιώσω» τη διαφορά. Του υπενθύμισα αυτό το σημείο, αλλά μου είπε ότι, μπορείς να «νοιώσεις και με τα μάτια», όταν τα μάτια δεν κοιτάζουν κατ’ευθείαν τα πράγματα. Όσο αφορούσε εμένα τουλάχιστον, είπε, δεν είχα άλλο τρόπο για να λύσω το πρόβλημα, παρά να χρησιμοποιήσω ότι είχα και δεν είχα – τα μάτια μου.
………………………
….»Άρχισα να κυλιέμαι στο πάτωμα γιατί αυτή ήτανε η πιο ξεκούραστη διαδικασία. Αυτή τη φορά πάντως, ακουμπούσα το σαγόνι στα χέρια μου και κοιτούσα κάθε λεπτομέρεια.
Μετά από λίγο το σκοτάδι γύρω μου άλλαξε. Όταν συγκέντρωνα το βλέμμα μου σ’ ένα σημείο ακριβώς μπροστά μου, όλη η περιφερειακή περιοχή του οπτικού μου πεδίου χρωματιζόταν έντονα μ’ ένα ομοιογενές κίτρινο χρώμα που πρασίνιζε ελαφρά. Η εντύπωση ήτανε τρομακτική. Κράτησα τη ματιά μου καρφωμένη στο σημείο που ήτανε ακριβώς μπροστά μου κι άρχισα να σέρνομαι με την κοιλιά προς τα πλάγια, σταματώντας κάθε 40 πόντους περίπου.
Ξαφνικά, ενώ βρισκόμουν σχεδόν στη μέση του πατώματος αντιλήφθηκα μια αλλαγή απόχρωσης. Σ’ ένα μέρος προς τα δεξιά μου, που ήταν μέσα στην περιφέρεια του οπτικού μου πεδίου, το πρασινισμένο κίτρινο άλλαξε σ’ ένα έντονο βυσσινί. Συγκέντρωσα την προσοχή μου πάνω του. Το βυσσινί έσβησε σ’ ένα αχνό, αλλά παρόλα αυτά, λαμπερό χρώμα που έμενε σταθερό όση ώρα το πρόσεχα. Σημάδεψα το μέρος αυτό με το σακάκι μου και φώναξα το Δον Χουάν. Ήρθε στη βεράντα……κάθησα στο σημείο που είχα βρει…..Μετά από 15 λεπτά αισθάνθηκα αηδία.. Είχα μια μεταλλική γεύση στο στόμα μου. Έτσι στα ξαφνικά με είχε πιάσει πονοκέφαλος. Είχα αρχίσει να μην αισθάνομαι και τόσο καλά…..
….»Ο Δον Χουάν δεν γέλασε αλλά πολύ σοβαρά μου είπε πως έπρεπε να είμαι αμείλικτος με τον εαυτό μου αν ήθελα να μάθω. Δύο δρόμοι ανοίγονταν εμπρός μου, μου είπε: ή να τα εγκαταλείψω και να γυρίσω σπίτι μου οπότε δεν θα μάθαινα ποτέ μου ή να λύσω αυτό το αίνιγμα.
….»…το ότι είχα δει αυτούς τους χρωματισμούς, ήταν τόσο καταπληκτικό που ήμουν βέβαιος πως είχα βρει ένα κριτήριο κάποιου είδους και πως ίσως υπήρχαν κι άλλες διαφορές που θα μπορούσα να εντοπίσω. ….
…………
….»…Αυτή τη φορά κυλίστηκα στα γρήγορα …..σαν έφτασα στο κέντρο του πατώματος αντιλήφθηκα μια αλλαγή χρωματισμού στην άκρη του οπτικού μου πεδίου. Το ομοιόμορφο πρασινοκίτρινο που έβλεπα παντού άλλαξε σ’ ένα σημείο στα δεξιά μου σ’ ένα έντονο χρώμα σαν την πατίνα του χαλκού. Έμεινε έτσι για λίγο κι έπειτα ξαφνικά μεταμορφώθηκε σε μια άλλη σταθερή απόχρωση, διαφορετική απ’ την άλλη που είχα αντιληφθεί προηγουμένως. Σημάδεψα το σημείο και συνέχισα να κυλιέμαι στο πάτωμα μέχρις ότου το είχα καλύψει απ’ όλες τις πιθανές κατευθύνσεις. Δεν έγινε καμιά άλλη αλλαγή χρωματισμού.
……..τελικά, όταν πήγαινε στο ένα σημείο ένοιωθε άσχημα, ανήσυχος, αρρώσταινε και όταν πήγαινε στο άλλο χαλάρωνε , μέχρι που τον πήρε ο ύπνος….
………………….
….» Τον ρώτησα αν το καθένα από τα δύο σημεία είχε ένα ιδιαίτερο όνομα. Μου είπε πως το καλό λεγόταν sitio («σημείο») και το κακό ο «εχθρός». Είπε πως τα δυο αυτά μέρη ήτανε τα κλειδιά της ευτυχίας ενός ανθρώπου, ιδιαίτερα ενός ανθρώπου που αναζητά τη Γνώση. Η απλή και μόνο πράξη του να καθήσει κάποιος στο «σημείο» του έχει σαν αποτέλεσμα υπέρμετρη Δύναμη. Αντίθετα, ο «εχθρός» εξασθενεί τον άνθρωπο και μπορεί να προκαλέσει ακόμα και το θάνατό του. Είπε πως είχα αναπληρώσει την ενέργειά μου, που είχα ξοδέψει σπάταλα τη χτεσινή νύχτα με το να πάρω ένα υπνάκο στο «Σημείο» μου.
Μου είπε επίσης πως τα χρώματα που είχα δει σε σχέση με κάθε ιδιαίτερο σημείο είχαν το ίδιο γενικό αποτέλεσμα, να δίνουν ή να περιορίζουν τη Δύναμη…
….»Τον ρώτησα αν υπήρχαν άλλα «Σημεία» σαν αυτά τα δυο που είχα βρει και πως έπρεπε να ενεργώ για να τα βρίσκω. Μου είπε πως πολλά μέρη στον κόσμο ήτανε ανάλογα μ’ αυτά τα δυο και πως ο καλύτερος τρόπος για να τα βρω ήτανε να εντοπίζω τα αντίστοιχα «χρώματά» τους.»
( "Η Διδασκαλία του Δον Χουάν,σ. 32 -39)
-
«Πολεμική Κραυγή»….
….»Μου τόνισε ιδιαίτερα, να είμαι προσεκτικός και μετρημένος με αυτή την κραυγή και να μην τη χρησιμοποιώ στην τύχη, αλλά μόνο σε «συνθήκες ύψιστης σοβαρότητας».
….»Τον ρώτησα τι εννοούσε με το «συνθήκες ύψιστης σοβαρότητας». Είπε πως αυτή την ιαχή ή πολεμική κραυγή, την κουβαλάει ο άνθρωπος σ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του και γι’ αυτό πρέπει να είναι σωστή από την αρχή. Και ο μόνος τρόπος να αρχίσει σωστά είναι να συγκρατήσει κανείς το φυσιολογικό φόβο του και τη βιασύνη του μέχρι που να κυριευτεί ολοκληρωτικά από τη Δύναμη και τότε η κραυγή θα ξεχειλίσει και θα βγει από μέσα του, έχοντας πραγματικά «Κατεύθυνση και Δύναμη». Αυτές είπε ήταν οι συνθήκες της σοβαρότητας που χρειάζονταν για να βγάλει κανείς την κραυγή.
……»Του ζήτησα να μου εξηγήσει για τη Δύναμη που υποτίθεται πως πρέπει να σε κυριεύσει πριν την κραυγή. Είπε πως ήταν κάτι που διαπερνούσε όλο σου το κορμί και που προέρχονταν απ’ το έδαφος που στεκόσουν, ένα είδος Δύναμης που πήγαζε από το ευεργετικό σου σημείο, για να είμαστε πιο ακριβείς. Ήταν μια Δύναμη που έσπρωχνε την κραυγή προς τα έξω. Αν μεταχειριζόταν κανείς σωστά αυτή τη Δύναμη, η πολεμική κραυγή θα ήταν τέλεια.
(Η Διδασκαλία του Δον Χουάν, σ. 198)
-
Κ.ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ: « Η συζήτηση άρχισε με εικασίες γύρω από την ταυτότητα της γυναίκας που υποτίθεται πως είχε κλέψει την ψυχή μου. Μετά ο Δον Χουάν μου ζήτησε να του αφηγηθώ κάθε λεπτομέρεια της εμπειρίας μου….του αφηγήθηκα με προσεκτικό τρόπο όλη τη σειρά των γεγονότων».
…………..
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : « Τα πήγες πολύ καλά. Κέρδισες τη μάχη για την ψυχή σου. Αλλά αυτό το πράγμα είναι πολύ πιο σοβαρό από ότι νόμιζες. Χτες τη νύχτα η ζωή σου δεν άξιζε ούτε δυο δεκάρες. Είναι ευτύχημα το ότι στο παρελθόν έμαθες ορισμένα πράγματα. Αν δεν είχες μια κάποια εξάσκηση τώρα θα ήσουν νεκρός, γιατί όποιος κι αν ήταν αυτός που είδες χτες βράδυ είχε σκοπό να σ’ αποτελειώσει».
Κ. ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ: «Πως ήταν δυνατόν, Δον Χουάν να μπορέσει αυτή να πάρει τη μορφή σου»?
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : «Πολύ απλό. Είναι μια diablera (Μαύρη Μάγισσα) κι έχει ένα καλό βοηθό απ’ την «Άλλη Πλευρά». Αλλά δεν τα κατάφερε και τόσο καλά στο να πάρει τη μορφή μου κι εσύ κατάλαβες το κόλπο της».
Κ. ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ : «Ο Βοηθός απ’ το άλλο Μέρος είναι το ίδιο πράγμα μ’ ένα Σύμμαχο»?
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : « Όχι! Ο Βοηθός είναι ο υπηρέτης ενός diablero. Ο Βοηθός είναι ένα πνεύμα που κατοικεί στην Άλλη Μεριά του Κόσμου και βοηθάει κάποιον diablero στο να προκαλεί την αρρώστια και τον πόνο. Τον βοηθάει να σκοτώνει».
Κ. ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ: «Μπορεί ένας diablero να έχει ταυτόχρονα κι ένα Σύμμαχο, Δον Χουάν»?
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : «Οι diableros είναι που έχουνε τους Συμμάχους, αλλά πριν κατορθώσει ένας diablero να υποτάξει έναν Σύμμαχο, συνήθως έχει έναν Βοηθό που τον βοηθάει στα έργα του».
Κ. ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ: « Κι αυτή η γυναίκα που πήρε τη μορφή σου, Δον Χουάν? Δεν είχε Σύμμαχο, αλλά μόνον Βοηθό»?
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ: «Δεν ξέρω αν είχε Σύμμαχο ή όχι. Σε μερικούς δεν αρέσει η Δύναμη του Σύμμαχου και προτιμούν έναν Βοηθό. Είναι δύσκολη δουλειά να υποτάξεις ένα Σύμμαχο. Είναι ευκολότερο να αποκτήσεις ένα Βοηθό στην Άλλη Μεριά του Κόσμου».
Κ.ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ: «Νομίζεις ότι μπορώ να αποκτήσω εγώ ένα Βοηθό»?
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : « Για να φτάσεις στο σημείο να ξέρεις το πώς μπορείς να αποκτήσεις ένα Βοηθό, πρέπει να μάθεις πολύ περισσότερα πράγματα………….
…..»Αυτή η Άλλη Μεριά είναι ο Κόσμος των Diableros…….
…..»Ο Ευεργέτης μου ήταν diablero και πολεμιστής ταυτόχρονα, η ζωή του έκλινε προς την κατεύθυνση της Δύναμης και της Βίας του κόσμου. Αλλά εγώ δεν είμαι τίποτε από τα δυό. Αυτή είναι η Φύση μου. Έχεις δει τον κόσμο μου απ’ την αρχή. Όσο για να σου δείξω τον Κόσμο του Ευεργέτη μου, μπορώ να σε οδηγήσω μέχρι το κατώφλι του κι εκεί θα πρέπει ν’ αποφασίσεις μόνος σου. Θα πρέπει να μάθεις γι’ αυτό τον κόσμο προσπαθώντας εσύ ο ίδιος μόνος σου. ….»
(« Η Διδασκαλία του Δον Χουάν», σ.204).
-
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : «…..είναι πολύ καλύτερα ν’ αρχίσεις με τον τρόπο που άρχισα κι εγώ ο ίδιος. Τότε θα είναι ευκολότερο να καταλάβεις πόσο απλή αλλά και πόσο βαθιά είναι η διαφορά. Ένας diablero είναι ένας diablero κι ένας πολεμιστής είναι ένας πολεμιστής.
Ή μπορεί κάποιος να είναι και τα δυο. Υπάρχουν αρκετοί που είναι και τα δυο ταυτόχρονα. Αλλά ένας άνθρωπος που απλώς ταξιδεύει στα μονοπάτια της ζωής είναι τα πάντα. Σήμερα δεν είμαι ούτε πολεμιστής ούτε diablero. Για μένα υπάρχει μόνο το Ταξίδεμα στα Μονοπάτια που έχουν Καρδιά, σε κάθε Μονοπάτι που μπορεί να έχει Καρδιά.
Εκεί, σ’ αυτά, εγώ ταξιδεύω και το μόνο που αξίζει για μένα είναι να πορευτώ σ’ όλο τους το μήκος. Κι εκεί, εγώ, ταξιδεύω κοιτάζοντας, κοιτάζοντας με κομμένη την ανάσα».
(« Η Διδασκαλία του Δον Χουάν», σ.206).
-
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : «Το συγκεκριμένο πράγμα που πρέπει να μάθεις είναι πως θα φτάσεις στο άνοιγμα ανάμεσα στους Κόσμους και πως θα μπεις μέσ’ στον άλλο κόσμο.
Υπάρχει μια «χαραμάδα» ανάμεσα στους δυό κόσμους, ανάμεσα στον Κόσμο των Diableros και στον κόσμο των κοινών θνητών. Υπάρχει ένα μέρος που αυτοί οι δυό κόσμοι συμπίπτουν. Εκεί βρίσκεται το άνοιγμα. Ανοιγοκλείνει σαν πόρτα στον άνεμο.
Για να φτάσει κάποιος εκεί πρέπει να εξασκήσει τη θέλησή του. Πρέπει, θα έλεγα , ν’ αναπτυχθεί μέσα του ένας ακατανίκητος πόθος, μια αποκλειστική αφοσίωση προς αυτό το σκοπό. Αλλά αυτό πρέπει να το καταφέρει μόνος του, χωρίς τη βοήθεια κάποιας Δύναμης ή κάποιου ανθρώπου. Ο άνθρωπος μόνος του πρέπει να το συλλογίζεται και να το εύχεται μέχρι τη στιγμή που το σώμα του θα είναι έτοιμο ν’ «αντέξει στο Ταξίδι».
Αυτή η στιγμή αναγγέλεται από ένα παρατεταμένο τρεμούλιασμα των μελών του σώματος και από δυνατούς εμετούς. Ο άνθρωπος συνήθως δεν μπορεί να φάει ούτε να κοιμηθεί και σιγά σιγά χάνει τις δυνάμεις του. Όταν φτάσει η στιγμή που οι σπασμοί δεν σταματούν πλέον, ο άνθρωπος είναι έτοιμος για το ταξίδι και η «χαραμάδα ανάμεσα στους κόσμους» εμφανίζεται μπροστά ακριβώς στα μάτια του, σαν τεράστια πόρτα, ένα άνοιγμα που ανεβοκατεβαίνει. Όταν η χαραμάδα ανοίξει, ο άνθρωπος πρέπει να περάσει γλιστρώντας από μέσα της.
Είναι δύσκολο να δεις στην άλλη μεριά. Φυσάει διαρκώς, λες και είναι αμμοθύελλα. Ο άνεμος στριφογυρίζει. Ο άνθρωπος τότε πρέπει να προχωρήσει σε όποια κατεύθυνση θέλει. Απ’ τη δύναμη της θέλησής του θα εξαρτηθεί το αν θα είναι μικρό ή μεγάλο το ταξίδι του.
Ένας άνθρωπος με ισχυρή θέληση κάνει σύντομο ταξίδι. Όταν όμως είναι αναποφάσιστος και αδύνατος, το ταξίδι του είναι μακρύ και αμφίβολο.
Μετά απ’ αυτό, το «ταξίδι» φτάνει σ’ ένα μέρος που είναι κάτι σαν οροπέδιο. Είναι ενδεχόμενο να ξεχωρίσεις καθαρά μερικά απ’ τα χαρακτηριστικά αυτού του μέρους. Είναι ένα υπερυψωμένο πλάτωμα.
Πιθανό να τον αναγνωρίσεις απ’ τον άνεμο, ο οποίος σ’ εκείνο το μέρος γίνεται ακόμα πιο άγριος και σε μαστιγώνει ουρλιάζοντας ολόγυρά σου.
Πάνω στο πλάτωμα βρίσκεται η είσοδος αυτού του άλλου κόσμου. Και κει υπάρχει μια προβιά που χωρίζει τους δυο κόσμους. Οι νεκροί περνούν μέσα απ’ αυτή αθόρυβα, αλλά εμείς πρέπει να τη συντρίψουμε με μια κραυγή.
Ο άνεμος δυναμώνει, αυτός ο ίδιος άστατος άνεμος που φυσάει στο πλάτωμα. Όταν ο άνεμος έχει δυναμώσει αρκετά, ο άνθρωπος πρέπει να φωνάξει και τότε ο άνεμος θα τον σπρώξει μέσα απ’ το άνοιγμα. Εδώ χρειάζεται να είναι η θέλησή του ακλόνητη ώστε να μπορέσει ν’ αντισταθεί στον άνεμο. Του αρκεί ένα απαλό σπρώξιμο. Δε χρειάζεται να τον παρασύρει ο άνεμος μέχρι την άκρη του άλλου κόσμου.
Απ’ την στιγμή που θα βρεθεί στην άλλη μεριά, πρέπει ν’ αρχίσει να περιπλανιέται ολόγυρα.
Θα έχει μεγάλη τύχη αν βρει ένα Βοηθό κάπου εκεί κοντά – όχι πολύ μακριά από την είσοδο.
Ο άνθρωπος πρέπει να ζητήσει τη βοήθειά του. Μιλώντας με δικά του λόγια πρέπει να ζητήσει απ’ το Βοηθό να τον διδάξει και να τον κάνει diablero. Όταν ο Βοηθός συμφωνήσει, σκοτώνει τον άνθρωπο επι τόπου και τον διδάσκει όσο είναι νεκρός…..»
(Η Διδασκαλία του Δον Χουάν, σ. 206)
-
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : «….. Όταν θα κάνεις κι εσύ αυτό το ταξίδι, εξαρτάται βέβαια κι απ’ την τύχη σου, ίσως συναντήσεις κάποιο μεγάλο diablero μέσα στο Βοηθό που θα σε σκοτώσει και θα σε διδάξει.
Αν και τις περισσότερες φορές, συναντά κανείς μικρότερους brujos (βλ. Μάγους) που λίγα πράγματα έχουν να του διδάξουν. Αλλά ούτε εσύ, ούτε αυτοί έχετε τη Δύναμη να αρνηθείτε.
Η καλύτερη περίπτωση είναι να συναντήσεις έναν άντρα Βοηθό για να μην τυχόν και πέσεις θύμα μιας diablera που θα σε κάνει να υποφέρεις με απίστευτο τρόπο. Έτσι είναι πάντα οι γυναίκες.
Αλλά αυτό εξαρτάται μόνο απ’ την τύχη, εκτός βέβαια κι αν ο ευεργέτης σου είναι κι αυτός μεγάλος diablero, οπότε θα έχει πολλούς Βοηθούς στον άλλο κόσμο και θα μπορεί να σε καθοδηγήσει ώστε να συναντήσεις έναν ορισμένο Βοηθό.
Ο ευεργέτης μου ήταν ένας τέτοιος άνθρωπος. Με καθοδήγησε να συναντήσω το δικό του πνεύμα Βοηθό.
Μετά το «Γυρισμό» σου δε θα είσαι πια ο ίδιος άνθρωπος. Είσαι υποχρεωμένος να ξαναγυρνάς κάθε τόσο και να βλέπεις το Βοηθό σου.
Και πρέπει να περιπλανιέσαι όλο και πιο μακριά απ’ την είσοδο, μέχρι που τελικά κάποια μέρα θα πας πολύ μακριά και δε θα μπορέσεις να ξαναγυρίσεις.
Μερικές φορές κάποιος diablero μπορεί να παγιδέψει μια ψυχή, να την περάσει στον άλλο κόσμο και να την αφήσει στη φύλαξη του Βοηθού του μέχρι που να στερήσει το άτομο απ’ όλη τη Δύναμη της Θέλησής του.
Σ’άλλες περιπτώσεις, όπως στη δική σου για παράδειγμα, η ψυχή ανήκει σ’ ένα πρόσωπο με ισχυρή θέληση και ο diablero ίσως να την κρατάει κρυμμένη μες’ στο σακούλι του , γιατί αλλιώς είναι πολύ δύσκολο να την κουβαλήσει.
Σε τέτοιες χαρακτηριστικές περιπτώσεις, όπως η δική σου, μια μάχη μπορεί να αποφασίσει την έκβαση αυτής της κατάστασης- μια μάχη στην οποία ο diablero θα χάσει ή θα κερδίσει τα πάντα. Αυτή τη φορά έχασε τη μάχη κι αναγκάστηκε ν’ αφήσει ελεύθερη την Ψυχή σου. Αν είχε νικήσει θα την είχε πάρει και θα την έδινε στο Βοηθό του για πάντα».
Κ. ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ: « Μα με ποιο τρόπο νίκησα»?
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : «Δε μετακινήθηκες απ’ το «Σημείο» σου. Αν μετακινιόσουνα έστω κι ένα πόντο απ’ αυτό θα είχες συντριβεί. Διάλεξε τη στιγμή που έλειπα σαν την πιο κατάλληλη για να χτυπήσει και τα κατάφερε καλά. Απέτυχε γιατί δεν είχε υπολογίσει το χαρακτήρα σου, που είναι βίαιος και γιατί επίσης δε μετακινήθηκες απ’ το «Σημείο» σου, πάνω στο οποίο όταν βρίσκεσαι είσαι ακατανίκητος».
Κ. ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ: «Αν μετακινιόμουνα πως θα με σκότωνε»?
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ: « Θα σε είχε χτυπήσει σαν αστροπελέκι. Μα πάνω απ’ όλα θα είχε κρατήσει την ψυχή σου κι εσύ θα αργοπέθαινες».
Κ.ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ: «Και τι πρόκειται να γίνει τώρα Δον Χουάν»?
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : « Τίποτε. Κέρδισες και πήρες πίσω την ψυχή σου. Ήταν μια καλή μάχη. Έμαθες πολλά πράγματα χτες τη νύχτα».
( Η Διδασκαλία του Δον Χουάν, σ. 207).
-
Κ.ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ: « Η μέθοδος διδασκαλίας του Δον Χουάν απαιτούσε εξαιρετική προσπάθεια από μέρους του μαθητευόμενου. Και πραγματικά, ο απαιτούμενος βαθμός συμμετοχής ήταν τόσο υψηλός και έντονος, ώστε με το τέλος του 1965 χρειάστηκε να εγκαταλείψω τη Μαθητεία. Μπορώ να πω τώρα, κάτω από το πρίσμα των πέντε χρόνων που μεσολάβησαν, ότι εκείνη την εποχή η διδασκαλία του Δον Χουάν είχε αρχίσει να θέτει σε σοβαρή απειλή την «ιδέα μου για τον κόσμο». Είχα αρχίσει να χάνω τη σιγουριά (αυτή που έχουμε όλοι μας) ότι η πραγματικότητα της καθημερινής ζωής είναι κάτι που μπορεί να θεωρηθεί δεδομένο».
….» Την εποχή που εγκατέλειψα τη Μαθητεία πίστευα πως η απόφασή μου ήταν τελειωτική: δεν ήθελα να ξαναδώ πια τον Δον Χουάν. Ωστόσο, τον Απρίλιο του 1968, παίρνοντας στα χέρια μου ένα από τα πρώτα αντίτυπα του βιβλίου μου, ένοιωσα υποχρεωμένος να του το δείξω. Πήγα να τον επισκεφτώ.
Κατά μυστηριώδη τρόπο, ο δεσμός μας Δασκάλου – Μαθητή αποκαταστάθηκε πάλι κι έτσι άρχισε ένας δεύτερος κύκλος Μαθητείας πολύ διαφορετικός από τον πρώτο. Δε φοβόμουν πλέον τόσο όσο στο παρελθόν, αλλά και ο τρόπος διδασκαλίας του Δον Χουάν είχε γίνει πιο ελαστικός.
Γελούσε συχνά και μ’ έκανε και μένα να γελάω. Φαινόταν να υπάρχει μια σκόπιμη πρόθεση από μέρους του να ελαχιστοποιεί γενικά τη σοβαρότητα του εγχειρήματος. Στις αληθινά κρίσιμες στιγμές αυτού του δεύτερου κύκλου,υιοθετούσε μια κλοουνίστικη συμπεριφορά και με τον τρόπο αυτό με βοηθούσε να ξεπερνώ εμπειρίες που εύκολα θα μπορούσαν να γίνουν τυραννικές. Η αρχή του ήταν ότι για ν’ αντέξει κανείς τη σύγκρουση και τον παράξενο χαρακτήρα της Γνώσης στην οποία με μυούσε, χρειαζόταν μια ελαφριά και υπάκουη διάθεση».
«Ο λόγος που φοβήθηκες κι έφυγες ήταν που ένοιωθες τον εαυτό σου τόσο πολύ σημαντικό», έλεγε, εξηγώντας την προηγούμενη απόδρασή μου.
« Όταν νοιώθεις σημαντικός, γίνεσαι βαρύς, αδέξιος, ματαιόδοξος. Για να γίνεις άνθρωπος της Γνώσης, πρέπει να είσαι ελαφρύς και ρευστός».
(Μια Ξεχωριστή Πραγματικότητα, Κ. Καστανέντα, σ. 16).
-
Κ. ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ : «Με τη βοήθεια λοιπόν του …………, προκάλεσε μέσα μου μια σειρά από καταστάσεις «α-κανονικής πραγματικότητας».
Το κύριο χαρακτηριστικό αυτών των καταστάσεων, σε σχέση με ότι ο Δον Χουάν έμοιαζε να κάνει, ήταν μια κατάσταση «ανεφάρμοστου».
Ότι συνελάμβανα σ’ αυτές τις καταστάσεις αλλοιωμένης συνείδησης, ήταν ακατανόητο και αδύνατο να ερμηνευτεί με τον καθημερινό μας τρόπο αντίληψης του κόσμου.
Με άλλα λόγια, η κατάσταση του ανεφάρμοστου συνεπαγόταν το σταμάτημα της κανονικής αντίληψης του κόσμου».
(Μια Ξεχωριστή Πραγματικότητα, Κ. Καστανέντα, σ. 18).
-
«Κ.ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ : Το έργο του Δον Χουάν, σα δρώντος που προσπαθούσε να κάνει το σύστημά του προσιτό και σε μένα, ήταν να διαλύσει εκείνη την ιδιαίτερη βεβαιότητα που μοιραζόμουν με όλους τους άλλους ανθρώπους, τη βεβαιότητα ότι οι του «κοινού νου» απόψεις μας για τον κόσμο ήταν τελεσίδικες.
Με τη χρήση των ……… και με τις άριστα κατευθυνόμενες επαφές ανάμεσα στο ξένο σύστημα και σε μένα, κατάφερε να μου δείξει ότι η άποψή μου για τον κόσμο δεν μπορούσε να είναι τελεσίδικη γιατί δεν ήταν παρά μια ερμηνεία.
Για τους Αμερικανούς Ινδιάνους, ίσως για χιλιάδες χρόνια, το ασαφές φαινόμενο που αποκαλούμε μαγεία, υπήρξε μια σοβαρή και καλής πίστης πρακτική, παρόμοια με τη δική μας επιστήμη. Η δυσκολία μας να καταλάβουμε, ξεκινάει αναμφίβολα από τις ξένες για μας νοηματικές ενότητες με τις οποίες ασχολείται.
Κάποτε ο Δον Χουάν μου είχε πει ότι ο άνθρωπος της Γνώσης είχε «προτιμήσεις». Του ζήτησα να μου εξηγήσει τι εννοούσε.
«Η δικιά μου Προτίμηση είναι να Βλέπω», είπε.
«Τι θέλεις να πεις μ’ αυτό»?
« Μ’ αρέσει να Βλέπω», είπε, «γιατί μόνο με το να Βλέπει μπορεί ένας άνθρωπος της Γνώσης να Γνωρίσει».
«Τι είδους πράγματα Βλέπεις»?
«Το κάθετι».
«Μα κι εγώ βλέπω το κάθετι χωρίς να είμαι άνθρωπος της Γνώσης».
«Όχι, δε Βλέπεις».
«Εγώ νομίζω ναι».
«Κι εγώ σου λέω πως όχι».
«Τι σε κάνει να το λες αυτό Δον Χουάν»?
«Βλέπεις μόνο την επιφάνεια των πραγμάτων».
«Εννοείς πως κάθε άνθρωπος της Γνώσης βλέπει στην πραγματικότητα μέσα σε κάθε πράγμα που κοιτάζει»?
«Όχι, δεν εννοώ αυτό. Είπα πως ένας άνθρωπος της Γνώσης έχει τις δικές του Προτιμήσεις. Η δική μου είναι απλώς να Βλέπω και να Γνωρίζω. Άλλοι κάνουν άλλα πράγματα».
«Τι άλλα πράγματα, ας πούμε»?
«Πάρε τον Σακατέκα, λογουχάρη. Είναι ένας άνθρωπος της Γνώσης και η Προτίμησή του είναι ο Χορός. Έτσι, Χορεύει και Γνωρίζει».
«Δηλαδή, η Προτίμηση του ανθρώπου της Γνώσης είναι κάτι που το κάνει για να Γνωρίζει»?
«Ακριβώς».
«Μα πως μπορεί ο χορός να κάνει τον Σακατέκα να γνωρίσει»?
«Μπορεί να πει κανείς ότι ο Σακατέκα χορεύει με όλο του το Είναι».
«Χορεύει όπως χορεύω εγώ?Δηλαδή, όπως χορεύει κανείς»?
«Θάλεγα πως Χορεύει όπως Βλέπω εγώ και όχι όπως μπορεί να χορεύεις εσύ».
«Βλέπει επίσης όπως Βλέπεις εσύ»?
«Ναι, αλλά Χορεύει κιόλας».
«Μα πως χορεύει ο Σακατέκα»?
«Είναι δύσκολο να σου εξηγήσω. Έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο να Χορεύει όταν θέλει να Γνωρίσει.
..." Το μόνο που μπορώ να σου πω πάνω σ’ αυτό είναι ότι αν δεν καταλαβαίνεις τους τρόπους ενός ανθρώπου που Γνωρίζει, σου είναι αδύνατο να μιλήσεις για το Χορεύειν και το Βλέπειν».
«Τον έχεις Δει να Χορεύει»?
«Ναι. Όμως δεν είναι δυνατόν στον καθένα που κοιτάζει το Χορό του να Δει ότι είναι ο ιδιαίτερός του τρόπος να Γνωρίζει».
(Μια Ξεχωριστή Πραγματικότητα, Κ. Καστανέντα, σ. 20).
-
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : «Όχι, δεν προσπαθώ να σ’ αλλάξω. Μπορεί μια μέρα να καταφέρεις να γίνεις σοφός – κανείς δε μπορεί να ξέρει – αλλά αυτό δε θα σ’ αλλάξει. Κάποια μέρα πιθανό να μπορέσεις να Δεις τους ανθρώπους μ’ άλλο τρόπο και τότε θ’ αντιληφθείς πως δεν υπάρχει τρόπος να τους αλλάξεις τίποτα».
Κ.ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ : «Ποιος είναι αυτός ο άλλος τρόπος να Βλέπεις τους ανθρώπους, Δον Χουάν»?
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : « Οι άνθρωποι φαίνονται διαφορετικοί όταν τους Βλέπεις. Ο ….θα σε βοηθήσει να Δεις τους ανθρώπους σα Γυάλινες Κλωστές Φωτός».
Κ. ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ : « Γυάλινες Κλωστές Φωτός»?
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : « Ναι. Γυάλινες, σαν άσπρες αράχνες. Πολύ λεπτές κλωστές που τυλίγονται κυκλικά από το κεφάλι μέχρι τον αφαλό. Έτσι, ο άνθρωπος μοιάζει σαν αυγό από περιστρεφόμενες κλωστές. Όσο για τα πόδια και τα χέρια του, αυτά μοιάζουν με φωτεινές χοντρές τρίχες που εκτείνονται σ’ όλες τις κατευθύνσεις».
Κ.ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ : « Έτσι φαίνονται όλοι οι άνθρωποι»?
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : «Έτσι. Άλλωστε, ο άνθρωπος δεν έρχεται σ’επαφή με τους άλλους ανθρώπους με τα χέρια, αλλά με μια δέσμη μακριές γυάλινες κλωστές που βγαίνουν από το υπογάστριό του.
Αυτές οι κλωστές συνδέουν τον άνθρωπο με το περιβάλλον του, κρατούν την ισορροπία του, του δίνουν σταθερότητα. Έτσι – όπως πιθανόν θα μπορέσεις να Δεις κάποια μέρα – ο άνθρωπος είναι ένα φωτεινό αυγό, είτε ζητιάνος είναι, είτε βασιλιάς και δεν υπάρχει τρόπος ν’ αλλάξεις τίποτα. Ή μάλλον, τι θα μπορούσε ν’ αλλάξει σ’ αυτό το φωτεινό αυγό? Τι?»
(Μια Ξεχωριστή Πραγματικότητα, Κ. Καστανέντα, σ. 34).
-
«….Με ρώτησε (ο Δον Χουάν) τι έκανα στο σπίτι μου όταν ήταν σκοτάδι. Του είπα πως άναβα πάντα το φως ή έβγαινα στους φωτισμένους δρόμους ώσπου να έρθει η ώρα για ύπνο».
Ω! Έκανε απογοητευμένα. «Νόμιζα πως είχες μάθει να χρησιμοποιείς το σκοτάδι».
«Για τι πράγμα να το χρησιμοποιώ?», ρώτησα.
Απάντησε πως το σκοτάδι (και το αποκάλεσε «η σκοτεινιά της μέρας»), ήταν η καλύτερη ώρα για να «Δεις». Υπογράμμισε τη λέξη «βλέπω» με μια ιδιαίτερη απόχρωση…..»
(Μια Ξεχωριστή Πραγματικότητα, Κ. Καστανέντα, σ. 36).
-
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : «…..Σου έχω πει κιόλας πως μονάχα ένας τρελλός θα επιχειρούσε να γίνει σοφός με τη θέλησή του. Ένας φρόνιμος και σοβαρός άνθρωπος πρέπει να μπει με κάποιο τέχνασμα σ’ αυτό το Δρόμο».
Κ.ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ: «Είμαι βέβαιος πως πολλοί άνθρωποι θα επιχειρούσαν μ’ ευχαρίστηση κάτι τέτοιο».
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : «Ναι, αλλά αυτοί δε μετράνε. Συνήθως, σπάνε. Μοιάζουν με τις νεροκολοκύθες που φαίνονται εντάξει απ’ έξω αλλά που αρχίζουν να τρέχουν αν τις πιέσεις ή αν τις γεμίσεις νερό. Χρειάστηκε κάποτε να χρησιμοποιήσω κάποιο τέχνασμα για να σε βοηθήσω να μάθεις και το ίδιο ακριβώς έκανε και ο δάσκαλός μου με μένα».
(Μια Ξεχωριστή Πραγματικότητα, Κ. Καστανέντα, σ. 40).
-
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : «….Δεν θα σου έκανε κακό με τη θέλησή του. Αλλά η «Γνώση» είναι Δύναμη και από τη στιγμή που ένας άνθρωπος μπαίνει στο Δρόμο της Γνώσης, δεν είναι πλέον υπεύθυνος για ότι μπορεί να συμβεί σ’ εκείνους με τους οποίους έρχεται σ’ επαφή. Έπρεπε να τον επισκεφτείς όταν θα γνώριζες αρκετά για να υπερασπίσεις τον εαυτό σου. Όχι από εκείνον, αλλά από τη Δύναμη που έχει χαλιναγωγήσει και η οποία, εδώ που τα λέμε, δεν είναι ούτε δική του ούτε κανενός άλλου. Ακούγοντας ότι είσαι φίλος μου, ο Βισέντε (σημ.Μάγος φίλος του Δον Χουάν) θα υπόθεσε ότι ξέρεις να υπερασπίσεις τον εαυτό σου και γι’ αυτό σου έκανε το «δώρο». Φαίνεται πως του άρεσες και πρέπει να σου είχε κάνει πολύ αξιόλογο δώρο, αλλά εσύ το χαράμισες. Κρίμα!
(Μια Ξεχωριστή Πραγματικότητα, Κ. Καστανέντα, σ. 47).
-
Κ.ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ: «…Μα γιατί να μου δώσει (ως δώρο) κάτι τόσο σοβαρό? Αν είναι μάγος θάπρεπε να γνωρίζει πως δεν ξέρω τίποτα».
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : «Όχι, δε θα μπορούσε να το «Δει» αυτό. Μοιάζεις σαν να ξέρεις, αλλά στην πραγματικότητα δεν ξέρεις και πάρα πολλά».
Κ.ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ : «Του είπα πως ήμουν ειλικρινά πεπεισμένος ότι δεν είχα ποτέ υπερτιμήσει τον εαυτό μου, τουλάχιστο συνειδητά.
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : «Δεν εννοούσα αυτό», είπε. «Αν πετούσες στα σύννεφα, ο Βισέντε θα μπορούσε να το καταλάβει, αλλά η περίπτωσή σου είναι χειρότερη απ’ αυτή. Όταν σε «Είδα», μου φάνηκες πως γνωρίζεις ένα σωρό πράγματα, ενώ ξέρω πως δεν είναι έτσι».
Κ.ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ: « Τι φαίνομαι να γνωρίζω, Δον Χουάν»?
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : « Τα μυστικά της Δύναμης, βέβαια. Τη γνώση του Μπρούζο (Μάγου)….»..
………..
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : « Είναι ανώφελο να παραπονιόμαστε», είπε, « αλλά είναι δύσκολο και να τ’ αποφύγει κανείς. Τα δώρα της Δύναμης δίνονται τόσο σπάνια στη ζωή ενός ανθρώπου. Γι’ αυτό το λόγο είναι Μοναδικά και Πολύτιμα. Πάρε εμένα για παράδειγμα: κανένας ποτέ δε μου έκανε ένα τέτοιο δώρο. Σπάνιοι είναι οι άνθρωποι, απ’ όσο ξέρω, που τους έτυχε κάτι τέτοιο. Το να καταστρέψεις κάτι τόσο μοναδικό είναι ντροπή».
(Μια Ξεχωριστή Πραγματικότητα, Κ. Καστανέντα, σ. 48.. ).
-
«Πως είναι όταν «Βλέπεις» Δον Χουάν»?
«Πρέπει να μάθεις να «Βλέπεις» για να το καταλάβεις. Δε μπορώ να σου πω».
«Είναι μυστικό που δεν πρέπει να γνωρίζω»?
« Όχι, απλώς δεν μπορώ να σου το περιγράψω».
«Γιατί»?
«Δε θα μπορούσες να το καταλάβεις».
«Κάνε μια δοκιμή, Δον Χουάν. Ίσως μπορέσω να καταλάβω».
«Όχι. Πρέπει να το κάνεις μονάχος σου. Όταν μάθεις, θα μπορείς να «Βλέπεις» το κάθε πράγμα στον κόσμο με διαφορετικό τρόπο».
«Δηλαδή, Δον Χουάν, εσύ δε βλέπεις τον κόσμο με το συνηθισμένο τρόπο πλέον?»
«Τον βλέπω και με τους δύο τρόπους. Όταν θέλω να «κοιτάξω» τον κόσμο, τον βλέπω όπως βλέπεις εσύ. Όταν όμως θέλω να «Δω» τον κόσμο τον κοιτάζω με τον τρόπο που ξέρω και τον αντιλαμβάνομαι με διαφορετικό τρόπο».
« Μένουν τα πράγματα ίδια κάθε φορά που τα βλέπεις?»
«Τα πράγματα δεν αλλάζουν. Εσύ αλλάζεις τον τρόπο που τα κοιτάζεις – αυτό είναι όλο».
«Άλλο θέλω να πω Δον Χουάν. Αν πχ «Βλέπεις» το ίδιο δέντρο, παραμένει το ίδιο κάθε φορά που το «Βλέπεις»?»
«Όχι, αλλάζει, αλλά και πάλι παραμένει το ίδιο».
«Μα αν το ίδιο δέντρο αλλάζει κάθε φορά που το «Βλέπεις», αυτό που «Βλέπεις» μπορεί να είναι μια απλή ψευδαίσθηση».
Ο Δον Χουάν γέλασε και μερικά λεπτά έμεινε σιωπηλός και φαινόταν να σκέφτεται. Τελικά είπε:
« Όταν κοιτάζεις τα πράγματα, δεν τα «Βλέπεις». Απλώς τα κοιτάζεις για να βεβαιωθείς υποθέτω πως είναι εκεί. Απ’ τη στιγμή που δε σ’ ενδιαφέρει να «Δεις», τα πράγματα μένουν τα ίδια κάθε φορά που τα κοιτάζεις. Όταν μάθεις να «Βλέπεις» όμως, το ίδιο πράγμα ποτέ δεν είναι το ίδιο κάθε φορά που το «Βλέπεις», κι όμως είναι το ίδιο. Σου είπα, λόγου χάρη, ότι ο άνθρωπος είναι όπως ένα αυγό. Κάθε φορά που «Βλέπω» τον ίδιο άνθρωπο, «Βλέπω» ένα αυγό, αλλά δεν είναι το ίδιο αυγό».
«Μα τότε δεν θάσαι σε θέση να αναγνωρίσεις τίποτα, αφού τίποτα δεν είναι το ίδιο. Ποιο είναι λοιπόν το πλεονέκτημα του να μάθεις να «Βλέπεις»?».
«Μπορείς να ξεχωρίζεις τα πράγματα. Μπορείς να τα βλέπεις όπως πραγματικά είναι».
«Εγώ δεν βλέπω τα πράγματα όπως πραγματικά είναι»?
«Όχι. Τα μάτια σου έχουν μάθει μόνο να κοιτάζουν. Ας πάρουμε για παράδειγμα τους τρεις ανθρώπους που συνάντησες, τους τρεις Μεξικάνους. Τους περιέγραψες λεπτομερειακά, μου είπες ακόμα και τι ρούχα φορούσαν. Και μόνο αυτό, μου δείχνει πως δεν τους «Είδες» καθόλου. Αν ήσουν ικανός να «Δεις», θα καταλάβαινες αμέσως πως δεν ήταν άνθρωποι».
«Δεν ήταν άνθρωποι? Τι ήταν?»
«Δεν ξέρω. Πάντως δεν ήταν άνθρωποι».
«Μα αυτό είναι αδύνατο. Ήταν ακριβώς σαν κι εμάς».
«Όχι δεν ήταν. Είμαι βέβαιος γι’ αυτό».
Τον ρώτησα αν ήταν φαντάσματα, πνεύματα ή οι ψυχές κάποιων πεθαμένων.....
«Δυνάμεις είναι. Δεν είναι ούτε καλές ούτε κακές. Είναι απλώς Δυνάμεις που ένας Μπρούζο μαθαίνει να τις χαλιναγωγεί».
«Μήπως τότε είναι οι Σύμμαχοι Δον Χουάν»?
«Ναι, είναι οι Σύμμαχοι του ανθρώπου της Γνώσης».
..........
(Μια Ξεχωριστή Πραγματικότητα, Κ. Καστανέντα, σ. 49).
-
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : « Ο Σύμμαχος δε βρίσκεται μέσα στον …….», είπε. « Ο ……. σε πηγαίνει εκεί που είναι ο Σύμμαχος και όταν εσύ γίνεις «Ένα με το Σύμμαχο», δε χρειάζεται να ξανα…….. Από κει και πέρα, μπορείς να καλείς το Σύμμαχό σου κατά βούληση και να τον βάζεις να κάνει οτιδήποτε θέλεις.
…..» Οι Σύμμαχοι δεν είναι ούτε καλοί ούτε κακοί, αλλά χρησιμοποιούνται από τους μάγους για όποιο σκοπό κρίνουν αυτοί κατάλληλο…»
Κ.ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ : «Πως παρουσιάζεται σε σένα ένας Σύμμαχος, Δον Χουάν? Εκείνοι οι τρεις άνθρωποι που είδα, λόγου χάρη και που για μένα έμοιαζαν με συνηθισμένους ανθρώπους, εσένα πως θα σου παρουσιάζονταν?»
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : «Σα συνηθισμένοι άνθρωποι».
Κ.ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ : «Πως θα μπορούσες τότε να τους ξεχωρίσεις απ’ τους πραγματικούς ανθρώπους?»
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : «Οι πραγματικοί άνθρωποι μοιάζουν με φωτεινά αυγά όταν τους «Βλέπεις». Οι μη άνθρωποι μοιάζουν με ανθρώπους. Αυτό εννοούσα όταν έλεγα ότι δε μπορείς να «Δεις» ένα Σύμμαχο. Οι Σύμμαχοι παίρνουν διάφορα σχήματα: παρουσιάζονται σα σκύλοι, σαν κογιότ, αλλά και με διάφορες μορφές πουλιών ή ότι άλλο θέλεις. Η μόνη διαφορά είναι ότι όταν τους «Βλέπεις» μοιάζουν ακριβώς μ’ αυτό που προσποιούνται πως είναι. Καθετί έχει ένα δικό του τρόπο να υπάρχει όταν το «Βλέπεις». Ακριβώς όπως οι άνθρωποι μοιάζουν σαν αυγά άλλα πράγματα μοιάζουν με κάτι άλλο, αλλά τους Σύμμαχους δε μπορείς να τους δεις παρά με τη μορφή που εκείνοι παίρνουν. Αυτή η μορφή είναι ικανή να ξεγελάσει τα μάτια – τα δικά μας μάτια δηλαδή. Ένας σκύλος ή ένα κοράκι δεν ξεγελιούνται ποτέ».
Κ.ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ : Γιατί θέλουν να μας ξεγελάσουν?»
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : «Νομίζω πως είμαστε κλόουν. Εμείς ξεγελάμε τον εαυτό μας. Οι Σύμμαχοι παίρνουν την εξωτερική εμφάνιση των πραγμάτων που μας τριγυρίζουν κι εμείς κατόπι τους παίρνουμε για κάτι που δεν είναι. Δεν είναι δικό τους λάθος αν έχουμε διδάξει τα μάτια μας να κοιτάζουν μόνο τα πράγματα.»
Κ.ΚΑΣΤΑΝΈΝΤΑ: «Δεν έχω ξεκαθαρίσει ποια είναι η λειτουργία τους, Δον Χουάν. Τι ακριβώς κάνουν οι Σύμμαχοι μέσα στον κόσμο?».
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : «Είναι σαν να με ρωτάς τι κάνουν οι άνθρωποι στον κόσμο. Ειλικρινά δεν ξέρω. Ξέρω πως είμαστε εδώ – αυτό είν’ όλο. Οι Σύμμαχοι είναι σαν και μας, αλλά πιθανό να υπήρχαν εδώ πριν από μας».
Κ. ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ : «Τι εννοείς πριν από μας Δον Χουάν»?
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : « Εμείς οι άνθρωποι δεν υπήρχαμε από πάντα εδώ».
(Μια Ξεχωριστή Πραγματικότητα, Κ. Καστανέντα, σ. 54).
-
C.C.: «Εσένα πως σου φαίνονται όταν τα «Βλέπεις» Δον Χουάν»?
D.J. : «Σου το είπα ήδη. Μοιάζουν μ’ αυτό που προσποιούνται πως είναι. Παίρνουν όποιο σχήμα ή μέγεθος τους ταιριάζει. Μπορούν να πάρουν τη μορφή ενός χαλικιού ή ενός βουνού».
C.C: « Μιλούν, γελούν ή κάνουν κανέναν άλλο θόρυβο»?
D.J: «Όταν είναι συντροφιά με ανθρώπους, συμπεριφέρονται σαν άνθρωποι, όταν είναι συντροφιά με ζώα, συμπεριφέρονται σα ζώα. Τα ζώα συνήθως τα φοβούνται. Αν όμως συνηθίσουν να βλέπουν τους Συμμάχους, τους αφήνουν στην ησυχία τους. Κι εμείς το ίδιο κάνουμε. Έχουμε πλήθος Συμμάχους ανάμεσά μας, αλλά δεν τους ενοχλούμε. Αφού τα μάτια μας δε μπορούν παρά να κοιτάζουν απλώς τα πράγματα, δεν έχουν την ικανότητα να αντιληφθούν τους Συμμάχους».
C.C: «Θέλεις να πεις ότι μερικοί από τους ανθρώπους που βλέπουμε στο δρόμο δεν είναι στην πραγματικότητα άνθρωποι?», ρώτησα αληθινά κατάπληκτος από την παρατήρησή του.
D.J : «Μερικοί δεν είναι», έκανε με έμφαση.
CC : « Η παρατήρησή του μου φαινόταν εξωφρενική, αλλά δεν μπορούσα να πιστέψω στα σοβαρά ότι ο Δον Χουάν έλεγε κάτι τέτοιο απλώς για να προκαλέσει εντύπωση. Του είπα ότι τα λεγόμενά του ηχούσαν σα διήγημα επιστημονικής φαντασίας που μιλάει για όντα από άλλους πλανήτες. Αποκρίθηκε πως δεν τον ένοιαζε πως ηχούσαν τα λεγόμενά του, αλλά ήταν σίγουρο πως ορισμένοι άνθρωποι στο δρόμο δεν ήταν άνθρωποι…
….» γιατί είναι απαραίτητο να πιστεύεις ότι κάθε άτομο μέσα σ’ ένα κινούμενο πλήθος είναι ανθρώπινο πλάσμα?», ρώτησε μ’ ένα ύφος μεγάλης σοβαρότητας.
CC: «Δεν μπορούσα πράγματι να εξηγήσω γιατί, αλλά παρατήρησα ότι αυτό είχα συνηθίσει να το θεωρώ ως δεδομένο».
(Μια Ξεχωριστή Πραγματικότητα, Κ. Καστανέντα, σ. 55).
-
….» Ο Δον Χουάν συνέχισε τη σκέψη του λέγοντας πόσο του άρεσε να παρακολουθεί μέρη γεμάτα κόσμο και πόσο τον ενθουσίαζε όταν μερικές φορές «Έβλεπε» ένα πλήθος ανθρώπων που έμοιαζαν με αυγά κι ανάμεσα σ’ αυτά τα’ αυγουλωτά πλάσματα διέκρινε κάποιον που έμοιαζε με άνθρωπο».
«Είναι πολύ διασκεδαστικό να κάνεις κάτι τέτοιο», έκανε γελώντας, «ή τουλάχιστον εγώ το βρίσκω διασκεδαστικό. Μ’ αρέσει να κάθομαι στα πάρκα ή στις αφετηρίες των λεωφορείων και να παρατηρώ. Μερικές φορές μπορώ να διακρίνω αμέσως ένα Σύμμαχο. Άλλες πάλι «Βλέπω» μόνο πραγματικούς ανθρώπους. Μια φορά είδα δυο Συμμάχους καθισμένους μέσα σ’ ένα λεωφορείο δίπλα δίπλα. Αυτή ήταν η μόνη φορά που είδα δύο αντάμα».
CC: «Είχε ιδιαίτερη σημασία για σένα να δεις δυο απ’ αυτούς μαζί»?
DJ : «Σίγουρα. Ότι κάνουν οι Σύμμαχοι είναι σημαντικό. Μερικές φορές ένας Μπρούζο αντλεί τη Δύναμή του απ’ τις ενέργειές τους. Ακόμα κι αν ο Μπρούζο δεν έχει δικό του Σύμμαχο, εφόσον ξέρει να «Βλέπει», μπορεί ν’ αποκτήσει Δύναμη παρακολουθώντας τις ενέργειες των Συμμάχων. Ο ευεργέτης μου με δίδαξε να το κάνω αυτό. Έτσι, χρόνια πριν αποκτήσω δικό μου Σύμμαχο, παρακολουθούσα τους Συμμάχους που υπήρχαν ανάμεσα στους ανθρώπους και κάθε φορά που «έβλεπα» έναν, αυτό με δίδασκε κάτι. Εσύ βρήκες τρεις μαζί. Αν ήξερες τι θαυμάσιο μάθημα έχασες!».
…………
CC: « Σε συνέχεια μου εξήγησε ότι οι Σύμμαχοι δε μπορούσαν να πάρουν την πρωτοβουλία ή να δράσουν πάνω σε κάτι με άμεσο τρόπο. Μπορούσαν όμως να δράσουν έμμεσα πάνω σ’ έναν άνθρωπο. Το να’ ρθεις σε επαφή μ’ ένα Σύμμαχο, είπε ο Δον Χουάν, ήταν επικίνδυνο, γιατί ο Σύμμαχος είχε την ικανότητα να προξενήσει το χειρότερο κακό σ’ ένα άτομο. Η μαθητεία ήταν μακριά και δύσκολη, είπε, γιατί έπρεπε να περιορίσεις στο ελάχιστο καθετί που δεν ήταν αναγκαίο για να μπορέσεις ν’ αντέξεις μια τέτοια συνάντηση. Ο δικός του ευεργέτης, πρόσθεσε ο Δον Χουάν, όταν ήρθε πρώτη φορά σ’ επαφή μ’ ένα Σύμμαχο, επιχείρησε να αυτοπυρποληθεί και τρόμαξε τόσο, λες κι είχε ριχτεί να τον κατασπαράξει λιοντάρι. Στη δική του περίπτωση , είπε, ένας Σύμμαχος τον έσπρωξε πάνω σ’ ένα σωρό από ξύλα που καίγονταν, με αποτέλεσμα να κάψει λίγο το γόνατο και τον ώμο του, αλλά τα σημάδια εξαφανίστηκαν με τον καιρό όταν έγινε ένα με το Σύμμαχο».
(Μια Ξεχωριστή Πραγματικότητα, Κ. Καστανέντα, σ. 56 - 58...).
-
«…ο Δον Χουάν με ρώτησε πως ένοιωθα. Του είπα πως ένοιωθα καλά, αλλά στην πραγματικότητα αισθανόμουν ένα είδος ναυτίας. Ο Δον Χουάν με κοίταξε επίμονα και φάνηκε σα να κατάλαβε τη δυσφορία μου».
« Απ’ τη στιγμή που αποφάσισες να έρθεις στο Μεξικό» , μου είπε σοβαρά, «θάπρεπε να παραμερίσεις τους παιδιάστικους φόβους σου (βλ. «για τη Μαθητεία»). Η απόφασή σου να έρθεις, έπρεπε να τους έχει εξαφανίσει. Ήρθες γιατί ήθελες να έρθεις. Αυτός είναι ο «Τρόπος του Πολεμιστή». Σου έχω πει πολλές φορές ότι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να ζει κανείς, είναι να ζει σαν πολεμιστής. Αγωνίσου και σκέψου πριν αποφασίσεις, αλλά απ’ τη στιγμή που αποφάσισες, συνέχισε το δρόμο σου χωρίς στενοχώριες ή σκέψεις. Υπάρχουν χίλιες ακόμη αποφάσεις που σε περιμένουν. Αυτός είναι ο «Τρόπος του Πολεμιστή»».
«Νομίζω πως αυτό κάνω κι εγώ Δον Χουάν. Τουλάχιστον μερικές φορές. Όμως είναι πολύ δύσκολο να το θυμίζω διαρκώς στον εαυτό μου».
«Ο πολεμιστής σκέφτεται το θάνατό του όταν τα πράγματα γίνονται ασαφή».
«Αυτό είναι ακόμη δυσκολότερο Δον Χουάν. Για τους περισσότερους ανθρώπους ο θάνατος είναι πολύ αόριστος και απόμακρος. Εμείς ποτέ δεν τον σκεφτόμαστε».
«Γιατί»?
«Γιατί να τον σκεφτούμε?»
«Είναι πολύ απλό», είπε. «Γιατί η ιδέα του θανάτου είναι η μόνη που δίνει το μέτρο του πνεύματός μας».
(Μια Ξεχωριστή Πραγματικότητα», Κ. Καστανέντα, σ. 62).
-
«Το σκηνικό ήταν ετοιμασμένο για τον Λούκιο (βλ. για να Μυηθεί στη Μαγεία από τον Δον Χουάν)», είπε ο Δον Χουάν, «αλλά αντί για κείνον βρέθηκε ο Ελίχιο. Τόξερα πως ήταν ανώφελο, αλλά όταν αγαπάμε καποιον πρέπει να επιμένουμε σα να πιστεύουμε πως είναι δυνατό να ξαναφτιάξουμε τους ανθρώπους. Ο Λούκιο ήταν θαρραλέος όταν ήταν παιδί αλλά σιγά σιγά έχασε το θάρρος του».
«Δεν μπορείς να τον μαγέψεις, Δον Χουάν»?
«Να τον μαγέψω? Για ποιόν λόγο»?
«Για ν’ αλλάξει και να ξαναβρεί το θάρρος του».
«Δε μαγεύεις κάποιον για το θάρρος. Το θάρρος είναι κάτι προσωπικό. Το γήτεμα είναι για να κάνει τους ανθρώπους ακίνδυνους, να τους αρρωσταίνει ή να τους παίρνει τη λαλιά. Με το γήτεμα δεν φτιάχνεις πολεμιστές. Για να γίνεις πολεμιστής πρέπει νάσαι καθαρός σαν κρύσταλλο…..».
(Μια Ξεχωριστή Πραγματικότητα», Κ. Καστανέντα, σ. 96).
-
D.J: «..Μπορούμε να επιμένουμε πάλι και πάλι, έστω κι αν ξέρουμε ότι αυτό που κάνουμε είναι ανώφελο», είπε χαμογελώντας. «Αλλά πρέπει να ξέρουμε πρώτα ότι οι ενέργειές μας είναι ανώφελες και παρόλα αυτά να πρέπει να προχωρούμε σα να μην το ξέραμε. Αυτή είναι η «ελεγχόμενη τρέλα του Μάγου».
………………………………
CC: « Αναρωτιέμαι αν θα’ θελες να μου πεις περισσότερα για την ελεγχόμενη τρέλα σου», είπα.
……….
DJ: «Χαίρομαι τελικά που με ρώτησες για την ελεγχόμενη τρέλα μου ύστερα από τόσα χρόνια, αν και δε θα με πείραζε καθόλου και αν δε με ρωτούσες ποτέ. Διάλεξα όμως να νοιώσω χαρά, σα να μ’ ένοιαζε που με ρώτησες, σαν να είχε σημασία που μ’ ένοιαζε. Αυτό είναι η ελεγχόμενη τρέλα!».
……………….
CC: « Σε ποιόν ασκείς την ελεγχόμενη τρέλα σου Δον Χουάν?»
DJ: « Σε όλους!», έκανε χαμογελώντας.
«Και κάθε πότε αποφασίζεις να την ασκήσεις»?
«Κάθε φορά που κάνω κάτι».
«Ένοιωσα την ανάγκη να ανακεφαλαιώσω και τον ρώτησα αν η ελεγχόμενη τρέλα σήμαινε πως αυτά που έκανε δεν ήταν ποτέ ειλικρινή και αποτελούσαν απλώς πράξεις ενός ηθοποιού».
«Οι πράξεις μου είναι πάντα ειλικρινείς», είπε, «αλλά είναι μόνο πράξεις ενός ηθοποιού».
«Τότε κάθετι που κάνεις πρέπει να είναι ελεγχόμενη τρέλα!», είπα αληθινά κατάπληκτος.
«Ναι, όλα», απάντησε.
«Μα δε μπορεί να είναι αλήθεια», διαμαρτυρήθηκα, «πως κάθε ενέργειά σου είναι μόνο ελεγχόμενη τρέλα».
«Γιατί όχι»? αποκρίθηκε μ’ ένα αινιγματικό βλέμμα.
«Αυτό θα σήμαινε πως τίποτα δε σ’ ενδιαφέρει και πως δε σε νοιάζει καθόλου για τίποτε και για κανένα. Ας πάρουμε εμένα για παράδειγμα. Θέλεις να πεις πως δε σε νοιάζει αν θα γίνω ή όχι σοφός, αν ζω ή αν πεθάνω ή αν κάνω οτιδήποτε»?
«Ακριβώς! Είσαι σαν τον Λούκιο ή σαν οποιονδήποτε άλλο στη ζωή μου, στην ελεγχόμενη τρέλα μου».
(Μια Ξεχωριστή Πραγματικότητα», Κ. Καστανέντα, σ. 99 - 100).
-
CC: «….Δεν πιστεύω πως είναι δυνατό να ζήσει κανείς χωρίς να τον ενδιαφέρει κάτι πραγματικά».
«Αυτό εφαρμόζεται σε σένα» , είπε ο Δον Χουάν. «Για σένα βαραίνουν τα πράγματα. Με ρώτησες για την ελεγχόμενη τρέλα μου και σου απάντησα πως ότι κάνω σε σχέση με μένα και με τους συνανθρώπους μου είναι τρέλα γιατί για μένα τίποτα δεν έχει ενδιαφέρον».
«Αναρωτιέμαι, Δον Χουάν, πως γίνεται να συνεχίζεις να ζεις αφού τίποτε δε σ’ ενδιαφέρει?».
…….
«Ίσως να μην είναι δυνατό να σου εξηγήσω» , είπε. «Μερικά πράγματα στη ζωή σου έχουν ενδιαφέρον για σένα γιατί τα θεωρείς σημαντικά. Οι ενέργειές σου είναι σημαντικές για σένα, αλλά για μένα δεν υπάρχουν πλέον σημαντικά πράγματα και το ίδιο συμβαίνει τόσο με τις δικές μου ενέργειες όσο και με των συνανθρώπων μου. Αν συνεχίζω να ζω είναι γιατί το θέλω. Άσκησα τη θέλησή μου μια ολόκληρη ζωή ώσπου έγινε καθάρια και υγιής και τώρα δε με νοιάζει που τίποτα δε μ’ ενδιαφέρει. Η θέλησή μου ελέγχει την τρέλα της ζωής μου».
…..
«Είχα σαστίσει. Ποτέ δε μπορούσα να φανταστώ την κατεύθυνση που θα οδηγούσαν οι ερωτήσεις μου. Ύστερα από μακριά σιωπή, μου ήρθε μια καλή ιδέα. Του είπα ότι κατά τη γνώμη μου ορισμένες από τις ενέργειες των συνανθρώπων μας είχαν πολύ μεγάλη σημασία. Ένας πυρηνικός πόλεμος αποτελούσε σίγουρα ένα από τα πιο δραματικά παραδείγματα αυτών των ενεργειών. Θα ήταν τερατώδες έγκλημα να καταστρέψεις τη ζωή από το πρόσωπο της γης».
«Το πιστεύεις αυτό γιατί σκέφτεσαι. Σκέφτεσαι απλώς πάνω στη ζωή», είπε ο Δον Χουάν μ’ ένα σπινθήρισμα στα μάτια του, «δε βλέπεις»».
«Θα ένοιωθα διαφορετικά εάν μπορούσα να δω»?
«Όταν ένας άνθρωπος μάθει να «Βλέπει» ανακαλύπτει πως είναι μονάχος του στον κόσμο με συντροφιά την τρέλα του», είπε ο Δον Χουάν αινιγματικά.
Σώπασε και με κοίταξε σαν να ‘ θελε να κρίνει το αποτέλεσμα των λόγων του.
«Οι πράξεις σου καθώς και οι πράξεις των συνανθρώπων σου γενικά, φαίνονται σημαντικές γιατί σας έμαθαν να τις θεωρείτε σημαντικές».
«Χρησιμοποίησε τη λέξη «έμαθαν» μ’ ένα τόσο περίεργο τόνο ώστε αναγκάστηκα να τον ρωτήσω τι εννοούσε μ’ αυτή».
«Μαθαίνουμε να σκεφτόμαστε πάνω στο καθετι», είπε, «και κατόπι μαθαίνουμε τα μάτια μας να κοιτάζουν όπως σκεφτόμαστε πάνω στα πράγματα που κοιτάζουμε. Κοιτάζουμε τον εαυτό μας σκεφτόμενοι ήδη πως είμαστε σημαντικοί. Κατά συνέπεια έχουμε υποχρέωση να νοιώθουμε σημαντικοί! Όταν όμως ένας άνθρωπος μάθει να «βλέπει», αντιλαμβάνεται ότι δε μπορεί πλέον να σκέφτεται πάνω στα πράγματα που κοιτάζει και αν δε μπορεί να σκέφτεται ότι κοιτάζει, τότε όλα γίνονται ασήμαντα».
(Μια Ξεχωριστή Πραγματικότητα», Κ. Καστανέντα, σ. 100 - 102).
-
CC: «Αυτά που είπες τα’ απόγευμα για την ελεγχόμενη τρέλα, με αναστάτωσαν πολύ», είπα. «Πραγματικά δε μπορώ να καταλάβω τι εννοούσες».
DJ: «Είναι φυσικό που δεν καταλαβαίνεις», είπε. «Προσπαθείς να τα σκεφτείς και βλέπεις ότι αυτά που λέω δεν ταιριάζουν με τις σκέψεις σου».
«Προσπαθώ να τα σκεφτώ» , είπα, «γιατί προσωπικά μονάχα μ’ αυτό τον τρόπο μπορώ να καταλάβω κάτι. Ας πάρουμε ένα παράδειγμα. Λέγοντας ότι όταν ένας άνθρωπος μαθαίνει να «βλέπει», καταλαβαίνει ότι όλα είναι χωρίς σημασία, εννοείς ότι το κάθετι στον κόσμο είναι άχρηστο»?
«Δεν είπα άχρηστο. Είπα ασήμαντο. Όλα τα πράγματα είναι το ίδιο και κατά συνέπεια, χωρίς σημασία. Δεν υπάρχει λόγου χάρη τρόπος να πω ότι οι δικές μου πράξεις είναι πιο σημαντικές από τις δικές σου ή ότι ένα πράγμα είναι πιο ουσιαστικό από ένα άλλο. Κατά συνέπεια, όλα τα πράγματα είναι ίσα και με το νάναι ίσα παύουν να είναι σημαντικά».
«Τον ρώτησα αν οι παρατηρήσεις του ήταν μια δήλωση ότι αυτό που είχε αποκαλέσει «βλέπειν» αποτελούσε στην πραγματικότητα έναν «καλύτερο τρόπο» από το να «κοιτάζεις τα πράγματα» απλώς. Είπε ότι τα μάτια του ανθρώπου μπορούσαν να εκτελέσουν και τις δύο λειτουργίες, αλλά ότι καμιά απ’ αυτές δεν ήταν καλύτερη από την άλλη. Ωστόσο, το να μάθει κανείς τα μάτια του μόνο να κοιτάζουν ήταν, κατά τη γνώμη του, περιττός κόπος….
….» Χρειάζεται, λόγου χάρη, να κοιτάξουμε με τα μάτια μας για να γελάσουμε», είπε, « γιατί μονάχα όταν κοιτάζουμε τα πράγματα μπορούμε να συλλάβουμε την αστεία όψη του κόσμου. Από την άλλη πλευρά, όταν τα μάτια μας «βλέπουν», όλα είναι τόσο όμοια ώστε τίποτα δεν είναι αστείο».
(Μια Ξεχωριστή Πραγματικότητα», Κ. Καστανέντα, σ. 103).
-
DJ: «Το γέλιο μου όπως και καθετί άλλο που κάνω, είναι αληθινό», είπε, «αλλά είναι επίσης και ελεγχόμενη τρέλα γιατί είναι ανώφελο: δεν αλλάζει τίποτε κι όμως το κάνω».
«Μα όπως το καταλαβαίνω εγώ Δον Χουάν, το γέλιο σου δεν είναι ανώφελο. Σε κάνει ευτυχισμένο».
«Όχι. Είμαι ευτυχισμένος γιατί αποφασίζω να κοιτάξω σε πράγματα που με κάνουν ευτυχισμένο και κατόπι τα μάτια μου συλλαμβάνουν την αστεία πλευρά τους και γελώ. Αυτό σου το’ χω πει αναρίθμητες φορές. Πρέπει πάντα να διαλέγει κανείς το μονοπάτι που περπατάει με την καρδιά του, ώστε να είναι ευχαριστημένος. Ίσως τότε να μπορεί κανείς να γελάει πάντα».
«Από τα λόγια του έβγαλα το συμπέρασμα ότι θεωρούσε το κλάμα κατώτερο από το γέλιο ή τουλάχιστον σα μια ενέργεια που μας έκανε πιο αδύναμους. Με βεβαίωσε ότι δεν υπήρχε πραγματική διαφορά μεταξύ τους και ότι και τα δυο ήταν χωρίς σημασία. Παρατήρησε ωστόσο ότι προτιμούσε να γελάει γιατί το γέλιο έκανε το σώμα του να νιώθει καλύτερα από το κλάμα.
…» Στο σημείο αυτό εξέφρασα τη γνώμη πως από τη στιγμή που έχει κανείς μια προτίμηση, δεν υπάρχει ομοιότητα. Αν προτιμούσε το γέλιο απ’ το κλάμα, αυτό σήμαινε ότι το πρώτο ήταν πιο σημαντικό από το δεύτερο.
….» Επέμεινε πεισματικά ότι η προτίμησή του δε σήμαινε πως τα παραπάνω ήταν όμοια. Κι εγώ επέμεινα ότι το επιχείρημά μας θα μπορούσε να προχωρήσει παραπέρα και να πούμε πως αν τα πράγματα ήταν όμοια γιατί τότε να μη διαλέγουμε το θάνατο»?
«Πολλοί σοφοί άνθρωποι το κάνουν αυτό», είπε. «Κάποια μέρα απλώς εξαφανίζονται. Οι άνθρωποι μπορεί να νομίζουν ότι έπεσαν σε ενέδρα και τους σκότωσαν γι’ αυτά που έκαναν. Διαλέγουν να πεθάνουν επειδή δεν τους ενδιαφέρει. Από την άλλη μεριά, εγώ επιλέγω να ζήσω και να γελώ όχι γιατί με πειράζει να πεθάνω, αλλά γιατί αυτή η εκλογή αποτελεί κλίση της φύσης μου. Ο λόγος που λέω ότι επιλέγω στο ότι «Βλέπω», αλλά δεν είναι γι’ αυτό που επιλέγω να ζήσω. Η θέλησή μου με κάνει να συνεχίζω να ζω, ανεξάρτητα (και στο πείσμα) από οτιδήποτε θα μπορούσα να «δω»…
(Μια Ξεχωριστή Πραγματικότητα», Κ. Καστανέντα, σ. 105).
-
….»Δε με καταλαβαίνεις τώρα γιατί έχεις συνηθίσει να σκέφτεσαι όπως κοιτάζεις και να σκέφτεσαι όπως σκέφτεσαι».
«Η παρατήρηση αυτή με αναστάτωσε πολύ. Του ζήτησα να μου εξηγήσει τι εννοούσε…
…»Επανέλαβε το ίδιο σχήμα πολλές φορές σα να’ θελε να δώσει καιρό στον εαυτό του να το διατυπώσει με διαφορετικά λόγια και κατόπιν εξήγησε πως λέγοντας «σκέπτεσθαι» εννοούσε τη σταθερή έννοια που έχουμε για ότι υπάρχει στον κόσμο.
Το «Βλέπειν» καταργούσε αυτή τη συνήθεια και συνεπώς ώσπου να μάθω να «βλέπω» δεν ήταν δυνατό να καταλάβω τι εννοούσε….
….»Αλλά, αν τίποτε δεν έχει σημασία, Δον Χουάν, γιατί θα είχε σημασία το να μάθω να «βλέπω»?».
«Σου είπα κάποτε ότι η μοίρα μας σαν ανθρώπων είναι να μαθαίνουμε για καλό ή για κακό», είπε. «Έμαθα να «βλέπω» και σου λέω πως τίποτα πραγματικά δεν έχει σημασία.
Τώρα είναι η σειρά σου. Ίσως κάποια μέρα να «δεις» κι εσύ και τότε θα μάθεις αν τα πράγματα έχουν σημασία ή όχι. Για μένα τίποτα δεν έχει σημασία, αλλά για σένα μπορεί να έχουν όλα.
Θα πρέπει να γνωρίζεις από τώρα ότι ο σοφός άνθρωπος ζει δρώντας και όχι σκεφτόμενος πάνω στη δράση, ούτε στοχαζόμενος αυτό που θα σκεφτεί όταν θα έχει τελειώσει την πράξη.
Ο σοφός άνθρωπος εκλέγει μια κατεύθυνση με την καρδιά και την ακολουθεί.
Και κατόπι κοιτάζει και χαίρεται και γελά. Και κατόπι «βλέπει» και «γνωρίζει».
Γνωρίζει ότι η ζωή του θα τελειώσει πολύ γρήγορα. Γνωρίζει ότι τόσο αυτός, όσο και κάθε άλλος δεν πηγαίνει πουθενά (μετά το θάνατο).
Γνωρίζει επειδή «βλέπει», ότι τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό από ένα άλλο.
Μ’ άλλα λόγια, ένας σοφός άνθρωπος, δεν έχει τιμή, αξιοπρέπεια, οικογένεια, όνομα, χώρα, αλλά μονάχα μια ζωή για να τη ζήσει και κάτω από αυτές τις συνθήκες το μόνο που τον δένει με τους συνανθρώπους του είναι η ελεγχόμενη τρέλα του. ….
…» Έτσι, ο σοφός άνθρωπος αγωνίζεται, ιδρώνει, λαχανιάζει κι όταν τον βλέπουν οι άλλοι άνθρωποι τους φαίνεται σαν ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Η μόνη διαφορά του είναι ότι ελέγχει την τρέλα της ζωής του.
Κι αφού τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό από κάτι άλλο, ο σοφός άνθρωπος εκλέγει μια οποιαδήποτε ενέργεια και την ολοκληρώνει σαν να είχε σημασία για τον ίδιο. Η ελεγχόμενη τρέλα του τον κάνει να λέει πως ότι κάνει έχει σημασία γι’ αυτόν και ενεργεί σάμπως πραγματικά να είχε, ενώ ξέρει πως δεν έχει….
…»Έτσι, όταν φέρει σε πέρας τις πράξεις του, αποσύρεται ειρηνικά, χωρίς να ενδιαφέρεται αν οι πράξεις αυτές ήταν καλές ή κακές, αποτελεσματικές ή όχι….
….» Ο σοφός άνθρωπος μπορεί εξάλλου να αποφασίσει να παραμείνει εντελώς απαθής και να μη δράσει ποτέ.
Να συμπεριφέρεται με τέτοιο τρόπο που να μοιάζει ότι η απάθεια έχει γι’ αυτόν πραγματική σημασία. Και η συμπεριφορά του αυτή είναι επίσης αληθινή, γιατί δεν είναι παρά η ελεγχόμενη τρέλα του».
(Μια Ξεχωριστή Πραγματικότητα», Κ. Καστανέντα, σ. 106).
-
«…προσπάθησα, όσο μπορούσα, να εξηγήσω στον Δον Χουάν ότι εκείνο που μ’ ενδιέφερε να μάθω ήταν το κίνητρο που έκανε το σοφό άνθρωπο να ενεργεί μ’ έναν ιδιαίτερο τρόπο, παρά το γεγονός ότι γνώριζε πως τίποτα δεν έχει σημασία.
Γέλασε συγκρατημένα πριν απαντήσει».
«Σκέφτεσαι αυτά που κάνεις», είπε. «Κατά συνέπεια πρέπει να πιστεύεις πως οι πράξεις σου είναι τόσο σημαντικές όσο νομίζεις πως είναι, ενώ στην πραγματικότητα τίποτα απ’ ότι κάνει κάποιος δεν έχει σημασία. Τίποτα!
Αν όμως τίποτα δεν έχει σημασία, με ρώτησες, πως μπορώ να συνεχίσω να ζω? Θα ήταν πιο απλό να πεθάνω.
Αυτό λες και πιστεύεις, επειδή σκέφτεσαι τη ζωή με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που σκέφτεσαι τώρα το «βλέπειν».
Θέλεις να σου το περιγράψω ώστε να αρχίσεις να το σκέφτεσαι κι αυτό όπως κάνεις και με όλα τα άλλα.
…..» Στην περίπτωση του «βλέπειν» όμως, η σκέψη δεν οδηγεί πουθενά και συνεπώς δε μπορώ να σου πω πως είναι όταν «βλέπεις».
Θέλεις ακόμα να σου περιγράψω τις αιτίες της ελεγχόμενης τρέλας μου, αλλά το μόνο που μπορώ να σου πω είναι ότι η ελεγχόμενη τρέλα μου μοιάζει πολύ με το «βλέπειν»: είναι κάτι που δε μπορείς να σκεφτείς»…….
….»Έλειψες για πολύ καιρό», είπε. «Σκέφτεσαι πάρα πολύ».
(Μια Ξεχωριστή Πραγματικότητα», Κ. Καστανέντα, σ. 108).
-
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ: "...Το να "Βλέπεις"
χωρίς πρώτα να είσαι Πολεμιστής,
θα σ' "εξασθένιζε".
Θα σου έδινε μια απατηλή ηρεμία, θα σου γεννούσε την επιθυμία της απόσυρσης.
Το σώμα σου θα έφθινε γιατί θα γινόσουν αδιάφορος. Είναι προσωπική μου δέσμευση να σε κάνω Πολεμιστή, ώστε να μη συντριβείς..."
(Κ.Καστανέντα, "Μια Ξεχωριστή Πραγματικότητα", σ.261)
******************************************************************************************
Το ....."Υπουργείο Μαγείας προειδοποιεί":
Τα ...."αστρικά ταξίδια" και η χρήση της "Όρασης του Τρίτου Ματιού" καθώς και της "Κουνταλίνι",
χωρίς να έχει προηγηθεί η επιτυχής Εσωτερική Λάξευση του Εαυτού (Αυτοβελτίωση)
μέσω της "Αυτογνωσίας", (δηλ. να γίνει Πολεμιστής).....
......βλάπτουν σοβαρά την υγεία....." 8)
-
(Μια Ξεχωριστή Πραγματικότητα, σ.185)
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ: « Άρχισες να μαθαίνεις τους τρόπους των μάγων. Δεν έχεις πια καιρό για υποχωρήσεις και παράπονα. Έχεις καιρό μόνο για να ζήσεις σαν πολεμιστής και να καλλιεργήσεις την Υπομονή και τη Θέλησή σου, είτε σου αρέσει αυτό, είτε όχι»
Κ.ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ: « Και πως τα καλλιεργεί αυτά ένας πολεμιστής?»
Δ.Χ.: «Νομίζω πως δεν υπάρχει τρόπος να μιλήσει κανείς γι’ αυτά», είπε τελικά. «Ιδιαίτερα για τη θέληση. Η θέληση είναι κάτι ξεχωριστό. Εμφανίζεται με μυστηριακό τρόπο. Δεν υπάρχει συγκεκριμένος τρόπος για να σου πω πως μπορεί κανείς να τη χρησιμοποιήσει.
Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι πως τ’ αποτελέσματα της χρήσης της είναι εκπληκτικά.
Ίσως το πρώτο πράγμα που πρέπει να μάθει κανείς να κάνει, είναι να μάθει να καλλιεργεί τη θέλησή του.
Ο πολεμιστής το ξέρει αυτό και προχωρεί περιμένοντάς το. Το λάθος σου βρίσκεται στο ότι δεν ξέρεις να περιμένεις τη θέλησή σου.
Ο Δάσκαλός μου έλεγε ότι ο πολεμιστής γνωρίζει ότι περιμένει και για τι πράγμα περιμένει. …….ξέρει πως περιμένει για τη Θέλησή του.
………………………………………….
Η Θέληση είναι κάτι που χρησιμοποιεί, λόγου χάρη, ένας άνθρωπος για να κερδίσει μια μάχη που σύμφωνα με όλους τους υπολογισμούς, θα πρέπει να τη χάσει.
…………………………………………….
Η Θέληση έχει σχέση με εκπληκτικά κατορθώματα και προκαλεί την κοινή μας λογική.
……………………………………………….
Η Θέληση είναι Δύναμη. Κι αφού είναι Δύναμη πρέπει να την ελέγχουμε και να τη συντονίζουμε, πράγμα που χρειάζεται καιρό. …..Η Θέλησή μας λειτουργεί παρά τις ιδιοτροπίες μας.
………………………………………………..
Αυτό που ο Μάγος ονομάζει Θέληση είναι μια Εσωτερική Δύναμη. Δεν είναι ούτε σκέψη, ούτε αντικείμενο, ούτε ευχή.
Θέληση είναι ότι σε κάνει να πετύχεις όταν οι Σκέψεις σου σου λένε ότι θα ηττηθείς. Η Θέληση είναι κάτι που σε κάνει άτρωτο. Η Θέληση είναι αυτή που κάνει ένα Μάγο να διαπεράσει έναν τοίχο, να πετάξει στο διάστημα ή στη Σελήνη – αν το θελήσει.
………………………………
Ο Δον Χουάν περιέγραψε τη Θέληση σαν μια Δύναμη που αποτελεί την αληθινή σύνδεση ανάμεσα στους ανθρώπους και στον κόσμο……Ο κόσμος είναι οτιδήποτε αντιλαμβανόμαστε και μ’ οποιοδήποτε τρόπο κι αν διαλέξουμε για την αντίληψή του.
Η «Αντίληψη του κόσμου» συνεπάγεται μια διαδικασία πρόσληψης κάθε πράγματος που εμφανίζεται μπροστά μας. Αυτή η ιδιαίτερη αντίληψη είναι συνδεδεμένη με τις αισθήσεις και τη Θέλησή μας.
Τον ρώτησα αν η Θέληση ήταν μια έκτη αίσθηση. Είπε πως ήταν μάλλον μια σχέση ανάμεσα σ’ εμάς και στον αντιληπτό κόσμο.
………………………………………….
«Αυτό που εσύ ονομάζεις Θέληση», είπε ο Δον Χουάν, « είναι αυτό που λένε χαρακτήρα και ισχυρή διάθεση. Αυτό που ένας Μάγος ονομάζει Θέληση είναι μια Δύναμη που βγαίνει από μέσα μας και συνδέεται με τον έξω κόσμο».
………………………………………..
Η Θέληση είναι μια Δύναμη, μια Εξουσία…..
………………………………………..
«Τώρα ξέρεις ότι περιμένεις για τη Θέλησή σου. Δεν ξέρεις ακόμα τι είναι ακριβώς ή πως θα μπορούσε να σου εκδηλωθεί. Γι’ αυτό να παρατηρείς προσεκτικά κάθετι που κάνεις. Το ειδικό πράγμα που θα σε βοηθήσει ν’ αναπτύξεις τη θέλησή σου βρίσκεται ανάμεσα σ’ όλα τα μικρά πράγματα που κάνεις».
……………………………………………..
Έτσι, με την επίγνωση του θανάτου του, με την απόσπασή του και με τη δυνατότητα των αποφάσεών του, ο πολεμιστής ρυθμίζει τη ζωή του με στρατηγικό τρόπο.
Η επίγνωση του θανάτου του τον οδηγεί και τον κάνει ν’ αποσπαστεί από τη ζωή και ταυτόχρονα να την ποθεί σιωπηλά.
Η δυνατότητα των τελικών του αποφάσεων, τον καθιστά ικανό να εκλέγει χωρίς μετανιώματα κι αυτό που εκλέγει είναι πάντα, από στρατηγική άποψη, το καλύτερο.
Έτσι, εκτελεί το καθετί που πρέπει να εκτελέσει με γούστο και με την ποθητή αποτελεσματικότητα.
Όταν ένας άνθρωπος συμπεριφέρεται μ’ αυτό τον τρόπο, μπορεί κανείς να πει δίκαια ότι είναι πολεμιστής και έχει αποκτήσει Υπομονή….»
………………………………………………….
«Όταν ο Πολεμιστής αποκτήσει Υπομονή, έχει μπει στο Δρόμο για την απόκτηση της Θέλησής του. Ξέρει πώς να περιμένει………
……..Και ο Πολεμιστής περιμένει! Θάλεγα πως ο Πολεμιστής μαθαίνει χωρίς να βιάζεται καθόλου, γιατί γνωρίζει πως περιμένει τη Θέλησή του…
Και μια μέρα καταφέρνει να κάνει κάτι που κανονικά θα του ήταν τελείως αδύνατο να το κάνει. Πιθανό μάλιστα να μην παρατηρήσει ότι το κατόρθωμά του είναι εξαιρετικό.
Καθώς όμως συνεχίζει να εκτελεί αδύνατες κανονικά πράξεις, ή καθώς του συμβαίνουν συνέχεια αδύνατα κανονικά πράγματα, αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι κάποια Δύναμη έχει κάνει την εμφάνισή της.
Μια Δύναμη που βγαίνει από το σώμα του όσο περισσότερο προχωρεί στο Μονοπάτι της Γνώσης….
Στην αρχή μοιάζει σαν φαγούρα στην κοιλιά ή σαν ενόχληση που δεν μπορεί να την καταπραϋνει τίποτε. Μετά γίνεται πόνος, μια μεγάλη δυσφορία. Μερικές φορές ο πόνος και η δυσφορία είναι τόσο έντονα ώστε ο Πολεμιστής έχει σπασμούς για ολόκληρους μήνες, αλλά όσο πιο σοβαροί είναι οι σπασμοί, τόσο το καλύτερο για κείνον. Μια εξαιρετική δύναμη, αναγγέλεται πάντα από έναν μεγάλο πόνο.
Όταν οι σπασμοί σταματήσουν, ο Πολεμιστής αντιλαμβάνεται ότι βλέπει τα πράγματα με παράξενα συναισθήματα. Παρατηρεί πως μπορεί ν’ αγγίξει ότι θέλει μ’ ένα αίσθημα που βγαίνει από το σώμα του, από ένα σημείο ακριβώς από πάνω ή ακριβώς από κάτω από τον αφαλό του.
Αυτή η αίσθηση είναι η Θέληση και όταν εκείνος είναι σε θέση να την αδράξει, τότε μπορεί κανείς δικαιωματικά να πει ότι ο Πολεμιστής είναι Μάγος και ότι έχει αποκτήσει Θέληση.
…………………………………
Ο Δον Χουάν είπε ότι ο πόνος δεν ήταν απόλυτα αναγκαίος. Αυτός λόγου χάρη , δεν τον είχε υποστεί ποτέ και παρ’ όλα αυτά, είχε αποκτήσει τη Θέληση….».
(σημ. Τα στάδια Πόνου που περιγράφονται μοιάζουν με την Πρώτη Φάση της (Σκοτεινής) Νύχτας της Απελπισίας, την Σωματική Φάση. Την Φάση των Πυρετών και της Σωματικής Κακουχίας) όπως περιγράφονται από άλλες Μυστικές Παραδόσεις. Πχ Περσική – Μαγική)
-
"......Αν επιζήσεις απ' το σοκ που θα πάθεις (σημ. απο την Μύηση σε κάποιο υψηλό επίπεδο Συνειδητότητας), πράγμα που είμαι βέβαιος πως θα καταφέρεις γιατί είσαι δυνατός και ζεις πολύ καιρό τώρα σαν πολεμιστής, θα βρεθείς μόνος σου σε μια "άγνωστη Γη"....
Τότε, όπως είναι φυσικό για όλους μας, το πρώτο πράγμα που θα θελήσεις να κάνεις θάναι να γυρίσεις πίσω στο Λ.Αντζελες (σημ. η πόλη του, ο τόπος του). Αλλά δεν θα υπάρχει πια τόπος για το Λ. Αντζελες.
Ότι άφησες εκεί, το έχεις χάσει για πάντα.
Μέχρι τότε βέβαια, θα έχεις γίνει Μάγος, αλλά αυτό δεν βοηθάει. Εκείνο που έχει σημασία για όλους μας εκείνη την ώρα, είναι το γεγονός πως ότι αγαπήσαμε, μισήσαμε ή επιθυμήσαμε, έχει πια μείνει πίσω μας.
Όμως τα αισθήματα του ανθρώπου δεν πεθαίνουν, ούτε αλλάζουν (σημ.προσκόλληση) και ο Μάγος αρχίζει το ταξίδι της επιστροφής για το σπίτι του ξέροντας πως ποτέ δεν θα φτάσει εκεί.
Ξέροντας πως καμιά δύναμη στη γη, ούτε και ο θάνατός του δεν θα του ξαναδώσουν τον τόπο, τα πράγματα, τους ανθρώπους που αγάπησε...."
Ταξίδι στο Ιξτλάν, Κ.Καστανέντα, σ.343)
-
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ: «…Ο Δάσκαλός μου έλεγε ότι όταν ένας άνθρωπος μπει στα μονοπάτια της μαγείας, καταλαβαίνει σιγά σιγά ότι η συνηθισμένη ζωή έμεινε πίσω του για πάντα.
Ότι η Γνώση είναι μια πραγματικά τρομερή υπόθεση. Ότι τα μέσα του συνηθισμένου κόσμου δεν αποτελούν πλέον εμπόδιο γι’ αυτόν. Και ότι πρέπει να υιοθετήσει ένα καινούριο τρόπο ζωής αν θέλει να επιβιώσει.
Το πρώτο πράγμα που οφείλει να κάνει τότε είναι να γίνει πολεμιστής. Πρόκειται για ένα βήμα και μια απόφαση πολύ σημαντικά.
Η τρομακτική φύση της Γνώσης δεν του αφήνει άλλη διέξοδο από το να γίνει πολεμιστής.
Ώσπου να γίνει η Γνώση μια τρομακτική υπόθεση, ο άνθρωπος έχει αντιληφθεί επίσης ότι ο θάνατος είναι ο αναντικατάστατος σύντροφος που κάθεται δίπλα του πάνω στο ψάθινο χαλί.
Κάθε κομματάκι Γνώσης που γίνεται ισχύς, έχει το θάνατο σαν κεντρική πηγή δύναμης. Ο θάνατος παρέχει το τελικό άγγιγμα και ότι αγγίζεται από το θάνατο γίνεται Δύναμη.
Ο άνθρωπος που ακολουθεί τα μονοπάτια της μαγείας αντιμετωπίζει σε κάθε τους στροφή τον κίνδυνο της εκμηδένισής του.
Αποκτάει λοιπόν αναπόφευκτα, βαθιά επίγνωση του θανάτου του.
Χωρίς αυτή την επίγνωση, δε θα ήταν παρά ένας συνηθισμένος άνθρωπος που κάνει συνηθισμένες πράξεις. Θα του έλειπε η απαραίτητη ισχύς, η απαραίτητη συγκέντρωση που μεταβάλλει το συνηθισμένο χρόνο στη γη σε μαγική δύναμη.
Έτσι, για να είναι πολεμιστής ένας άνθρωπος, πρέπει πρώτα απ’ όλα, να έχει σαφή επίγνωση του θανάτου του. Το να ενδιαφερθούμε όμως για το θάνατο, θα μας ανάγκαζε να συγκεντρώσουμε την προσοχή μας στο Εγώ, πράγμα που θα ήταν εξουθενωτικό.
Γι’ αυτό, το επόμενο βήμα που πρέπει να κάνει κανείς για να γίνει πολεμιστής, είναι η «Απόσπαση». Η ιδέα του επικείμενου θανάτου, αντί να γίνει έμμονη ιδέα, γίνεται αδιαφορία.
Κ.ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ: «…Καταλάβαινα τι είχε πει. Αλλά δεν μπορούσα να συλλάβω πως ήταν δυνατό να φτάσει κανείς στην απόσπαση. Του είπα ότι από την ίδια τη Μαθητεία μου, είχα ήδη γνωρίσει τη στιγμή όπου η Γνώση αρχίζει να γίνεται μια τόσο τρομακτική υπόθεση.
Μπορούσα επίσης να πω με ειλικρίνεια ότι δεν έβρισκα πλέον στήριγμα μέσα στα συνηθισμένα πλαίσια της καθημερινής μου ζωής. Ήθελα λοιπόν, ή μάλλον είχα ανάγκη να ζήσω σαν πολεμιστής….»..
Δ.Χ.: «..Τότε θα πρέπει ν’ αποσπαστείς», είπε.
Κ.Κ.: « Από τι?»
Δ.Χ.: « Από το κάθετι».
Κ.Κ.: «Αυτό είναι αδύνατο. Δε θέλω να γίνω ερημίτης».
Δ.Χ.: «Το να γίνεις ερημίτης είναι μια ικανοποίηση κι εγώ δεν είπα ποτέ κάτι τέτοιο. Ο ερημίτης δεν είναι αποσπασμένος, γιατί εγκαταλείπεται θεληματικά στον ασκητισμό….
…Μονάχα η ιδέα του θανάτου κάνει τον άνθρωπο ν’ αποσπαστεί πραγματικά, κι αυτό σημαίνει πως του είναι αδύνατο να εγκαταλειφθεί ολοκληρωτικά σε οτιδήποτε.
Μονάχα η ιδέα του θανάτου κάνει τον άνθρωπο ν’ αποσπαστεί πραγματικά κι αυτό σημαίνει πως δεν μπορεί ν’ αρνηθεί τίποτα στον εαυτό του.
Ένας τέτοιος άνθρωπος ωστόσο δεν εκλιπαρεί, γιατί έχει αποκτήσει στο μεταξύ το προσόν να ποθεί σιωπηλά τη ζωή και όλα τα πράγματα της ζωής.
Γνωρίζει ότι ο θάνατός του τον παρακολουθεί και δεν του δίνει τον απαραίτητο χρόνο να Προσκολληθεί σε τίποτα και γι’ αυτό προσπαθεί, χωρίς να εκλιπαρεί, να τα δοκιμάσει όλα.
Ο αποσπασμένος άνθρωπος, που ξέρει ότι δεν έχει τη δυνατότητα να προφυλαχτεί από το θάνατό του, έχει μονάχα ένα πράγμα που τον στηρίζει: τη δυνατότητα να παίρνει αποφάσεις.
Πρέπει να είναι δηλαδή, ο αφέντης της κάθε εκλογής του Πρέπει να καταλαβαίνει απόλυτα ότι η εκλογή του είναι δική του ευθύνη, και από τη στιγμή που θα την κάνει, δεν έχει πια καιρό για μετανιώματα και υπαναχωρήσεις.
Οι αποφάσεις του είναι τελεσίδικες γιατί απλούστατα ο θάνατός του δεν του επιτρέπει να προσκολληθεί σε τίποτα.
Έτσι, με την επίγνωση του θανάτου του, με την απόσπασή του και με τη δυνατότητα των αποφάσεών του, ο πολεμιστής ρυθμίζει τη ζωή του με στρατηγικό τρόπο.
Η επίγνωση του θανάτου του τον οδηγεί και τον κάνει ν’ αποσπαστεί από τη ζωή και ταυτόχρονα να την ποθεί σιωπηλά.
Η δυνατότητα των τελικών του αποφάσεων, τον καθιστά ικανό να εκλέγει χωρίς μετανιώματα κι αυτό που εκλέγει είναι πάντα, από στρατηγική άποψη, το καλύτερο.
Έτσι, εκτελεί το καθετί που πρέπει να εκτελέσει με γούστο και με την ποθητή αποτελεσματικότητα.
Όταν ένας άνθρωπος συμπεριφέρεται μ’ αυτό τον τρόπο, μπορεί κανείς να πει δίκαια ότι είναι πολεμιστής και έχει αποκτήσει Υπομονή….»
(Μια Ξεχωριστή πραγματικότητα, σ.194)
-
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ: "....Το πνεύμα του πολεμιστή δεν αφήνεται και δεν παραπονιέται, ούτε έχει σαν κίνητρο το κέρδος ή τη ζημιά.
Το πνεύμα του πολεμιστή κινείται μόνο για τον αγώνα και κάθε αγώνας αποτελεί για τον πολεμιστή την τελευταία μάχη του πάνω στη γη.
Έτσι, το αποτέλεσμα πολύ λίγο τον ενδιαφέρει. Κατά την τελευταία του μάχη πάνω στη γη, ο πολεμιστής αφήνει το πνεύμα του να πετάξει ελεύθερο και καθάριο.
Και καθώς κάνει τη μάχη του γνωρίζοντας ότι η θέλησή του είναι αλάνθαστη και άμεμπτη, δεν κάνει άλλο παρά να γελάει....".
(Κ. Καστανέντα, "Μια Ξεχωριστή Πραγματικότητα", σ. 262)
-
Κ.ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ: "Του είπα πως ότι έκανα εκείνη τη νύχτα ήταν αποτέλεσμα του φόβου μου και δεν είχε καμία σχέση με οποιαδήποτε διάθεση ελέγχου και εγκατάλειψης". (σημ. ανέβηκε εν ριπή οφθαλμού σε έναν απότομο βράχο μέσα σε πηχτό σκοτάδι για να γλιτώσει απο ένα λιοντάρι).
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ: "Το ξέρω αυτό", έκανε χαμογελώντας. "Θέλησα όμως να σου δείξω ότι μπορείς να ξεπεράσεις τις δυνατότητές σου, αν βρίσκεσαι σε κατάλληλη διάθεση.
Ο πολεμιστής δημιουργεί μόνος του τη Διάθεσή του.
Εσύ δεν το γνώριζες αυτό. Ο φόβος σου σε όπλισε με τη Διάθεση του πολεμιστή, τώρα όμως που το γνωρίζεις, όλα μπορούν να σου χρησιμεύουν για να περάσεις σ' αυτή τη διάθεση".
"Είναι εύκολο να ενεργείς πάντα με τέτοια διάθεση", συνέχισε. "Είναι μια διάθεση που περνάει σα ρυάκι απο μέσα σου και σε καθαρίζει. Πρέπει να ένοιωσες πολύ ωραία όταν έφτασες στην κορφή του βράχου, έτσι δεν είναι?"
Κ.Κ: "Του είπα πως καταλάβαινα τι εννοούσε, αλλά ένοιωθα πως θά'ταν ανόητο να προσπαθήσω να εφαρμόσω αυτά που μου δίδασκε στην καθημερινή μου ζωή".
Δ.Χ.: "Η Διάθεση του Πολεμιστή χρειάζεται για όλες μας τις πράξεις", είπε. "Διαφορετικά, η ζωή μας παραμορφώνεται κι ασχημίζει. Δεν υπάρχει Δύναμη σε μια ζωή που της λείπει αυτή η Διάθεση.
Πάρε παράδειγμα τον εαυτό σου. Όλα σε προσβάλλουν και σ' αναστατώνουν. Κλαψουρίζεις συνέχεια, παραπονιέσαι και νοιώθεις πως ο καθένας μπορεί να σε μεταχειριστεί κατά το κέφι του. Είσαι ένα φύλλο που το πάει όπου θέλει ο άνεμος. Δεν υπάρχει Δύναμη στη ζωή σου. Πόσο άσχημο πρέπέι νάναι αλήθεια αυτό το αίσθημα!
Ο Πολεμιστής, αντίθετα, είναι κυνηγός. Υπολογίζει το καθετί. Δηλαδή, το ελέγχει. Και μόλις τελειώσουν οι υπολογισμοί του, Δρα. Αφήνεται να προχωρήσει. Αυτό είναι που ονομάζω "εγκατάλειψη". Ο πολεμιστής δεν είναι φύλλο στο έλεος του ανέμου. Κανένας δεν μπορεί να τον παρασύρει. Κανένας δεν μπορεί να τον υποχρεώσει να κάνει πράγματα που δεν θέλει ή που δεν τα έχει πριν υπολογίσει ο ίδιος. Ο πολεμιστής έχει μάθει να επιβιώνει και επιβιώνει με τον καλύτερο τρόπο".
Κ.Κ.: "Μου άρεσε η στάση του αν και μου φαινόταν εξωπραγματική. Έμοιαζε πολύ απλουστευτική για τον περίπλοκο κόσμο μέσα στον οποίο ζούσα.
Γέλασε με τα επιχειρήματά μου, αλλά εγώ επέμενα ότι η ψυχική διάθεση του πολεμιστή δεν θα μπορούσε μάλλον να με βοηθήσει να κατανικήσω το αίσθημα της προσβολής ή ν' αποφύγω τη ζημιά που θα μου προκαλούσαν ενδεχόμενα οι πράξεις των συνανθρώπων μου, όπως λογουχάρη στην περίπτωση που κάποιος απ' αυτούς, όντας σκληρός και δόλιος και διαθέτοντας εξουσία, θα επιχειρούσε και θα κατάφερνε να με τραυματίσει σωματικά.
Γέλασε με την καρδιά του και παραδέχτηκε πως το παράδειγμά μου ήταν ότι χρειαζόταν.
Δ.Χ.: "Τον πολεμιστή μπορούν να τον τραυματίσουν αλλά όχι να τον προσβάλλουν", είπε. "Για τον πολεμιστή δεν υπάρχει τίποτε προσβλητικό στις ενέργειες των συνανθρώπων του, εφόσον εκείνος δρα πάντα με σωστή ψυχική διάθεση".
..."Εκείνη τη νύχτα, δε νομίζω πως προσβάλθηκες απ' το λιοντάρι. Το γεγονός ότι μας κυνήγησε, δεν σε θύμωσε. Δεν σ' άκουσα να το βλαστημάς ούτε να λες πως δεν είχε δικαίωμα να μας ακολουθήσει. .....
.....αν ήσουν μόνος σου και το λιοντάρι κατάφερνε να σε πιάσει και να σε πληγώσει θανάσιμα, δεν θα σκεφτόσουν ποτέ να παραπονεθείς ή να νοιώσεις πως σε πρόσβαλλαν οι πράξεις του"....
("Ταξίδι στο Ιξτλάν", σ. 165)
-
Aπο το "Ταξίδι στο Ιξτλάν" (σ.130) το τρίτο βιβλίο του Κ.Καστανέντα.
Έχει να κάνει με τα Lucid Dreams. Ή αλλιώς, το "Συνειδητό Ονείρεμα". Δηλαδή, "ταξίδι σε μια άλλη πραγματικότητα".....
****************************************************
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ: «Να γίνεις προσιτός στη “Δύναμη”, να καταπιαστείς με τα όνειρά σου», αποκρίθηκε. «Τ’ αποκαλείς όνειρα γιατί δεν έχεις “Δύναμη”. Ο πολεμιστής, όντας ο άνθρωπος που αναζητεί τη Δύναμη, δεν τ’ αποκαλεί όνειρα, τ’ αποκαλεί πραγματικότητα».
Κ.ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ: « Θέλεις να πεις ότι παίρνει τα όνειρά του σαν πραγματικότητα»?
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ: «Δεν παίρνει τίποτα σαν να ‘ναι κάτι άλλο. Αυτά που αποκαλείς εσύ όνειρα, για τον πολεμιστή είναι πραγματικότητα. Θα πρέπει να’ χεις υπόψη σου ότι ο πολεμιστής δεν είναι κανένας ηλίθιος. Ο πολεμιστής είναι ένας άψογος κυνηγός που κυνηγάει τη Δύναμη. Δεν είναι ούτε μεθυσμένος, ούτε τρελλός και δεν έχει ούτε το χρόνο, ούτε τη διάθεση να μπλοφάρει, να πει ψέμματα στον εαυτό του ή να κάνει λαθεμένες κινήσεις. Οι φιλοδοξίες του βρίσκονται πολύ ψηλά για κάτι τέτοιο. Οι φιλοδοξίες του είναι η απόλυτα ισορροπημένη ζωή του που του πήρε τόσο χρόνο να την οργανώσει και τελειοποιήσει. Δεν είναι διατεθειμένος λοιπόν να τα κλωτσήσει όλα αυτά με κάποιον ανόητο χειρισμό, εκλαμβάνοντας κάτι για κάτι άλλο.
..»Το “όνειρο” είναι πραγματικό για τον πολεμιστή γιατί μέσα σ’ αυτό μπορεί να δρα συνειδητά, μπορεί να εκλέγει και ν’ απορρίπτει, μπορεί να επιλέγει από μια ποικιλία πραγμάτων εκείνα που οδηγούν στην Δύναμη και σε συνέχεια έχει την ικανότητα να τα επεξεργάζεται και να τα χρησιμοποιεί, ενώ στο συνηθισμένο όνειρο δεν μπορεί να δράσει σκόπιμα».
Κ.ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ: «Θέλεις να πεις ότι το όνειρο είναι πραγματικότητα»?
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ: «Και βέβαια είναι».
Κ.ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ: «Τόσο πραγματικό όσο αυτό που κάνουμε αυτή τη στιγμή»?
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ: «Αν θέλεις να κάνεις συγκρίσεις, μπορώ να πω ότι ίσως να είναι και πιο πραγματικό. Στο όνειρο διαθέτεις Δύναμη. Μπορείς ν’ αλλάξεις τα πράγματα. Μπορείς να βρεις αναρίθμητους κρυμμένους παράγοντες. Μπορείς να ελέγξεις ότι θέλεις».
-
(Κ. Καστανέντα, "Μια Ξεχωριστή Πραγματικότητα",σ.260)
"ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ: ...Το Μονοπάτι της Γνώσης είναι πολύ δύσκολο. Για να μάθεις, πρέπει να είσαι διαρκώς άγρυπνος. Στο Μονοπάτι της Γνώσης πολεμάς πάντα με κάτι, αποφεύγεις κάτι, ετοιμάζεσαι για κάτι και αυτό το κάτι είναι πάντα ανεξήγητο, μεγαλύτερο και πιο δυνατό απο σένα. Αυτές οι ανεξήγητες δυνάμεις θάρθουν κοντά σου.....Δεν έχεις λοιπόν να κάνεις τίποτε άλλο τώρα απο το να προετοιμάζεσαι για τη μάχη.....
.....Ο κόσμος είναι πραγματικά γεμάτος απο πράγματα που προκαλούν φόβο κι εμείς είμαστε αβοήθητα πλάσματα τριγυρισμένα απο δυνάμεις ανεξήγητες κι αδυσώπητες.
Ο μέσος άνθρωπος, που ζει στην άγνοια, πιστεύει ότι αυτές οι δυνάμεις μπορούν να εξηγηθούν και ν' αλλάξουν.....Δεν ξέρει πως θα γίνει αυτό, αλλά ελπίζει ότι οι δραστηριότητες του ανθρώπινου γένους θα τις εξηγήσουν ή θα τις αλλάξουν αργά ή γρήγορα.
Ο Μάγος, απο τη μεριά του, δε νομίζει πως θα τις εξηγήσει ή θα τις αλλάξει....αντί γι' αυτό, μαθαίνει να τις χρησιμοποιεί αναπροσαρμόζοντας τον εαυτό του και υιοθετώντας την κατεύθυνσή τους. Αυτό είναι το τέχνασμά του.
Απ' τη στιγμή όμως που ανακαλύπτεις τα τεχνάσματά της, η μαγεία δεν αξίζει και πολλά πράγματα. Ο μάγος ελάχιστα διαφέρει απο τον μέσο άνθρωπο. Η Μαγεία δεν τον βοηθάει να ζήσει μια καλύτερη ζωή.....θάλεγα μάλιστα πως τον εμποδίζει:κάνει το βίο του δύσκολο κι αβέβαιο.
Ανοίγοντας τον εαυτό του στη Γνώση, ο Μάγος γίνεται περισσότερο τρωτός απο τον μέσο άνθρωπο. Απο τη μια μεριά οι συνάνθρωποί του τον μισούν, τον φοβούνται και θα προσπαθήσουν να τον βγάλουν απ' τη μέση.....
...Απο την άλλη μεριά, οι ανεξήγητες και αδυσώπητες δυνάμεις που τριγυρίζουν τον καθένα απο μας όσο είμαστε ζωντανοί, αποτελούν για το μάγο ακόμα μεγαλύτερο κίνδυνο.
Το να σε τρυπήσει ένας συνάνθρωπός σου είναι πραγματικά οδυνηρό, αλλά δεν είναι τίποτα σε σύγκριση με την "επαφή σου με έναν Σύμμαχο" (σημ. Οντότητα).
Ο Μάγος, μπαίνοντας στον Δρόμο της Γνώσης, γίνεται λεία αυτών των δυνάμεων και μόνο ένα μέσο έχει για να εξισορροπήσει μαζί τους: τη θέλησή του. Έτσι, είναι υποχρεωμένος να νοιώθει και να δρα σαν Πολεμιστής....."
-
"Ταξίδι στο Ιξτλάν" , (σ.137), Κ.Καστανέντα:
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ: "Υπάρχουν μερικά πράγματα που απο δω και πέρα θα τα συζητάμε μόνο στα μέρη όπου υπάρχει Δύναμη", συνέχισε. "Σ' έφερα εδώ, γιατί απο σήμερα αρχίζει η άσκησή σου. Αυτό εδώ είναι ένα μέρος όπου κατοικεί Δύναμη, κι εδώ μπορούμε να μιλάμε μόνο για Δύναμη".
Κ.ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ: "Μου είναι πραγματικά αδύνατο να καταλάβω τι είναι Δύναμη", είπα.
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ: "Η Δύναμη είναι κάτι με το οποίο ασχολείται ο πολεμιστής", είπε. "Στην αρχή είναι μια απίστευτα δύσκολη υπόθεση. Σου είναι δύσκολο ακόμα και να σκεφτείς γύρω απ' αυτή. Είναι αυτό ακριβώς που σου συμβαίνει εσένα τώρα. Μετά, η Δύναμη γίνεται μια σοβαρή υπόθεση. Μπορεί κανείς να μην την αποκτήσει ή ακόμα και να μην αντιλαμβάνεται την ύπαρξή της, αλλά "ξέρει" πως "υπάρχει κάτι", κάτι που πριν δεν μπορούσε να το "συλλάβει".
.."Έπειτα, η Δύναμη εκδηλώνεται σαν κάτι ανεξέλεγκτο που έρχεται προς κάποιον. Δεν μου είναι εύκολο να σου πω πως έρχεται ή τι πραγματικά είναι. Δεν είναι τίποτα κι όμως μπορεί να κάνει θαύματα. Τελικά, η Δύναμη είναι κάτι που υπάρχει στον καθένα, κάτι που κανονίζει τις πράξεις μας αλλά και υπακούει στις προσταγές μας".
-
Κ.ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ: "Θέλεις να πεις ότι δεν ακολουθείς ποτέ σχέδιο?"
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : "Το κυνήγι της Δύναμης είναι πολύ παράξενη υπόθεση", είπε. "Δεν υπάρχει τρόπος να το προσχεδιάσεις απο καιρό. Εκεί βρίσκεται το μεγάλο του ενδιαφέρον. Ο Πολεμιστής προχωρεί βέβαια σαν να είχε κάποιο σχέδιο, γιατί έχει εμπιστοσύνη στην προσωπική του Δύναμη. Γνωρίζει ότι σε δεδομένη στιγμή θα τον κάνει να δράσει με τον πιο κατάλληλο τρόπο".
(Ταξίδι στο Ιξτλάν, σ. 214).
-
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ : "Μονάχα ένας τρόπος υπάρχει για να Μάθεις κι αυτός ο τρόπος είναι η "άμεση εμπειρία". Το να συζητάμε απλώς είναι άχρηστο.
Αν θέλεις να μάθεις τι είναι Δύναμη και να δημιουργήσεις αποθέματα απ' αυτή, πρέπει να τα κάνεις όλα μονάχος σου.
................
Κ.ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ: "Πως μπορώ όμως ν' αποκτήσω Προσωπική Δύναμη"?
Δ.Χ. : "Αυτό κάνεις όταν ζεις με τον τρόπο που σου έχω συστήσει. Σιγά σιγά φράζεις όλα τα σημεία διαρροής. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερος ζήλος σ' αυτό, γιατί η Δύναμη πάντα βρίσκει έναν τρόπο να σε πλησιάζει.
Πάρε παράδειγμα εμένα. Δεν ήξερα ότι συσσώρευα Δύναμη όταν πρωτάρχισα να μαθαίνω τους τρόπους του Πολεμιστή. Ακριβώς όπως εσύ, νόμιζα πως δεν έκανα τίποτα το ιδιαίτερο, αλλά δεν ήταν έτσι το πράγμα.
Η Δύναμη έχει την παράξενη ιδιότητα να μην γίνεται αντιληπτή όταν συσσωρεύεται".
..........................
Δ.Χ.: ...."Μη σπαταλάς τον εαυτό σου σε εξηγήσεις", είπε, " Αυτό που είπα δεν έχει νόημα για σένα, απλώς γιατί δεν έχεις ακόμη αρκετή Προσωπική Δύναμη.
Τώρα ωστόσο έχεις περισσότερη απ' όση όταν άρχισες κι έτσι αρχίζουν να σου συμβαίνουν ορισμένα πράγματα....."
(Ταξίδι στο Ιξτλάν, σ. 236)
-
(Κ.Καστανέντα, "Μια Ξεχωριστή Πραγματικότητα", σ. 233)
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ: "..Αυτό μας φέρνει στο τελευταίο σημείο που πρέπει να γνωρίζεις για τον πολεμιστή", είπε, " Ο πολεμιστής εκλέγει τα πράγματα που αποτελούν τον κόσμο του...."
.........
...."Τα διαλέγει προσεκτικά, γιατί καθένα απο αυτά που διαλέγει είναι μια ασπίδα που τον προστατεύει απο τις άγριες επιθέσεις των δυνάμεων που πασχίζει να χρησιμοποιήσει. πχ Ο πολεμιστής θα χρησιμοποιήσει την ασπίδα του για να προστατέψει τον εαυτό του απο το σύμμαχό του (σημ. προσωπική του μαθητή Φιλική οντότητα - στην Σαμανική Κοσμογονία - που όμως εαν αντιληφθεί "αδυναμία" του Μαθητή γίνεται "εχθρική" και "καταστροφική").
...." Ο μέσος άνθρωπος που τριγυρίζεται κι αυτός απο ανεξήγητες δυνάμεις, τις ξεχνάει συνήθως γιατί έχει άλλα είδη ειδικών ασπίδων για να υπερασπίσει τον εαυτό του".
Κ.ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ:" Ποιές είναι αυτές οι ασπίδες?", επέμενα.
Δ.Χ.: " Αυτά που κάνουν οι άνθρωποι", είπε.
Κ.Κ.: " Τι κάνουν οι άνθρωποι?"
Δ.Χ.: "Ρίξε μια ματιά γύρω σου και θα δεις. Οι άνθρωποι ασχολούνται μ' αυτά που απασχολούν τους ανθρώπους. Αυτές είναι οι ασπίδες τους. Όταν ένας μάγος έχει ν' αντιμετωπίσει μια απ' αυτές τις μυστηριώδεις κι αδυσώπητες δυνάμεις για τις οποίες μιλούσαμε, η ρωγμή στην κοιλιά του ανοίγει κάνοντάς τον περισσότερο επιδεκτικό στο θάνατο απο όσο είναι κανονικά.
...Σου έχω πει ότι πεθαίνουμε εξαιτίας αυτής της ρωγμής....κατά συνέπεια, εαν ξαφνικά ανοίξει, θα πρέπει κανείς να έχει προετοιμάσει τη θέλησή του για να καλύψει αυτή τη ρωγμή - αν δηλαδή είναι πολεμιστής. Αν δεν είναι πολεμιστής, όπως εσύ λόγου χάρη, τότε δεν έχει άλλη διέξοδο απο το να χρησιμοποιήσει τις δραστηριότητες της καθημερινής του ζωής για ν' απομακρύνει τη σκέψη του απο την τρομάρα αυτής της αντιμετώπισης και μ' αυτό τον τρόπο να δώσει την ευκαιρία στη ρωγμή να κλείσει.
...Θύμωσες μαζί μου εκείνη τη μέρα που συνάντησες το σύμμαχο. Σ' έκανα να θυμώσεις τη μέρα που ακινητοποίησα το αυτοκίνητό σου (σημ. ο Δον Χουάν "παρενέβη" με τη "θέλησή" του στο ηλεκτρικό κύκλωμα του αυτοκινήτου και δεν το άφηνε να πάρει μπροστά) και σ' έκανα να κρυώσεις όταν σε βύθισα στο νερό. Με το να φοράς τα ρούχα σου μάλιστα κρύωσες περισσότερο.
...Ο Θυμός και το κρύο που ένοιωσες, σε βοήθησαν να κλείσεις τη ρωγμή σου και σε προστάτεψαν. Τώρα, όμως, στο παρόν στάδιο της ζωής σου, δε μπορείς πλέον να χρησιμοποιείς αυτές τις ασπίδες το ίδιο αποτελεσματικά όσο ο μέσος άνθρωπος.
...Ξέρεις πάρα πολλά για τις δυνάμεις αυτές και είσαι τελικά έτοιμος να αισθανθείς και να δράσεις σαν πολεμιστής.
...Οι παλιές σου ασπίδες δεν είναι πια σίγουρες...."
Κ.Κ.: "Και τι θα πρέπει να κάνω"?
Δ.Χ.: "Να φερθείς σαν πολεμιστής και να διαλέξεις τα πράγματα που θα αποτελέσουν τον κόσμο σου. Δεν μπορείς πλέον να τριγυρίζεσαι απο πράγματα φύρδην μύγδην. Σου μιλώ πολύ σοβαρά αυτή τη στιγμή. Για πρώτη φορά στη ζωή σου, δεν είσαι πια ασφαλής μέσα στον παλιό σου τρόπο ζωής".
-
(Κ.Καστανέντα, "Μια Ξεχωριστή Πραγματικότητα", σ. 264)
*********************************************
Κ.Κ.:" Τι εννοείς λέγοντας να εκλέξω τα πράγματα του δικού μου κόσμου"?
Δ.Χ.:" Ο πολεμιστής συναντάει τις ανεξήγητες και αδυσώπητες εκείνες δυνάμεις γιατί ψάχνει επίτηδες να τις βρει....
....κατά συνέπεια, πρέπει να είναι προετοιμασμένος για τη συνάντηση. Εσύ όμως ποτέ δεν είσαι προετοιμασμένος γι' αυτή. Αν οι δυνάμεις αυτές έρθουν πραγματικά να σε συναντήσουν, εσύ θα αιφνιδιαστείς....
...Ο φόβος που θα νοιώσεις θ' ανοίξει τη ρωγμή σου και η ζωή σου θα γλιστρήσει απο μέσα σου και θα φύγει....Το πρώτο πράγμα λοιπόν που πρέπει να κάνεις είναι να προετοιμαστείς. Σκέψου ότι ο Σύμμαχος μπορεί κάθε στιγμή να ξεφυτρώσει μπροστά σου και ότι πρέπει να είσαι έτοιμος.
Η συνάντηση με το σύμμαχο δεν είναι πάρτυ ή εκδρομή το σαββατοκύριακο, κι όταν είσαι πολεμιστής αναλαμβάνεις την ευθύνη να προστατέψεις τον εαυτό σου.
Ύστερα απ' αυτό, αν κάποια απο τις δυνάμεις αυτές σε χτυπήσει και κάνει τη ρωγμή σου ν' ανοίξει, εσύ πρέπει να καταβάλλεις κάθε προσπάθεια για να την κλείσεις μόνος σου. Και για το σκοπό αυτό πρέπει να έχεις διαλέξει έναν ορισμένο αριθμό πραγμάτων που σ' ευχαριστούν πολύ και σου χαρίζουν γαλήνη, πράγματα που να μπορείς να τα χρησιμοποιήσεις συνειδητά για να διώξεις απο τις σκέψεις σου το φόβο, να κλείσεις τη ρωγμή και να γίνεις ισχυρός".
Κ.Κ.:" Τι είδους πράγματα"?
Δ.Χ.: " Σου έχω πει απο χρόνια ότι ο πολεμιστής διαλέγει το δρόμο που θ' ακολουθήσει με την καρδιά. Είναι ακριβώς αυτή η εκλογή με την καρδιά που κάνει τον πολεμιστή να διαφέρει απο τον μέσο άνθρωπο.
Ο πολεμιστής ξέρει ότι ο δρόμος έχει καρδιά όταν γίνεται ένα μαζί του, όταν νιώθει μεγάλη γαλήνη και ηρεμία διατρέχοντας το μάκρος του. Τα πράγματα που διαλέγει ο πολεμιστής για να τα κάνει ασπίδες του, είναι τα πράγματα ενός δρόμου με καρδιά."
Κ.Κ.:" Μα εσύ είπες πως δεν είμαι πολεμιστής. Πως μπορώ να διαλέξω έναν δρόμο με καρδιά"?
Δ.Χ.:" Αυτό είναι το αποφασιστικό σημείο για σένα. Πριν δεν είχες πραγματική ανάγκη να ζεις σαν πολεμιστής. Τώρα όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά, τώρα πρέπει να κάνεις γύρω σου ένα κύκλο απο πράγματα του δρόμου της καρδιάς και ν' αρνηθείς τα υπόλοιπα, διαφορετικά θα πας χαμένος στην άλλη συνάντηση.
Μπορώ μάλιστα να προσθέσω πως δεν χρειάζεται να επιδιώκεις συνάντηση. Ο Σύμμαχος μπορεί τώρα νάρθει σ'εσένα την ώρα που θα κοιμάσαι, την ώρα που συζητάς με φίλους σου ή την ώρα που γράφεις".
-
(Κ.Καστανέντα, "Μια Ξεχωριστή Πραγματικότητα", σ. 265)
ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ: "....Σκέφτεσαι και μιλάς πάρα πολύ. Πρέπει να σταματήσεις να μιλάς στον εαυτό σου".
Κ.ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ: "...Τι εννοείς?"
Δ.Χ: "Μιλάς με τον εαυτό σου πάρα πολύ. Δεν είσαι ο μόνος που το κάνει αυτό. Όλοι μας το ίδιο κάνουμε. Συνεχίζουμε μια εσωτερική ομιλία. Σκέψου πάνω σ' αυτό. Όταν είσαι μόνος σου, τι κάνεις?"
Κ.Κ.: "Μιλώ στον εαυτό μου".
Δ.Χ.: "Και για τι πράγμα μιλάς?"
Κ.Κ.: "Δεν ξέρω. Για οτιδήποτε υποθέτω"
Δ.Χ.: "Θα σου πω εγώ για τι πράγμα μιλάμε στον εαυτό μας. Μιλάμε για τον κόσμο μας. Στην πραγματικότητα, διατηρούμε τον κόσμο μας με την εσωτερική μας ομιλία".
Κ.Κ.: " Πως το κάνουμε αυτό?"
Δ.Χ.:" Όταν σταματήσουμε να μιλάμε στον εαυτό μας, ο κόσμος είναι πάντα όπως θα έπρεπε να είναι. Εμείς τον ανανεώνουμε, εμείς του δίνουμε ζωή, εμείς τον διατηρούμε με την εσωτερική μας ομιλία. Και όχι μόνον αυτό, αλλά εκλέγουμε και τους δρόμους μας καθώς μιλάμε στον εαυτό μας. Έτσι, συνεχίζουμε να διαλέγουμε μέχρι τη μέρα που θα πεθάνουμε, επειδή συνεχίζουμε να μιλάμε στον εαυτό μας μέχρι την τελευταία στιγμή".
..."Ο Πολεμιστής το γνωρίζει αυτό και προσπαθεί να σταματήσει αυτή την ομιλία. Αυτό είναι το τελευταίο σημείο που πρέπει να γνωρίζεις εαν θέλεις να ζήσεις σαν πολεμιστής."
Κ.Κ.: "...Πως μπορώ να σταματήσω να μιλώ στον εαυτό μου"?
Δ.Χ.: " ...Πρώτα πρώτα πρέπει να χρησιμοποιήσεις τ' αφτιά σου για να ξεφορτώσεις λίγο τα μάτια σου. Χρησιμοποιούμε τα μάτια μας για να κρίνουμε τον κόσμο απο τη μέρα που γεννιόμαστε. Μιλάμε στους άλλους και στον εαυτό μας κυρίως για ότι βλέπουμε. Ο πολεμιστής το ξέρει αυτό και ακούει τον κόσμο...ακούει τους ήχους του κόσμου"...
Κ.Κ.: Έβαλα στην μπάντα τις σημειώσεις μου. Ο Δον Χουάν γέλασε και είπε πως δεν εννοούσε πως θάπρεπε να πιέσω τα πράγματα, πως το ν' ακούς τους ήχους του κόσμου ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει με κανονικό ρυθμό και με μεγάλη υπομονή.
..." Ο Πολεμιστής γνωρίζει ότι ο κόσμος θ' αλλάξει μόλις σταματήσει να μιλάει στον εαυτό του", είπε, "και πρέπει να είναι προετοιμασμένος γι' αυτό το εκπληκτικό τράνταγμα".
Κ.Κ.:"Τι θέλεις να πεις, Δον Χουάν"?
Δ.Χ.:" Ο κόσμος είναι τέτοιος κι έτσι μόνον γιατί λέμε στον εαυτό μας ότι είναι έτσι. Αν σταματήσουμε να λέμε στον εαυτό μας ότι ο κόσμος είναι έτσι κι έτσι, ο κόσμος θα σταματήσει να είναι έτσι κι έτσι. Αυτή τη στιγμή δε νομίζω πως είσαι έτοιμος γι' αυτό το τρομερό χτύπημα και κατά συνέπεια θα πρέπει ν' αρχίσεις σιγά σιγά να καταστρέφεις τον κόσμο".
Κ.Κ.: " Πραγματικά δε σε καταλαβαίνω"
Δ.Χ.: " Το πρόβλημά σου είναι ότι μπερδεύεις τον κόσμο μ' αυτό που κάνουν οι άνθρωποι. Αλλά και πάλι δεν είσαι ο μόνος που το κάνει αυτό. Το ίδιο κάνουμε όλοι μας. Τα πράγματα που κάνουν οι άνθρωποι είναι οι ασπίδες τους στις δυνάμεις που μας τριγυρίζουν....
...ότι κάνουμε σαν άνθρωποι, μας δίνει άνεση και μας κάνει να νοιώθουμε ασφαλείς....
...ότι κάνουν οι άνθρωποι είναι αλήθεια πολύ σημαντικό, αλλά μόνον σαν ασπίδα.
Δεν μαθαίνουμε ποτέ ότι τα πράγματα που κάνουμε σαν άνθρωποι είναι μόνον ασπίδες και τις αφήνουμε να κυριαρχήσουν και να καταστρέψουν τις ζωές μας.
Θα μπορούσα να πω ότι για το ανθρώπινο γένος, αυτά που κάνουν οι άνθρωποι είναι σπουδαιότερα και σημαντικότερα απο τον ίδιο τον κόσμο..."
-
(Κ.Καστανέντα, "Μια Ξεχωριστή Πραγματικότητα", σ. 316)
"Είσαι αλυσσοδεμένος!", φώναξε ο Δον Χουάν......
......."Είσαι αλυσσοδεμένος απο την λογική σου"........
-
(Κ.Καστανέντα, "Μια Ξεχωριστή Πραγματικότητα", σ.314)
********************************************************************************************
"....Μου ανέφερες κάποτε", άρχισε ο Δον χουάν, "ότι ένας φίλος σου είχε πει, βλέποντας ένα φύλλο να πέφτει απ' την κορφή μιας συκομουριάς ότι το ίδιο φύλλο δεν επρόκειτο να ξαναπέσει απο την ίδια συκομουριά στον αιώνα τον άπαντα. Θυμάσαι?"
Θυμόμουν πως του είχα μιλήσει γι' αυτό το περιστατικό.
"Βρισκόμαστε στη ρίζα ενός μεγάλου δένδρου τώρα", συνέχισε, "κι αν κοιτάξουμε το άλλο δένδρο που είναι μπροστά μας, πιθανό να δούμε κι εμείς ένα φύλλο να πέφτει απο την κορφή".
Μου έκανε νόημα να κοιτάξω. Υπήρχε ένα μεγάλο δένδρο στην άλλη πλευρά της ρεματιάς και τα φύλλα του ήτανε κίτρινα και ξεραμένα. Μ' ένα κούνημα της κεφαλής με παρότρυνε να συνεχίσω να κοιτάζω το δέντρο. Ύστερα απο μερικά λεπτά αναμονής, ένα φύλλο ξεκόλλησε απ' την κορυφή και άρχισε να πέφτει. Κατεβαίνοντας, χτύπησε τρεις φορές πάνω σε άλλα φύλλα και κλαδιά πριν να προσγειωθεί ανάμεσα στα ψηλά χαμόκλαδα.
"Το είδες?"
"Ναι".
"Θα πεις ότι το ίδιο αυτό φύλλο δε θα ξαναπέσει ποτέ απο το ίδιο δέντρο. Σωστά?"
"Σωστά".
"Στην καλύτερη περίπτωση της αντίληψής σου αυτό είναι σωστό. Αλλά μόνο στην καλύτερη περίπτωση. Κοίτα πάλι".
Κοίταξα αυτόματα και είδα ένα φύλλο να πέφτει. Χτύπησε πραγματικά τα ίδια φύλλα και κλαδιά όπως το προηγούμενο. Ήταν σαν νάβλεπα την επανάληψη της σκηνής στην τηλεόραση. Ακολούθησα με τα μάτια την κυματιστή πτώση του φύλλου ώσπου ακούμπησε στο έδαφος.
Μετά πήγα να διαπιστώσω αν ήταν δύο τα φύλλα που είχαν πέσει, αλλά τα χαμόκλαδα γύρω απ' το δέντρο μ' εμπόδιζαν να δω που είχε πραγματικά προσγειωθεί το φύλλο.
Ο Δον Χουαν γέλασε και μου είπε να καθήσω.
"Κοίταξε", είπε, δείχνοντας με το κεφάλι του την κορφή του δέντρου.
"Το ίδιο φύλλο ξαναπέφτει".
Είδα ένα ακόμη φύλλο να πέφτει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που είχαν πέσει τα δύο προηγούμενα.
Όταν προσγειώθηκε, κατάλαβα ότι ο Δον Χουάν θα μου έλεγε να ξανακοιτάξω στην κορφή του δέντρου, γι' αυτό τον πρόλαβα μόνος μου.
Είδα το φύλλο να ξαναπέφτει.
Κατάλαβα τότε ότι είχα δει μόνο το πρώτο φύλλο ν' αποσπάται ή μάλλον την πρώτη φορά που το φύλλο έπεφτε, το είδα απο τη στιγμή που γινόταν η απόσπασή του απο το κλαδί...τις άλλες τρεις φορές το φύλλο έπεφτε ήδη όταν σήκωσα τα μάτια μου να κοιτάξω.
Το είπα αυτό στον Δον Χουάν και του ζήτησα να μου εξηγήσει τι είχε κάνει.
"Δεν καταλαβαίνω πως με κάνεις να βλέπω μια επανάληψη αυτού που είχα ήδη δει πριν. Τι κόλπο μου έκανες Δον Χουάν?"
Γέλασε αλλά δεν απάντησε. Επέμενα πως θά'πρεπε να μου εξηγήσει πως γινόταν να βλέπω εκείνο το φύλλο να πέφτει και να ξαναπέφτει. Είπα ότι σύμφωνα με την δική μου λογική αυτό ήταν αδύνατο.
Ο Δον Χουάν είπε ότι και η δική του λογική του έλεγε το ίδιο, αλλά μολαταύτα είχα δει με τα μάτια μου το φύλλο να πέφτει και να ξαναπέφτει...."
-
Φίλε μου Αvari,
απο όλη την φιλοσοφία του Δον Χουάν το πιο σημαντικό είναι τα γόνατα του.
Αν προσπαθήσεις να κάνεις τις ασκήσεις που προτείνει θα καταλάβεις πως όλα αυτά τα λόγια είναι οι κινήσεις του σώματος.
Και δυστηχώς το διάβασμα δεν είναι γυμναστική ούτε για τα γόνατα, ούτε για το πνεύμα.
φιλιά.
-
Φίλε μου Αvari,
απο όλη την φιλοσοφία του Δον Χουάν το πιο σημαντικό είναι τα γόνατα του.
Αν προσπαθήσεις να κάνεις τις ασκήσεις που προτείνει θα καταλάβεις πως όλα αυτά τα λόγια είναι οι κινήσεις του σώματος.
Και δυστηχώς το διάβασμα δεν είναι γυμναστική ούτε για τα γόνατα, ούτε για το πνεύμα.
φιλιά.
Καλέ μου φίλε,
καμία αντίρρηση πως τα "Δρώμενα", η "έντεχνη πρακτική" του Εσωτερισμού είναι που προκαλεί τις "ισχυρότερες μεταλλαγές" στον Ψυχισμό του Μαθητή.
Μην υποτιμάς όμως τις δυνατότητες του "διαβάσματος" να προκαλέσει εξαιρετικές "συνειδητοποιήσεις", "κλικαρίσματα" και "εσωτερικές πραγματώσεις" στον ψυχισμό του Μαθητή όταν αυτός είναι "ευαίσθητος" και "γόνιμος δέκτης".
Και αυτά "σπόρος" είναι....
Εαν είναι "κατάλληλο" και "έτοιμο το εσωτερικό χωράφι" , καταφέρνουν να προκαλούν "τρομερές μεταστοιχειώσεις μέσα του".....
Και φυσικά να δώσουν τροφή για "διαλογισμό" και ως εκ τούτου να πάνε τον Ψυχισμό του Μαθητή ένα ακόμη βήμα παραπέρα.....
Νάσαι καλά
-
Κάτι που κάνει εντύπωση στον Ινδιάνικο Σαμανισμό, είναι οι "ομοιότητές" του με τον Σιβηρικό Σαμανισμό.
Φυσικά αυτό εξηγείται εαν σκεφτεί κανείς πως ουσιαστικά οι Ινδιάνικοι πληθυσμοί της Αμερικής είναι εκ Σιβηρίας μετανάστες που πέρασαν τον Βερίγγειο Πορθμό όταν αυτός ακόμη δεν ήταν θάλασσα.
Κι εδώ ακριβώς είναι το "εντυπωσιακό" στοιχείο.
Αυτή η "μετανάστευση" συνέβη προ 13,000 ετών περίπου.....
Είναι εκπληκτικό να σκέφτεται κανείς πως 13,000 πριν, υπήρχαν ήδη "δομημένες Τεχνικές" "επαφής" με το "Υπερφυσικό" και δη απο "πρωτόγονους πληθυσμούς " πριν καν το πρώτο φως του γνωστού Αρχαίου Κόσμου.....